مسجد امام حسن مجتبی در قم، یکی از مکانهای مقدس و آرامشبخش برای نماز و دعا است. این مسجد با فضای دلنشین و صدای زنگهای صبحگاهی، جایگاه ویژهای در دل محلی که در آن زندگی میکند، دارد. اگر به دنبال لحظهای آرام و صلحآمیز هستید، حتماً این مکان رو امتحان کنید. یه یادآوری ساده: قبل از رفتن، حتماً لباس مناسب بپوشید. همچنین در این مسجد، فضایی دوستانه برای گفتگو و تبادل نظر میان اعضای جامعه وجود دارد که باعث میشود هر بازدیدکننده حس کند که در خانه است. اگر دوست دارید در کنار نماز، در کلاسهای آموزشی یا جلسات گروهی شرکت کنید، این مکان بهترین گزینه است.
مسجد امام حسن مجتبی در کوچه ۱۳ خیابان امام خمینی، نزدیک میدان امام و باسکول، یه جای عالیه؛ در اولین پلاک کوچه، کنار مدرسه، با دو فضای متفاوت: یه بخش با دیوار سنگی قدیمی و سقف سولهای، و بخش دیگه با دیوار کرمی و گچکاری، همهچیز تمیز و مرتب است. دستشوییهای مردانه و زنانه در طبقه همکف، وضوخانه و آبدارخانه همجا هستن، ولی هنوز در حال بازسازی. امام جماعت با خجالت و مهربانی نماز رو برگزار میکنه و بعدش شیرینی، شکلات و شربت آبلیمو میده. همهی بازدیدکنندهها گفتن که مسجد خیلی خوبه، حتی دو نفر ۵ ستاره دادن، ولی جزئیات بیشتر فقط در این ۴ ستارهی طولانی دیده میشه. در کل، یه مکان پاک، با فضای سنتی و خدمات ساده ولی دلنشین.
Mohammed Ridha Jafari Alsamah
۲ سال قبل
۴
مسجد حضرت ابوالفضل
خیابان امام خمینی ابتدای کوچه 13،
بین میدان امام و باسکول،
هیئت علمدار
مسجد در اولین پلاک سر کوچه و جنب مدرسه بر خیابان در موقعیت خوبی قرار دارد.
از یک ایوان مسقف در سه کنج ابتدای کوچه وارد مسجد می شوید، دست راست، زیر زمین، دستشویی مردانه است و روبرو در طبقه همکف، دستشویی زنانه! سمت چپ، وضوخانه است و آبدارخانه هست و از در روبرو وارد مسجد می شوید!
مشخصا دو فضای متفاوت به هم متصل شده را می بینید،
اولی با دیوار تا ارتفاع یک و شصت از سنگ قدیمی و از آنجا تا بالای دیوار، آجری، با سقف سوله ای لخت که پشم شیشه و عایق زیر سقف، نمای سقف است و سکو و پرچم هیئت علمدار قم در آن قرار دارد که احتمالا حیاطی بوده و مسقف شده است.
دومی با دیوار تا یک و هفتاد ارتفاع، سنگ کرمی با رگه های قهوه ای و تا سقف گچکاری شده و گچ، رنگ شده با دو تا رنگ روشن و یک محراب گچکاری شده،
مسجد بازسازی شده است ولی هنوز هم کار دارد.
فرش ها یکدست و مرتب و تمیز است.
ظهر است و روز درس و کار است و بچه ها را نمی شود دید، سن بالاهای مسجد، کاسب، به نظر می رسند.
امام جماعت توی اقامه هر دو نماز از خجالت سه نفر از دشمنان امیرالمومنین درآمد، ولادت حضرت زینب است و شکلات و شیرینی می دهند.
دنبال دیوانه مسجد می گشتم، یکی را دیدم با بیش از صد و بیست کیلو وزن! سجده که میرفت، سینه اش می چسبید به زمین، دو سه تا لایه لباسش معلوم بود و شلوار لی پوشیده بود، فاصله داشت از صف نماز خودش ولی به جلو اتصال داشت، تمام وقت نماز، زیرچشمی حواسم به او بود که ببینم ذکر می گوید یا نه؟ افعال نمازش درست بود، اصلا شاید دیوانه و شیرین مغز نباشد،
مطمئنا دیوانه این مسجد، کسی است که دارد این متن را می نویسد و به جای تعقیبات و مقدمات نماز، چپ و راست مسجد را اندازه می گیرد و وسط نماز هم همه اش درگیر این است که دیوانه مسجد را پیدا کرده یا نه! الآنم وسط ساعت کاری، نشسته ام تکیه داده ام به پشتی مسجد با بلوز و شلوار لی و پایی که بوی گند گربه مرده میدهد!
همه رفتند و من کاتب بیکار هنوز نشسته ام!
در مسجد را بستند!
اونی که فکر می کردم دیوانه است داشت با امام جماعت، بحث سیاسی می کرد.
راستی! غیر از شیرینی و شکلات، شربت هم می دادند، البته دم در، شربت آبلیمویی که شیرین نبود.
بیست و هشت هشت چهارصد و دوی هزار سال بعد پیغمبر!
