Muhammad Derogar
۷ سال قبل
سید ابوالرضا ضیاءالدین، فضل الله بن علی بن عبید الله حسینی راوندی (درگذشته در ۵۷۰) از علمای شیعهدر قرن ششم هجری است. او در یکی از شهرهای اطرافکاشان به نام راوند به دنیا آمد. او ادیب هم بوده و دیوان شعری نیز از او به یادگار مانده است. فضل‌الله راوندی از استادان ابن شهر آشوب و منتجب الدین بن بابویه و شیخ محمد بن حسن طوسی، پدر خواجه نصیرالدین طوسی بوده است. او در یکی از شهرهای اطراف کاشان به نام راوند به دنیا آمد. نسب او با دوازده واسطه به امام حسن(ع)می‌رسد. سمعانی در کتاب خود می‌گوید: روزی به کاشان رفتم و تصمیم به زیارت ابو الرضا فضل الله راوندی گرفتم. وقتی به خانه وی رسیدم، در زدم و منتظر خروج ایشان شدم. در آن هنگام دیدم بالای درِ خانه این آیه شریفه را نوشته‌اند: «إنَّما یریدُ اللَّهُ لِیذهِبَ عَنکمُ الرِّجسَ أهلَ البَیتِ و یطهِّرَکم تَطهیراً» لحظه‌ای که چشمانم به روی مبارکش افتاد دیدم ایشان از آنچه تصور می‌کردم بسیار بزرگوارتر است. در آن دیدار من برخی احادیث و روایات و بخشی از اشعار وی را از ایشان شنیدم؛ از جمله اشعاری که ایشان به خط خود برای من نگاشتند این ابیات بود: هل لک یا مغرور من زاجرأو حاجز من جهلک الغامرأمس تقضی و غد لم یجیءو الیوم یمضی لمحة الباصرفذلک العمر کذا ینقضیما أشبه الماضی بالغابر یعنی:ای فریفته دنیا آیا چیزی تو را بیدار می‌کند؟ و آیا مانعی در برابر دریای جهل تو وجود دارد؟ دیروز گذشت و فردا هنوز نیامده است. و امروز هم با یک چشم به‌هم زدن می‌گذرد. و عمر این‌گونه به پایان می‌رسد. چقدر گذشته به آینده شباهت دارد. عماد کاتب درباره او می‌نویسد: سید فضل الله راوندی شخصیتی کم نظیر و دارای نسبی شریف و اخلاقی بزرگوار بود. وی از قدمای علما و دانشمندی فاضل و دارای چهره‌ای جذاب و با ابهت و صاحب سخنی زیبا بود. او واعظی بزرگ و دارای خطی خوش و تألیفاتی فراوان بوده، مورد احترام مردم و از رزق و روزی خوبی نیز بهره‌مند بود. در سال ۵۳۳ هجری در دوران کودکی من و برادر کوچکم در مدرسه مجدیه در شهر کاشان درس می‌خواندم. در آن زمان می‌دیدم که آن سید بزرگوار به مدرسه می‌آمدند و در آنجا درس اخلاق می‌دادند. جمعیت فراوانی از مردم عادی و علمای بزرگ نیز پای درس ایشان حاضر می‌شدند. بعدها در اصفهان با فرزندش احمد دوست شدم و از طریق ایشان بهتر با تألیفات و مقام علمی پدرش آشنا گشتم. این عالم در حدود سال۵۷۰ یا ۵۸۰ق در شهر کاشان درگذشت و بقعه او در مزار «پنجه‌شاه» نزدیک مسجد جامع کاشان قرار دارد، و با عنوان «ضیاء الدین ابی الرضا» هم اکنون محل زیارت و احترام است .
