عطار باشي

ليست كامل و جامعه ادويه جات1-آويشن 2- انيسون 3- برگ بو 4- پاپريكا 5- تخم شنبليه 6- تخم گشنيز 7- تمر هندي 8- گردوي بويا9- جوز هندي 10- خردل Mustard 11- خسرودار 12- دارچين 13- رازيانه 14- زردچوبه 15- زرشك 16- زعفران 17- زنجبيل 18- زيره سبز (Cumin) 19- زيره سياه (Caraway) 20-سماق 21-سياه دانه 22-فلفل بهار 23- فلفل سفيد 24- فلفل سياه 25- فلفل قرمز (Chili pepper) 26- كاري (Curry) 27- كنجد 28- گارام ماسالا 29-گلپر (به زبان آلماني Wegerich و به زبان انگليسي Plantago يا Plantain ) 30- گلرنگ/گل‌رنگ/گل رنگ 31- گل محمدي 32- ميخك (ادويه) (Clove) 33- نمك طعام 34- واسابي 35- وانيل 36- هل سبز 37- هل سفيد 38- هل سياه مي باشد. در ادامه هركدام از اين ادويه جات را به طور مختصر معرفي خواهيم كرد. 1. آويشن: يا آزربه در ايران ۱۴ گونه گياه معطر و چند ساله دارد. سرده‌اي از تيره نعناعيان است. آويشن حدود ۳۵۰ گونه دارد. اين سرده به اوريگانوم بسيار نزديك است. معرفي فهرست كامل و جامعه تمامي انواع ادويجات 2-انيسون: گياهي با دانه‌هاي بسيار معطر است كه آن را باديان رومي نيز مي‌گويند و بسيار شبيه به رازيانه است. انيسون از تيره چتريان است و با دانه‌هايي سبز رنگ، گلابي شكل و كوچك كه قسمت فوقاني آن نوك تيز بوده و پنج خط برجسته بر روي آن كاملاً مشهود است. انيسون غالباً با دانه‌هاي هشت شياري رازيانه اشتباه گرفته مي‌شود. انيسون گياه چند ساله و بلند با برگهايي داراي بريدگيهاي زياد است و بومي مناطق مديترانه است. ميوه آن از دو بخش گلابي شكل تشكيل شده كه هر بخش آن داراي قسمت بيروني سبز و قسمت داخلي كمي تيره‌است و بوئي تند و معطر دارد. ليست فهرست كامل و جامعه تمامي انواع ادويه جات 3-برگ بو: با نام علمي لائوروس نوبيليس گياهي خوشبو و هميشه‌سبز است كه اصل آن از منطقهٔ مديترانه است و در تمام مديترانه به عنوان عطر غذا از آن استفاده مي‌شود. در متون قديمي‌تر براي برگ بو نام‌هاي ديگري نيز استفاده مي‌شد كه از آن جمله‌اند: غار، حب‌الغار، شجرالغار، دهم، دهمست، رند، عمار، و ذاقي. برگ بو به صورت درختچه و درخت يافت مي‌شود. معمولاً در تمام فصول سال سبز است و طول درخت‌هاي آن به ده متر هم مي‌رسد. در بسياري جاها براي تزيين باغ‌ها استفاده مي‌شود، اما استفادهٔ اصلي آن در آشپزي و به عنوان داروي گياهي است. ليست فهرست كامل و جامعه تمامي انواع ادويه جات 4-پاپريكا: نوعي ادويه است كه از آسياب فلفل خشك شده تهيه مي‌شود. در بسياري از زبان‌هاي اروپايي، پاپريكا به خود كلمه فلفل اشاره مي‌كند. اين ادويه براي افزودن رنگ، طعم و عطر در بسياري از غذاها مورد استفاده قرار مي‌گيرد. پاپريكا مي‌تواند طيفي از طعم ملايم تا تند داشته باشد. طعم آن نيز از كشوري به كشور ديگر متفاوت است. ليست فهرست كامل و جامعه تمامي انواع ادويه جات 5-تخم شنبليله: شنبليله يا شنبليد (نام علمي: Trigonella foenum-graecum) گياهي است از تيره باقلائيان (Fabaceae) و به همين دليل توانايي هم‌زيستي با باكتري‌هاي تثبيت كننده ازت را داشته و مي‌تواند بخش زيادي از از نيتروزن مورد استفاده خود را توليد كند.شنبليله گياهي است علفي به ارتفاع ۱۰ تا ۵۰ سانتيمتر با گلهايي منفرد و به رنگ روشن كه رنگ ميوه‌هاي آن زرد تا قهوه‌اي است.اين گياه بومي ايران بوده و در بيشتر نواحي ايران از جمله آذربايجان، اصفهان، فارس، خراسان، سمنان و دامغان مي‌رويد و به عنوان سبزي خوراكي كاشته شده و مصرف مي‌شود. ليست فهرست كامل و جامعه تمامي انواع ادويه جات 6-گشنيز: نوعي سبزي با نام علمي Coriandrum sativum است. اين گياه بومي جنوب غرب آسيا و شمال آفريقا است و ارتفاع آن تا نيم متر هم مي‌رسد. اغلب گشنيز توليدي ايران كه حدوداً ۶۵ درصد كل كشور مي‌باشد در شهرستان نهاوند استان همدان و بقيه در شهرستان‌هايي نظير اقليد و... برداشت مي‌شود. ليست فهرست كامل و جامعه تمامي انواع ادويه جات 7-تمر هندي: درختي گرمسيري از تيرهٔ پروانه‌داران و زيرخانوادهٔ ارغوانيان است. خاستگاه اين گياه مناطق استوايي قارهٔ آفريقا است. ميوهٔ اين درخت به شكل لوبيايي درشت و قهوه‌اي و ترش‌مزه و سرشار از قند است. تمر هندي در ميان ساكنين ماداگاسكار درختي مقدس و پادشاه درختان تلقي مي‌شود.