HESAM ASHOORI
۴ ماه قبل
آبشار شکرآب، مقصدِ کلاسیک و محبوبِ درهی آهار است؛ جایی که طبیعت و معنویت در میان کوههای البرز مرکزی به هم گره خوردهاند. این مسیر که زمانی راهِ عبور شاهان قاجار برای رسیدن به کاخ شهرستانک بوده، امروز به یکی از زیباترین مسیرهای طبیعتگردی نزدیک تهران تبدیل شده است. بگذار از روایتها و ویژگیهای این مسیرِ بهشتی برایت بگویم: ۱. روایتِ «نامِ شکرآب»؛ شیرینیِ آبِ کوهستان نام این منطقه از دو واژه «شکر» و «آب» ترکیب شده است. علت نامگذاری: قدیمیهای آهار روایت میکنند که آبِ چشمههای این دره به قدری زلال، سبک و گوارا بوده که طعمی شبیه به شربت داشته است. در زمان ناصرالدینشاه، آبِ این منطقه را برای دربار میبردند و معتقد بودند که این آب، «شفا بخش» و «شیرینتنه» است. ۲. امامزاده طاهر و زاهد؛ نگینِ دره پیش از رسیدن به آبشار، به مجموعهی امامزاده طاهر و زاهد میرسی که متعلق به دوره ایلخانی است. داستانِ پناهگاه: این امامزاده در ارتفاع ۲۲۰۰ متری قرار دارد. روایت است که در گذشته، مسافرانی که قصد عبور از گردنه و رفتن به سمت شمال یا شهرستانک را داشتند، شب را در این مکان میماندند تا از سرمایِ گزندهی کوهستان در امان باشند. حیاط این امامزاده با درختان گردوی کهنسال، ایستگاهِ اصلی استراحتِ کوهنوردان است. ۳. شکوهِ آبشار؛ جایی که صخرهها لب باز میکنند با حدود ۱۵ تا ۲۰ دقیقه پیادهروی از امامزاده به سمت بالا، صدای خروش آبشار شکرآب به گوش میرسد. ویژگیهای بصری: این آبشار حدود ۱۰ متر ارتفاع دارد و از میان صخرههای مرتفع به پایین میریزد. در فصل بهار، حجم آب به قدری زیاد است که گردِ خنکی از آب تمام فضای اطراف را میپوشاند. محلیها میگویند این آبشار «نگهبانِ دره» است و تا زمانی که خروشان باشد، باغهای آهار تشنه نخواهند ماند. ۴. جادهی ناصری؛ ردپای تاریخ مسیر شکرآب در واقع بخشی از جادهی تاریخی ناصری است. داستانِ سفر: ناصرالدینشاه قاجار با خدم و حشم و حرمسرا از این مسیر (آهار به شکرآب و سپس گردنه توچال) عبور میکرد تا به کاخ شهرستانک برسد. تصور کن که زمانی صدای زنگِ کاروانهای سلطنتی در همین درهای که امروز در آن قدم میزنی، میپیچیده است. راهنمای بازدید: مسیر پیادهروی: از روستای آهار تا آبشار حدود ۲ ساعت پیادهروی با شیب ملایم در پیش داری. مسیر از میان کوچهباغهای کاهگلی و در کنار رودخانه میگذرد. بهترین فصل: پاییز: بیشک پادشاه فصلهای آهار است؛ زمانی که دره به دریایی از رنگهای زرد، نارنجی و قرمز تبدیل میشود. اردیبهشت: برای دیدن آبشار در پرآبترین حالت و لمسِ خنکایِ بهاری.