HESAM ASHOORI
۶ ماه قبل
«سفری از کوهپایههای زاگرس به توس؛ جایی که ستونها به احترام زبان پارسی قد برافراشتهاند.» وقتی در میان سازههای جهانیِ مینیورلد قدم میزنید، رسیدن به بخش «آرامگاه فردوسی» مثل پیدا کردن یک آشنا در غربت است. برخلاف برجهای بلند و پیچیدهی فرنگی، این بنا با آن وقار و هندسهی مکعبیِ سفیدش، بلافاصله حس اصالت را در وجودتان زنده میکند. سازندگان مجموعه در بازسازی این بنا، بر روی تقارن و ابهت ستونها تمرکز ویژهای داشتهاند تا همان حسِ ایستادگیِ شخصیت حکیم ابوالقاسم فردوسی را به بازدیدکننده منتقل کنند. اگر بخواهم تجربهی حضور در این نقطه را برایتان توصیف کنم، باید بگویم اینجا یکی از آرامترین بخشهای مجموعه است. گویی حتی در این مقیاس کوچک هم، بنا از شما میخواهد که کمی درنگ کنید. شبها، وقتی نورپردازیهای هوشمندانه روی کتیبههایِ شبیهسازی شده میافتد، آرامگاه جلوهای دوچندان پیدا میکند و تماشای آن زیر آسمان ملایر، پارادوکسی دلنشین از تاریخ و جغرافیا میسازد. برای یک تجربهی متفاوت: عکاسی از زاویهی پایین: پیشنهاد میکنم برای ثبت ابهت بنا، دوربین را در پایینترین سطح ممکن قرار دهید و رو به بالا عکس بگیرید؛ جوری که ستونهای آرامگاه در مقابلِ آبیِ آسمان یا کوههای اطراف ملایر خودنمایی کنند. لحظهی غروب: بهترین زمان برای حضور در این لوکیشن، لحظاتِ پایانی روز است. رنگِ گرمِ آفتاب روی سنگهای سفیدِ بنا، بافتِ زیبایی ایجاد میکند که در هیچ ساعت دیگری از شبانهروز نخواهید دید. آرامگاه فردوسی در این مجموعه، فقط یک بنای سنگی نیست؛ بلکه یادآوریِ این نکته است که مینیورلد ملایر توانسته پیوندِ عمیقی میانِ افتخاراتِ ملی ما و میراثِ جهانی برقرار کند.
