آستان امامزاده علی بن جعفر

بنای تاریخی بینظیر و دیدنی که متاسفانه اکثرا از بودن اون بیخبر هستند. در کنار مجموعه گنبدسبز قرار داره. و از شاهکارهای قرن هشتم هست.گچ بری و کتیبه های نفیس و بینظیر اون در کنار کاشی کاری های بنا همه و همه بزمی است لذت‌بخش... متاسفانه محراب زرین فام و بینظیر امامزاده امروز در این مکان نیست ولی خوشبختانه برعکس اکثر محرابها که دزدیده شدن...محراب در ایران و در موزه نگهداری میشه. همه روزه باز و رایگان حتما در سفر به قم به این مکان دیدنی سر بزنید

مشاهده در گوگل مپس

قم را باید دید؛ آستان امامزاده علی بن جعفر ‌‌ این آرامگاه از جاذبه‌های تاریخی و مذهبی شهر قم است که به همراه قبرستان پیرامونش با نام دربهشت شناخته می‌شود و در مجاورت گلزار شهدا در خیابان شاهرودی قرار دارد. گنبدخانه بنا مربوط به دوره حکمرانی خاندان صفی در قم (قرن هشتم هجری قمری) و ایوان شمالی و فضای شرقی آن مربوط به دوره قاجار می‌باشد که کل مجموعه در دوره پهلوی اول در فهرست آثار ملی ایران ثبت شده است. آستان امامزاده علی بن جعفر به واسطه تزئینات کاشی‌کاری و گچ‌بری خود حائز اهمیت می‌باشد. محراب زرفام این مجموعه در موزه ملی ایران و بقیه کاشی‌های زرفام آن در موزه آستانه مقدسه نگهداری می‌شود. مرحوم عباس فیض در کتاب گنجینه آثار، وجه تسمیه «دربهشت» را کلمات «بهشت» و «باب بهشت» می‌داند که بر اساس حروف ابجد، بیانگر تاریخ ساخت بنا و محراب زرفام آن در سال‌های ۷۰۷ و ۷۱۲ هجری قمری می‌باشد. ‌ مدفونین در این آرامگاه بر اساس نوشته‌های روی سنگ قبر به علی بن جعفر (فرزند امام صادق‌) و محمد بن موسی (فرزند امام کاظم‌) مشهورند اما متخصصین، مدفونین در این آرامگاه را از نوادگان امام صادق (ع) و امام کاظم (ع) می‌دانند.

مشاهده در گوگل مپس

پسر مستقیم امام صادق علیه‌السلام. کنار گلزار شهدای قم.

مشاهده در گوگل مپس

خیلی خوب بود. بنای ساده و دلنشینی داره. فضای کمی اطراف ضریح هست و کنار آن فضای دیگری برای اقامه نماز جماعت هست. مطلبی در باره حضرت علی بن جعفر علیه السلام برجسته‌ترین فضیلت علی بن جعفر این است که نه تنها امر امامت و ولایت را خوب شناخت و آن را از دیگر ارزش‌های ظاهری دنیا بسی والاتر دانست، بلکه خود را تسلیم ولایت امامان معصوم علیهم السلام ساخت از این رو با افتخار، امامت برادرش امام کاظم علیه السلام و فرزندش حضرت امام رضا علیه السلام را پذیرفت و چون سایرین در مقابل آن‌ها سر اطاعت و تسلیم فرود آورد. تبلور این فضیلت هنگامی است که وی در کهنسالی ـ بعد از آن که خود عالمی بزرگ، دارای منزلتی عظیم و شخصیت اجتماعی والایی است ـ در مقابل فرزندِ فرزند برادرش امام جواد علیه السلام در حالی که کمتر از هشت سال دارد، سر تعظیم فرود آورده است، او امام را چنان معرفی می‌کند که برای دوستانش تعجب برانگیز است و بر او خرده می‌گیرند اما وی بر صحت رفتار و اعتقاد خویش تأکید می‌کند. محمد بن حسن بن عمار می‌گوید: من دو سال نزد علی بن جعفر (عموی امام رضا علیه السلام) بودم و هر خبری که او از برادرش امام کاظم علیه السلام شنیده بود، می‌نوشتم. روزی در مدینه به خدمتش نشسته بودم که ابوجعفر محمد بن علی (حضرت جواد علیه السلام) در مسجد رسول خدا بر او وارد شد. علی بن جعفر برخاست و بدون کفش و عبا نزد او شتافت و دستش را بوسید و احترامش کرد. ابوجعفر به او فرمود: ای عمو! بنشین. خدایت رحمت کند. او گفت: آقای من، چگونه بنشینم و شما ایستاده باشی؟! چون علی بن جعفر به جایگاه خود برگشت اصحابش او را سرزنش کرده، گفتند: شما عموی پدر او هستید، با او این گونه رفتار می‌کنید؟! او دست به ریش خود گرفت و گفت: خاموش باشید! اگر خداوند متعال (صاحب) این ریش سفید را سزاوار (امامت) ندانست و این کودک را شایسته دانست و به او چنان مقامی داد، من فضیلت او را انکار کنم؟! از سخن شما به خدا پناه می‌برم.

مشاهده در گوگل مپس