سالن سنگنوردی محمد داوودی یک زمین ورزش صخرهنوردی در تهران است. این مجموعه فضای سنگنوردی داخلی با دیوارهای مصنوعی را برای علاقهمندان فراهم میکند. واقع در خیابان ورزنده تهران است. فضا برای تمرین گروهی و تجربهٔ ورزشیِ دوستانه طراحی شده و امکاناتی مناسب را در اختیار دارد. نکتهٔ متمایز این سالن، نامِ محمد داوودی است که احتمالاً به صاحب یا بنیانگذار آن اشاره دارد.
بازخوردها درباره این مکان کوهنوردی بیشتر جنبههای فنی و محیطی را پوشش میدهد؛ نکات مثبت شامل تیمی حرفهای، دیواره بولدرینگ خوب و فضایی مناسب برای تمرین است، در حالی که برخی مشکلات مانند نبود مشارکت برای دختران، نبود امکانات کافی و با وجود کیفیت خوب مسیرها، سرعت و تنوع پایینتر از انتظار گزارش شده است. سطح کیفیت بالاست اما محدودیتهایی در طراحی و استفاده از دیوارها وجود دارد.
ali mojahed
یک سال قبل
۵
Kern Knotts Crack درمنطقه Great Gable را صعود کند.
طی سال های بعد(1910-1900 )سنگنوردان ایتالیایی و آلمانی گامهای بلندی برداشتند، آنها با استفاده از میخ ، کارابین وطناب های سبکتر ، مسیرهای بسیاری را صعود کردند. درسال 1910 «ویلو ولزنباخ» (Willo Welzenbach ) اولین سیستم عددی درجه بندی سختی مسیرها را پیشنهاد کرد (از 1 تا 6 ).
در این سالها درجه سختی مسیرهای صعود شده به تدریج از 5.7 به 5.10 نزدیک می شد و تکنیک های سنگنوردی ارتقا می یافت ، مثلا تکنیک صعود «دولفر» ((dulferitz اولین بارطی سالهای 1910 تا1914 توسط یک سنگنورد اتریشی به نام هانس دولفر(Hans Dulfer) مطرح شد.
درسال های پایانی دهه 20 اولین رول بولت ها در صعود مسیرها به کار برده شد.در این سالها بود که تکنیک های سنگنوردی اسپرت به تدریج مورد توجه قرار گرفت و به ویژه نظر سنگنوردان آمریکایی را جلب کرد.تکنیک های حمایت ارتقا یافت و روشهای حمایت دینامیک ابداع (1934) شد. و بلاخره اولین کفش مخصوص سنگنوردی در سال 1935 توسط پیر آلن(Pierre Allain) معرفی شد ،او بعدها در سال 1948 در آن تغییراتی داد.
طی سال های جنگ جهانی دوم همگام با پیشرفت در ساخت تجهیزات نظامی ، تکنیک ساخت میخ، کارابین و طنابهایی از جنس نایلون بهبود پیدا کرد.در دهه پنجاه با روی آوردن تعداد بیشتری از افراد به سنگنوردی ، درجه سختی مسیرهای بولدر نیز از V2 به V5 رسید و اولین مسیر با درجه سختی 5.11 در آلپ صعود شد.
آنچه که ما امروزه با نام سنگنوردی اسپرت و بولدرینگ می شناسیم در واقع از سال های اولیه دهه پنجاه مطرح شد، زمانی که "جان گیل" جوانی از ایالت آلابامای آمریکا ، سنگنوردی را آغاز کرد. جان گیل شیفته صعود سنگ های کوتاه و برآمدگی های کلاهک مانند بود و بر خلاف سایر کوهنوردان آن دوره که همزمان به کوهنوردی و سنگنوردی می پرداختند، وقت خود را صرف تمریناتی ویژه سنگنوردی و اجرای حرکات ژیمناستیک روی سنگها می کرد.جان گیل را می توان " پدر بولدرینگ "(به عنوان شاخه ای از سنگنوردی ) و نیز آغازگر تمرینات تخصصی این رشته نامید. اواولین کسی بود که از پودر ژیمناستیک در سنگنوردی استفاده کرد. گیل در سال 1961 دیواره سی فوتی تیمبل(5.12b/c) (Thimble) در داکوتای جنوبی را به روش free solo صعود کرد .
در دهه هفتاد جان هالوی (John Holloway) مسیر slop shot با درجه سختی V13 را صعود کرد.این مسیر سخت ترین مسیر بولدر تا آن زمان بود.دهه هفتاد در عین حال شاهد گسترش سنگنوردی اسپرت در اروپا به ویژه در فرانسه و ظهور نسل جدیدی از سنگنوردان بود.طی این سال ها مسیرهای بسیاری در فرانسه رول کوبی وبرای صعود آماده شد.در آمریکا نیز سنگنوردی به تدریج جایگاه ویژه خود را می یافت و پارک ملی یوسیمیتی ، به محل تمرین همیشگی سنگنوردان تبدیل شد. علم تمرین در این دوره پیشرفت کرد و درجه صعود سنگنوردان به طور قابل ملاحظه ای ارتقا یافت.
در دهه هشتاد با ظهور "ولفگانگ گولیچ" سنگنوردی وارد دوره جدیدی شد. گولیچ در سال 1985مسیر Punks in the Gym با درجه سختی 5.14a/b ودر1987 مسیرWallstreet در فونتن بلو با درجه 5.14b و بالاخره درسال 1991 مسیرAction Direct با درجه سختی 5.14d را صعود کرد. همچنین دراین سالها نوعی از صعود با نام صعود ترکیبی که ترکیبی از صعود مصنوعی و طبیعی بود دراروپا و به ویژه فرانسه مطرح شد و مورد توجه قرار گرفت. به تدریج سنگنوردان از صعود مسیرهای بلند به صعود مسیرهای کوتاه تر ولی سخت تر روی می آوردند ودیواره های مصنوعی اهمیت بیشتری می یافت.
دهه نود شاهد پیشرفت بیش از پیش سنگنوردی بود. لین هیل موفق شد برای اولین بار مسیرNose (حدود5.13 )، از دیواره ال کاپیتان را که نزدیک به 900 متر ارتفاع دارد، به صورت طبیعی صعود کند. در این دهه مسابقات بین المللی ارزش بیشتری یافت و کتاب های مختلفی در زمینه سنگنوردی منتشر شد.نصب و بهره برداری از انواع گوناگون دیواره های مصنوعی این امکان را برای سنگنوردان فراهم آورد که در تمام طول سال به تمرین بپردازند و مهارت های خود را ارتقا دهند. به علاوه پیشرفت و بهبود امکانات و تجهیزات سنگنوردی موجب شد که میانگین درجه صعود سنگنوردان به حدود 5.13 برسد.
در آغاز هزاره جدید علاقه مندان به سنگنوردی بیش از هر زمان دیگری افزایش یافته اند و درجه سختی مسیرها به 5.15 رسیده است و سنگنوردان مستعد با استفاده از تکنیک ها وتجهیزات پیشرفته افق های جدیدی را پیش روی ما گشوده اند.
متأسفانه مسیرها توسط آقایان نصب میشوند و امکان مشارکت دختران هنوز فراهم نشده. این قضیه سنگنوردان دختر را به خواندن مسیرهای خود از روی گیره های موجود روی دیوار ناچار کرده که خود محدودیتهای زیادی را به دنبال دارد. به علاوه مسیرهایی که نصب میشوند فاقد درجه بندی بر اساس سطح دشواری بوده و تجربه اینجانب از آن حاکی است که مسیرها عمدتا در گستره کوچکی از رده بندیهای جهانی قرار میگیرند به این معنا که مسیرهای ساده تر یا در سطح پیشرفته مسابقاتی کمتر به چشم میخورد و عمدتا در رده متوسط رو به بالا قرار دارند. دیوار بلند این مجموعه بسیار محدود است و مسیر سرعت مسابقات را ندارد. از مزایای این مجموعه برد کمپس نسبتا عریض و اتاق بدنسازی است. در کل این مجموعه به نسبت مجموعه های موجود در اروپا و آمریکای شمالی متوسط رو به پایین است.
