Mary
یک سال قبل
قلههای کرنا 🏔 گزارش صعود به قلل کرنا (قله اول ۴۱۰۰ متر – قله دوم ۴۲۰۰ متر) تاریخ صعود: جمعه، ۹ خرداد ۱۴۰۴ تعداد اعضای تیم: ۳۷ نفر ارتفاع شروع 2100 متر باشگاه برگزارکننده: باشگاه سرکچال مسیر صعود: امامزاده قنبر علی – یال شرقی – قله کرنا اول – قله دوم (رفت و برگشت) کل مسافت پیمودهشده: حدود ۲۰ کیلومتر شرح برنامه: حرکت تیم رأس ساعت ۰۳:۴۵ بامداد از سهراه ضرابخانه آغاز شد. بعد از طی مسیر جادهای، حوالی ۰۵:۳۰ به نقطه شروع برنامه در امامزاده قنبر علی لاریجان رسیدیم. پس از آمادهسازی مختصر، رأس ۰۶:۲۰ پیمایش را آغاز کردیم. حدود یک ساعت بعد، یعنی حوالی ۰۷:۰۰، تیم به دو گروه «تندرو» و «معمولی» تقسیم شد. من با گروه معمولی که سرعت متعادلتری داشت، ادامه مسیر دادم. مسیر دارای پاکوب مشخصی بود، اما بهدلیل شیب مداوم و طولانی، برای افراد تازهکار بدون ترک یا همراهی راهنما مناسب نبود. در طول مسیر، چند توقف کوتاه ۵ تا ۱۰ دقیقهای برای تجدید قوا، نوشیدن آب و مصرف تنقلات داشتیم. ساعت ۰۸:۴۵ برای صرف صبحانه توقف کردیم. هوا کاملاً آفتابی و پایدار بود و نیازی به پوشش گرم یا بارانی نداشتیم. نهایتاً حوالی ظهر به قله کرنا اول (۴۱۰۰ متر) رسیدیم. برخی از اعضای تیم همانجا استراحتی کوتاه داشتند و سپس به پایین برگشتند، اما اکثر همنوردان به سمت قله دوم حرکت کردند که حدود ۲۵ دقیقه با قله اول فاصله داشت. من تصمیم گرفتم روی قله اول بمونم. حدود یک ساعت در سکوت نشستم و به دماوند خیره شدم؛ لحظهای آرام، تأملبرانگیز و بهمعنای واقعی کلمه خاص. از اون لحظههایی که فقط کوه میتونه بهت هدیه بده. پس از بازگشت همنوردان از قله دوم، کمی استراحت کردیم و ناهار خوردیم. بعد از اون، رأس ۱۵:۲۰ فرود رو آغاز کردیم. بیشتر اعضای تیم برای برگشت از مسیر دره استفاده کردن؛ مسیری که شناسکی بود و با وجود جذابیت ظاهریاش، بههیچوجه گزینهای امن یا مناسب برای بازگشت نبود. من و دو نفر دیگه از اعضای تیم، با توجه به ترک GPS و ارزیابی شرایط، تصمیم گرفتیم از همون مسیر رفت (یال شرقی) به سمت پایین برگردیم؛ انتخابی که کمریسکتر و اصولیتر بود. تیم تندرو حدود ۱۹:۰۰ به ابتدای مسیر رسید. ما که در گروه کندرو بودیم، بین ۲۰:۰۰ تا ۲۱:۰۰ به پایین رسیدیم. برگشت به تهران حوالی ۰۱:۰۰ بامداد روز شنبه انجام شد. نکات قابل توجه: مسیر برگشت از دره شناسکی بود و ایمنی کمی داشت؛ فقط به افراد بسیار باتجربه توصیه میشه. بازگشت از مسیر رفت، هرچند زمانبرتر، اما گزینهای بسیار امنتر بود. مسیر با وجود پاکوب مشخص، بهدلیل شیب مداوم و طولانی نیازمند آمادگی بدنی مناسبه و برای افراد ناآشنا توصیه نمیشه. هیچ منبع آبی در مسیر وجود نداشت. من شخصاً حدود ۲ لیتر آب همراه داشتم که کاملاً ضروری بود. هوا آفتابی و پایدار بود و نیازی به تجهیزات گرم یا ضدآب وجود نداشت. و مهمتر از همه، آن یک ساعت حضور ساکت و آرام روی قله اول، جایی که فقط دماوند در افق بود و هیچ صدایی جز باد شنیده نمیشد، برای من یک یادآوری بزرگ بود: چرا کوه میرم.
