گنبد علویان

این بنای زیبا بخاطر گچ بری و آجر کاری ارزشمند هست. اگر بازدید از آثار تاریخی براتون جذاب باشه، دیدن این اثر هم براتون جذاب خواهد بود.

پس از دیدن مجموعه تاریخی هگمتانه و بازار سنتی پیاده تا اینجا اومدیم که با بچه خسته کننده بود،اینقدر خلوت بود که به جز خودمون کسی دیگه ای نبود درصورتیکه معماری قشنگی داشت حتما از زیر زمین هم بازدید کنید بلیطش نفری ۱۵۰۰۰تومان در مهرماه ۱۴۰۴ بود، مسیر برگشتش تا پارکینگ یا ورودی هگمتانه خیلی نزدیکتره

گنبد علویان شاهکار بی‌چون‌‌وچرای گچ‌بری در ایران است؛ جایی که آجر و گل به دست هنرمندان دوره سلجوقی چنان ظریف تراش خورده‌اند که شباهت بیشتری به توری‌های ابریشمی دارند تا مصالح ساختمانی. وقتی وارد این بنا می‌شوید، حجم جزئیات گچ‌بری‌ها روی دیوارها و محراب چنان زیاد و پیچیده است که ذهن آدم را به بازی می‌گیرد. داستان جالب این بنا در تغییر کاربری آن نهفته است. اینجا در ابتدا توسط خاندان علویان به عنوان مسجد ساخته شد، اما بعدها به آرامگاه ابدی این خاندان تبدیل گشت. نکته رازآلود اینجاست که چرا به آن «گنبد» می‌گویند در حالی که اکنون سقفی مسطح دارد؟ حقیقت این است که در گذشته گنبدی باشکوه بر فراز آن قرار داشته که در طول زمان فروریخته، اما نام آن هنوز به یاد آن عظمت از دست رفته باقی مانده است. افسانه‌های محلی می‌گویند که گچ‌بری‌های این بنا حاوی پیام‌های رمزی و طلسم‌های پیچیده‌ای است که هر کسی قادر به درک آن‌ها نیست. هنرمند معمار چنان در هم‌تنیدگی گل‌ها، بوته‌ها و کتیبه‌های کوفی غرق شده که انگار سعی داشته نقشه بهشت را روی دیوارهای این بنا پیاده کند. تماشای محراب این بنا که در مرکز توجه قرار دارد، اوج این هنرنمایی است؛ جایی که هیچ نقطه‌ی خالی از طرح و نقش پیدا نمی‌کنید. پیشنهاد می‌کنم حتماً سری به سردابه تاریک و خنک زیر بنا بزنید. تضاد بین شکوه و نور تالار اصلی با فضای سنگی و ساکت سرداب که مزار اعضای خاندان علوی در آن قرار دارد، لرزه به تن آدم می‌اندازد. این بنا برای کسانی که عاشق هنر، هندسه و تاریخ هستند، مثل یک کلاس درس زنده است. در میان تمام جاذبه‌های همدان، گنبد علویان جایی است که هنر باستان با تمام قدرت ایستاده تا شما را جادو کند.

گنبد علویان در چهار باغ علویان در نزدیکی میدان امامزاده عبدالله شهر همدان قرار دارد. این اثر یکی از شاهکارهای معماری و گچ‌بری بعد از اسلام در همدان است، و طی شماره ۹۴ در تاریخ ۱۵/۱۰/۱۳۱۰ در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده‌است. بر اساس شناسنامه فنی بنا، این گنبد یکی از یادمانهای متعلق به اواخر دوره سلجوقیان در قرن ششم هجری است که توسط خاندان علویان ابتدا به عنوان مسجد احداث شده بوده‌است. در دوره‌های بعد با ایجاد سردابی در زیر زمین به مقبره آن خاندان تبدیل گردیده‌است. خاقانی به کنایه از آن به عنوان گنبد سبز یاد نموده‌است و فرهنگ عامیانه مردم استان همدان نیز بر این امر دلالت دارد. یکی از جاهای دیدنی همدان گنبد علویان است که در نزدیکی امامزاده عبدالله و میدان عین‌القضات قرار دارد. همچنین این اثر تاریخی به خیابان باباطاهر و خیابان اکباتان نزدیک است. این بنا در قرن ششم هجری و در اواخر دوره سلجوقیان تاسیس شده است که با دیدن آن، معماری اسلامی را مشاهده می‌کنید. در ابتدا این بنا یک مسجد بود که علویان آن زمان در آن آداب مذهبی خود را برگزار می‌کردند. اما الان به عنوان یکی از مناطق گردشگری در استان همدان محسوب می‌شود. با من و مجله علی‌بابا همراه باشید تا بیشتر درباره این گنبد آجری بدانید. در ساخت این بنا از نقوش برجسته و گچ‌بری‌هایی استفاده شده است که با دیدن گل بوته‌های آن ساعت‌ها سرگرم شوید. گنبد علویان همدان در اواخر دوره سلجوقیان و در قرن ۶ هجری ساخته شد. همان‌طور که گفتم در آن زمان خاندان علویان از این مکان برای برگزار مراسمات مذهبی استفاده می‌کردند. در قرن‌های بعدی گنبد علویان برای حکومت‌های بعد مورد استفاده قرار می‌گیرد و یک سرداب به زیر زمین آن اضافه کردند. در این قسمت از ساختمان مقبره‌های خاندان علویان دیده می‌شود. این بنا در طی سالیان متمادی دچار فرسودگی شد که بعضی از قسمت‌های آن خراب شد. در سال ۱۳۱۷ به دستور رضاشاه و با همکاری اداره کل باستان‌شنایی، بنای گنبد علویان همدان بازسازی شد. به طوری که سقف آن با چوب و مسطح پوشانده شد تا از گزند گرما و سرما دور بماند. گنبد علویان به‌عنوان یکی از جاهای دیدنی همدان روی یک سکو قرار دارد که تا رفتن به درب ورودی بنا باید از ۹ پله عبور کنید. در حال حاضر این اثر تاریخی توسط سازمان میراث فرهنگی دارد حفاظت می‌شود و در سفر به همدان، یکی از بایدهای دیدنی شده است. وقتی به تصویر این ساختمان کهن نگاه می‌کنید، هیچ اثری از گنبد نمی‌بینید. شاید برایتان سوال باشد چرا به آن گنبد می‌گویند؟ همان‌طور که گفتیم تا قبل از سال ۱۳۱۷ ساختمان فرسوده شده بود که تا قبل از این سال سقف آن حالت گنبدی داشت؛ اما برای جلوگیری از ریزش و برای محافظت گنبد علویان سقف به حالت مسطح درآمد و روی آن را ایزوگام کرده‌اند. در گذشته مردم به آن گنبد علویان می‌گفتند، چون در زیر زمین این بنا دو تن از خاندان علویان دفن شده‌اند. اکنون این مقبره با همان نام گذشته خود باقی مانده است.

گنبد علویان در بلوار علویان همدان و در نزدیکی میدان امامزاده عبدالله واقع شده است. این گنبد به عنوان شاهکار معماری و تاریخی دوره سلجوقیان محسوب می شود. در ابتدا این گنبد توسط خاندان علویان به عنوان مسجد ساخته شد که بعدها قسمت سرداب این بنا به مقبره خاندان تبدیل شد. گنبد علویان دارای موقعیتی عالی و دسترسی آسانی دارد که همین امر سبب می شود تا بازدیدکنندگان زیادی را به سمت خود جذب می کند. گنبد علویان با معماری اسلامی جزو نمونه ‌های منحصر به‌ فرد در معماری و گچبری بعد از اسلام است و در سال ۱۳۱۰ در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده است آدرس: همدان،چهارباغ علویان، شمال شرق میدان امام زاده عبدالله

از این گنبد به عنوان یادمان دوره سلجوقیان در قرن ششم هجری یاد می شود و معماری آن بسیار مشابه معماری مقبره پادشاهان سامانی در سمرقند ازبکستان است. در دوره‌های بعدی سردابی در زیر زمین آن اضافه شده و دو قبر گمنام در آن است.

گنبد علویان در چهارباغ علویان در نزدیکی میدان امامزاده عبدالله شهر همدان قرار دارد. این اثر یکی از شاهکارهای معماری و گچبری بعد از اسلام در همدان است و طی شماره‌‌ی ۹۴ در تاریخ ۱۳۱۰/۱۰/۱۵ در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده ‌است. این بنا در میان نمونه‌های به‌ جا‌ مانده‌ی معماری دوره اسلامی بی‌نظیر و از نمونه‌های منحصر به‌ فرد معماری ایران‌زمین است که در شهر زیبای همدان قرار گرفته است. گنبد علویان، میراث‌دار پیشینه‌ی اعتقادی اهالی این دیار و همواره مورد توجه محققان بوده است. بنای گنبد علویان که تا چندی قبل در محدوده‌ی دبستانی کوچک در بافت قدیمی شهر قرار گرفته بود و فرصتی برای شناساندن معماری منحصر‌ به‌ فرد خود نداشت، اکنون پس از آزاد کردن بافت پیرامون و تجهیز محدوده‌ی آن در وضعیت مناسب‌تری قرار گرفته و به دلیل معماری ویژه و تزیینات بسیار پیچیده‌ی گچی آن، درخور معرفی است. گنبد علویان در چهار باغ علویان در نزدیکی میدان امامزاده عبدالله شهر همدان قرار دارد. این گنبد از سمت شمال در خیابانی که میدان عین‌القضات را به میدان امامزاده عبدالله وصل می‌کند، قرار گرفته و ازسمت جنوب با خیابان باباطاهر و از شرق با خیابان اکباتان محصور شده است.

گنبد علویان در چهارباغ علویان در نزدیکی میدان امامزاده عبدالله شهر همدان قرار دارد. این اثر یکی از شاهکارهای معماری و گچبری بعد از اسلام در همدان است و طی شماره‌‌ی ۹۴ در تاریخ ۱۳۱۰/۱۰/۱۵ در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده ‌است. این بنا در میان نمونه‌های به‌ جا‌ مانده‌ی معماری دوره اسلامی بی‌نظیر و از نمونه‌های منحصر به‌ فرد معماری ایران‌زمین است که در شهر زیبای همدان قرار گرفته است. گنبد علویان، میراث‌دار پیشینه‌ی اعتقادی اهالی این دیار و همواره مورد توجه محققان بوده است. بنای گنبد علویان که تا چندی قبل در محدوده‌ی دبستانی کوچک در بافت قدیمی شهر قرار گرفته بود و فرصتی برای شناساندن معماری منحصر‌ به‌ فرد خود نداشت، اکنون پس از آزاد کردن بافت پیرامون و تجهیز محدوده‌ی آن در وضعیت مناسب‌تری قرار گرفته و به دلیل معماری ویژه و تزیینات بسیار پیچیده‌ی گچی آن، درخور معرفی است. موقعیت مکانی گنبد علویان در چهار باغ علویان در نزدیکی میدان امامزاده عبدالله شهر همدان قرار دارد. این گنبد از سمت شمال در خیابانی که میدان عین‌القضات را به میدان امامزاده عبدالله وصل می‌کند، قرار گرفته و ازسمت جنوب با خیابان باباطاهر و از شرق با خیابان اکباتان محصور شده است. تاریخچه براساس شناسنامه‌ی فنی بنا، این گنبد یکی از یادگارهای متعلق به اواخر دوره‌ی سلجوقیان در قرن ششم هجری است که توسط خاندان علویان ابتدا به عنوان مسجد، احداث و در دوره‌های بعد، با ایجاد سردابی در زیرزمین به مقبره‌ی آن خاندان تبدیل شده ‌است. علت نامگذاری این بنا به گنبد علویان این است که این بنا در گذشته‌های دور دارای گنبد بوده، گر چه در اثر گذشت زمان، گنبد آن فرو ریخته است. از سوی دیگر، علاقه‌ی شدید مردم به سادات و دوستداران حضرت علی (ع) و مدفون بودن دو تن از خاندان علویان در این بنا، موجب شده که آن را به این نام بخوانند. گنبد علویان به اعتبار تحقیقات باستان‌شناسان، بنایی مغولی یا به عبارتی سلجوقی تکامل‌یافته است. این گنبد به دلایل متعدد از جمله ویژگی‌های منحصر به‌ فرد کالبدی و ظرافت و تزیینات استثنایی آن، همواره مورد توجه ویژه‌ی محققان قرار داشته است. نقشه‌ی بنا، چهارضلعی و گوشه‌های آن دارای لبه‌های ستاره‌ای‌شکل است. دیوارهای این مقبره تا خط آغاز گنبد، باقی مانده ولی خود گنبد فرو ریخته و از بین رفته است. این مقبره که با آجر ساخته شده، از سطح زمین بالاتر است و مانند سایر مقبره‌های چهار‌ضلعی مشابه، روی یک سکو قرار دارد. این سکو در واقع طبقه‌ی زیرین مقبره است. جلوی درب ورودی این مقبره، ۹ پله‌ی سنگی دیده می‌شود‌. امروزه سازمان میراث فرهنگی، دور این بنا را حصارکشی کرده و از آن حفظ و نگهداری می‌کند. در طی سالیان متمادی، این بنا چندین بار مرمت شده است. این اثر یکی از شاهکارهای معماری و گچبری بعد از اسلام در همدان است و طی شماره‌ی ۹۴ در تاریخ ۱۵/۱۰/۱۳۱۰ در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده است.

English & فارسی این بنا مربوط به دوره سلجوقیان می باشد یعنی بیشتر از ۹۰۰ سال پیش. از لحاظ گچبری و آجرکاری فوق العاد بی نظیر است. حجم هنر گچبری در این بنا انقدر فشارده و زیادا است که حس میکنم اگر تمام گچبری ها ی مسجد جامع نایین ، مسجد جامع زواره مسجد جامع اصفهان و کاشان و تاریخانه دامغان رو روی هم بذارید فشرده اش کنید میشود گند علویان. واقعا زیبا و ظریف و مجلل است. This building belongs to the Seljuk period, that is, more than 900 years ago. It is unique in terms of excellent plastering and brickwork.

گنبد علویان در چهار باغ علویان در نزدیکی میدان امامزاده عبدالله شهر همدان قرار دارد. این اثر یکی از شاهکارهای معماری و گچ‌بری بعد از اسلام در همدان است، و طی شماره ۹۴ در تاریخ ۱۵/۱۰/۱۳۱۰ در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده‌است. بر اساس شناسنامه فنی بنا، این گنبد یکی از یادمانهای متعلق به اواخر دوره سلجوقیان در قرن ششم هجری است که توسط خاندان علویان ابتدا به عنوان مسجد احداث شده بوده‌است. در دوره‌های بعد با ایجاد سردابی در زیر زمین به مقبره آن خاندان تبدیل گردیده‌است. خاقانی به کنایه از آن به عنوان گنبد سبز یاد نموده‌است و فرهنگ عامیانه مردم استان همدان نیز بر این امر دلالت دارد که می‌گوید

یکی از اثار دیدنی همدان که زیاد براش تبلیغ نشده حتما برید و ببینید و لذت ببرید از گچ بری ها و موزه ه بی نظیرش

یک بنای مسجد ماننند که چیز خاصی جز دیوار نوشته های دیرنی نداره و به یکبار دیدن می ارزه ... مسئول نکهبانی مجموعه بسیار شریف و خوش/اخلاق بود . خدا خیرش بده . قیمت بلیط در شهریور ۱۴۰۴ ، ۱۵ هزار تومان بود

این گنبد یکی از یادمانهای متعلق به اواخر دوره سلجوقیان در قرن ششم هجری است که توسط خاندان علویان ابتدا به عنوان مسجد احداث شده بوده‌است. در دوره‌های بعد با ایجاد سردابی در زیر زمین به مقبره آن خاندان تبدیل گردیده‌است.

آنچه از گچبری ها باقی مونده بسیار زیبا و چشم نوازه، ببینید زمان خودش چی بوده دیگه...

سطح دیوار های بیرونی گنبد با نقش و نگار های جالبی پوشیده شدن و نمای خاصی رو ایجاد کردن ،محیط کوچکی به عنوان موزه در بیرون گنبد وجود دارد ولی محیطش کوچک و وسایل بصورت فشرده و مرتب چیده شدن . مسئول موزه بسیار مودب هستند.

این بنا در قرن ششم هجری و در اواخر دوره سلجوقیان تاسیس شده است که با دیدن آن، معماری ایرانی را مشاهده می‌کنید. در ابتدا این بنا یک مسجد بود که علویان آن زمان در آن آداب مذهبی خود را برگزار می‌کردند. در معماری این اثر گچ‌بری‌های بی نظیری به‌کار رفته است. همچنین نمای ساختمان از آجرکاری است. این بنای تاریخی با گنبد سرخ مراغه شباهت زیادی با هم دارد. این بنا در طی سالیان متمادی دچار فرسودگی شد که بعضی از قسمت‌های آن خراب شد. در سال ۱۳۱۷ به دستور رضاشاه بازسازی شد. بنا با استفاده از آجرهای سفالی نما کاری شده است که باید پله‌ها را بالا بروید تا به درب چوبی برسید. برای ساخت این اثر تاریخی از معماری هنرمندانه‌ای استفاده شده است که با چند دقیقه مشاهده آن از راه دور متوجه شاهکار گنبد علویان می‌شوید.

تو این ایام آتش بس جنگ تعطیل بود

بنایی خوش تناسب و با گچبری های زیبا که نمونش تو کمتر بنایی دیده میشه. گنبد بنا ریخته و بجای اون سقف با چوب کار شده . در کنار بنا موزه ابتدایی با عنوان موزه مشاغل قرار داره که جای کار بسیاری داره و لازمه بهش توجه بشه.

ساختمانی چهار گوش که گنبد آن ویران شده ، معماری زیبا با سرداب و محوطه ی باستانی مربوط به شیعیان

شکوه معماری ایرانی عصر سلجوقی با نمایشگاه صنایع و حرفه های قدیمی که بسیار زیباست.