بافت کهن کشیت یک جاذبهٔ گردشگری است که میتوانید با خانواده یا گروههای دوستانه از فضای تاریخی و آرام آن بهره ببرید. این مکان به شما امکان تجربهٔ گشت و داستانگویی دربارهٔ بافت تاریخی منطقه را میدهد و با معماری محلی و حرارت محبتآميز مردم همراه است. دسترسی به بافت کهن کشیت از طریق جادههای محلی استان کرمان امکانپذیر است و برای رسیدن به آن باید از آدرس مشخصشده در نقشه استفاده کرد. فضای باز بافت کهن کشیت، حس آرامش روستایی را با کیفیتی صمیمی و دوستانه ارائه میکند که برای پیادهروی کوتاه یا عکاسی مناسب است. نکتهٔ متمایز اینجا این است که نام «بافت کهن کشیت» به بافت تاریخی منطقه اشاره دارد و میتواند برای گردشگران به عنوان مقصد تاریخِ محلی یاد شود.
بافت کهن کشیت یه جاذبهی عجیب و جذابه؛ یه آبشار خیرهکننده که همه رو به خود میکشونه، ولی راز واقعیش در خانههای مخفیشده در صخرههاست که مثل سلولهای بدن، با طراحیهای استتار و مهندسی باد، کاملاً مخفی میشن. معماران قدیم با استفاده از رنگ خاک و سقفهای خشتی، یه پناهگاه غیرقابل شناسایی ساختن، و دیوارهای کوهتکیهدارشون مثل کولر طبیعی کار میکنن تا داخلش خنک بمونه. حتی اتاقهای معلق با تیرهای چوبی نخل هم وجود داره که یه حس زندگی و سازگاری میده. اما یه طرفه، بعضی از بازدیدکنندهها حس نابهرویی میکنن؛ شاید به خاطر فضای تاریک و حس ناپایداری که در کوچههای باریک و ساباتشون حس میشه، یا اینکه شاید فقط به خاطر چشماندازهای بیابانی و نخلستونهای روستا که در پشت سرشون لوت وسیع هست. در کل، اگر به دنبال تجربهای متفاوت با ترکیبی از معماری تاریخی، امنیتی و طبیعت بیابانی هستی، بافت کهن کشیت جای خوبیه، ولی حتماً باید با چشم باز و آمادهی کشف رازهای مخفیش سر بزن.
HESAM ASHOORI
۶ ماه قبل
۵
ببین، هر کسی که به کشیت میآید، محو تماشای آبشار میشود و برمیگردد، اما راز اصلی در آن خانههایی است که مثل سلولهای یک بدن، در بدنه صخرهها تکثیر شدهاند. اینجا چند کد امنیتی از این بافت وجود دارد که کمتر کسی به آنها دقت میکند:
کد اول؛ استتارِ مطلق: اگر از لبهی دره به پایین نگاه کنی، خانهها را نمیبینی! سقفهای خشتی با رنگِ خاکِ بیابان یکی شدهاند. این بافت در واقع یک «پناهگاه غیرقابل شناسایی» بوده است. معماران قدیم کشیت، خانهها را جوری ساختهاند که از دیدرسِ سوارانِ مهاجمی که در افقِ لوت حرکت میکردند، کاملاً مخفی بماند.
کد دوم؛ مهندسیِ معکوسِ باد: برعکسِ بادگیرهای یزد که هوا را از بالا میکشند، در بافت کهن کشیت، خانهها از «شکافهای صخرهای» استفاده میکنند. دیوارهایی که به کوه تکیه دادهاند، از سرمایِ درونیِ سنگ برای خنک نگه داشتن فضای زندگی در دمای ۵۰ درجه استفاده میکردند. اینجا کوه، کولرِ طبیعی خانههاست.
بخش ممنوعه (اتاقهایِ معلق): در گوشههایی از بافت، اتاقهایی را میبینی که نیمی از آنها روی هواست و با تیرهای چوبیِ ساخته شده از تنه نخل (که بسیار مقاوم در برابر موریانه هستند) مهار شدهاند. این یعنی استفاده از «وجب به وجب» فضا برای زنده ماندن.
اعترافِ آخر: بافت کهن کشیت، برخلاف قلعهاش که میخواست «قدرت» را به رخ بکشد، میخواست «سازگاری» را نشان بدهد. راه رفتن در کوچههای باریک و مسقفِ آن (که به آنها سابات میگویند) حسِ حرکت در رگهای یک موجود زنده را دارد که هنوز هم بوی نانِ سوخته و هیزم از لای دیوارهایش بلند میشود.
نکته امنیتی برای سفرت: اگر وارد خانههای متروکه شدی، دنبال «کندوهای سنگی» در دیوارها بگرد؛ اینها گاوصندوقهای باستانیِ اهالی برای قایم کردن اشیاء قیمتیشان در زمان حملات بوده است.
