سقاخانه اسماعیل طلا، مقصد مذهبی در مشهد، یه جای دلباز برای دعا و آرامش است. این مکان به‌خاطر فضایی صمیمی و خدمت‌رسانی دوستانه‌اش در منطقه ثامن معروفه و خیلی از مردم رو به خود جذب می‌کنه. اگر دنبال یه جای آرام برای لحظه‌های معنوی یا فقط می‌خوای با دوستانت در کنار هم دعا کنی، اینجا بهترین انتخابه. حتماً یه فنجون چای همراه با دعا رو فراموش نکن!
سقاخانه اسماعیل طلا، که در قلب صحن انقلاب حرم مطهر مشهد قرار گرفته و با سقف طلایی و سنگ مرمرش به‌خوبی درخشان است، هم‌چنین یکی از قدیمی‌ترین و معروف‌ترین سقاخانه‌هاست؛ مردم از آن برای تبرک، شفا و آرامش روحی استفاده می‌کنند، در حالی که در سال‌های اخیر شیرهای الکترونیکی و لیوان‌های یک‌بار مصرف جایگزین ظروف سنتی شده‌اند. آب آن از چشمه‌ی گیلاس ۴۸ کیلومتری تأمین می‌شد و هنوز هم زائران با قمقمه خالی می‌آیند تا آب را برای تبرک برده و به شهر خود برگردانند؛ اما در برخی بازخوردها اشاره شده که در فصل خشک ممکن است کمبود آب حس شود. اکثر بازدیدکنندگان، به‌خصوص بانوان، به‌دقت به این سقاخانه می‌رسند و در کنار آن شمع‌های روشن می‌کنند، در حالی که برخی از بازخوردها به‌دقت به تاریخچه‌ی نادرشاه افشار، اسماعیل خان و طلاکاری‌های گنبد اشاره می‌کنند. در کل، سقاخانه اسماعیل طلا نه‌تنها یک اثر هنری و تاریخی است، بلکه مکانی مقدس و معنوی برای زائران حرم محسوب می‌شود.
حاج مجید (مجید بيرجند)
تاریخ ویرایش: یک سال قبل
۴
سقاخانه‌ی اسماعیل طلایی، یه از معروف‌ترین و زیباترین سقاخانه‌های تو حرم امام رضا (ع) هستش. این سقاخانه تو وسط صحن انقلاب حرم قرار داره و به خاطر طراحی خفن و طلاکاری‌های فوق‌العاده‌اش، خیلی معروفه. اسمش هم از اسماعیل طلایی، یه طلاساز مشهور دوره‌ی قاجار گرفته شده که این سقاخانه رو ساخته.
سقاخانه‌ی اسماعیل طلایی یه حوض آب داره که دور و برش با طلا تزیین شده و معمولاً زائرها از آب این سقاخانه به عنوان تبرک استفاده می‌کنن. طراحی‌های قشنگ و خطاطی‌های روی سقاخانه هم خیلی چشم‌نوازه و حال و هوای خاصی به فضای حرم میده.
این سقاخانه نه‌تنها یه اثر هنری و تاریخی مهمه، بلکه برای زائرها یه جای مقدس و معنوی هم حساب می‌شه. خیلی‌ها موقع زیارت حرم امام رضا (ع)، حتماً یه سری به این سقاخانه می‌زنن و از آبش به عنوان تبرک استفاده می‌کنن.
سقاخانه اسماعیل طلا، جا گرفته در مرکز صحن عتیق روبروی پنجره فولاد، سابقه ای طولانی دارد و از قدیمی ترین سقاخانه هاست. سنگ بنای این سقاخانه را نادرشاه افشار نهاد و یکی از فرماندهان فتحعلی شاه، بهای روکش طلای آن را پرداخت.
ماجرا از این قرار است که بین سال‌های 1144 تا 1145ق به دستور نادرشاه افشار سنگابی یکپارچه از سنگ مرمر که از جنگ هرات به غنیمت گرفته بود را در کنار جوی آبی که آن زمان از وسط صحن عتیق عبور می‌کرده نصب می شود تا مردم برای رفع تشنگی از آب درون این سنگ که سه کر گنجایش داشته، استفاده کنند.
چند سال بعد، یکی از سرداران فتحعلی شاه که جان وی را از خطری احتمالی نجات می دهد. آن زمان از طرف یکی از دول خارجه، بسته‌ای به عنوان هدیه به دربار می رسد و شاه قصد گشودن آن را می کند اما اسماعیل خان که بسته را مشکوک می بیند درخواست دارد این کار در محوطهٔ کاخ به وسیلهٔ خدمتگذاران انجام شود تا احتمال سوء قصد از شاه دور بماند. اتفاقاً هنگام بازکردن، بسته منفجر می شود. شاه به رسم پاداش از دو اندیشی وی، هم وزن اسماعیل خان به او طلا اهدا می کند. او این طلاها را صرف ساختن جایگاه آن سنگاب می کند تا گنبد و پایه های سقاخانه با روکشی از طلا مزین شود. از آن زمان سقا خانه را «سقاخانه اسماعیل طلائی» نام می گذارند. این سردار اهل مهدی شهر (سنگسر) سمنان بر فراز سنگاب پوششی هشت ضلعی و سقفی گنبدی شکل بنا و آن را طلا کاری می کند. سقف گنبدی شکل سقاخانه بر روی پایه‌هایی از سنگ مرمر کنده‌کاری شده و کاشی قرار دارد و سطح آن از بالای کاشی پایه‌ها با خشت‌های مطلا و پیرامون آن با اسماء ا... تزيین شده است.
در گذشته آب سقاخانه اسماعیل طلایی از طریق چشمه‌ای به نام چشمه گیلاس در فاصله ۴۸ کیلومتری مشهد امروز تامین می‌شد. بسیاری از زائران با آوردن قمقمه های خالی از این آب را برای تبرک و تیمن و بردن آن به شهر خود برمی دارند.
بسیارند آنها که با دلی صاف، آبی از سقاخانه حرم امام رضا (ع) به نیت شفای بیمارشان برده اند، بسیارند آنها که برای روشنی قلب و روحشان، جرعه از این آب را نوشیده اند، بسیارند آنها که به جای شمع، نذری کرده اند برای تامین روشنایی اطراف سقاخانه و لیوان هایی که در اختیار زائران قرار می گیرد و بسیارند آنها که هنوز به یاد لب تشنه حسین و مشک پرخون سقای کربلا و گلوی خشک شهید شش ماهه عاشورا، آب را با بغض و اشک می نوشند، در حرم امام رضا (ع) یه یاد جدشان امام حسین (ع) و مگر چنین آبی، جز روشنی است؟!
این بنای تاریخی که مورد توجه بسیار ایرانیان هست و نزد عامه مردم روایت‌های مختلف از قداست از این مکان دارد
البته زمانی که ما حضور داشتیم در حال تعمیرات بود
