حسینیه تعزیه خوانی قودجان

فرهنگ تعزیه خوانی قودجان برمیگرده به ۲۵۰ الی ۴۰۰ سال قبل از خوبی هاش تعزیه خوان های حرفه ای نمایش جذاب و مردم خونگرم منطقه است ولی سیستم صوت ضعیف جوری که خیلی وقتها حرفه های تعزیه خوان هارو متوجه نمیشید و ظرفیت کم حسینیه و پارکینگ حسینه هست

مشاهده در گوگل مپس

هنر شبیه خوانی، برگرفته از آیین های کهن ایران باستان است که به مرور زمان به شکل امروزی تکامل یافته.در دوره ی قاجار بهترین مجالس ایران در تکیه ی دولت اجرا می شده که اسناد و شواهد نشان می دهد در میان افرادی که در تکیه ی دولت تعزیه می خوانده اند نام میرزا غلامحسین کرمانی به عنوان شهادت خوان به چشم می خورد.اما در سیرجان، تعزیه در سیرجان در روستاهای نصرت آباد،پاریز و حومه آم،محمودآباد،کران ، زیدآباد،سعادت آباد و نجف شهر قدمت بیشتری نسبت به سایر روستاها دارد و نسخ خطی متعلق به گدشته نیز موجود است

مشاهده در گوگل مپس

عزاداری محرمش خیلی جالب و مزخرف یه عده تو صف غذا هستند یه عده دارند سینه میزنند یه عده گروه تشکیل دادن و دارند تعریف و مرور خاطرات میکنند. اخرشم اونایی که داشتن عزاداری و سینه زنی میکردند گرسنه بدون غذا میرند خونه شب بعدشم با افتخار میگن 6000 تا غذا دادیم به کی و کجا دادن معلوم نیست. البته بماند که افرادی هستند که 20 تا و 40 تا غذا میبرند خونه هاشون. در کل اگه از 9 شب بیای توصف فشرده و نامنظمش واستی ساعت 10:30 یه غذا بدون قاشق بهت میدن ببری.

مشاهده در گوگل مپس

یکی از مهم ترین زمینه های گردشگری شهرستان بعد فرهنگی، مذهبی آن می باشد که از مهمترین نمادهای خاص آن می توان به برگزاری مراسم سنتی، مذهبی تعزیه قودجان در دهه اخر ماه صفر اشاره کرد. اهمیت این مراسم زمانی بیشتر مطرح می شود که در چندسال اخیر شاهد ثبت ملی معنوی بعضی از آیین های سنتی و مذهبی در گوشه و کنار ایران بوده ایم که باعث مطرح شدن بیش از پیش این شهرها شده است. از آن جمله می توان به مراسم تعزیه قودجان خوانسار اشاره داشت، به علاوه در سه سال گذشته شاهد ثبت تعزیه در یونسکو به عنوان یک آیین مذهبی ملی و به عنوان نمادی از فرهنگ ایرانی اسلامی بر محور مکتب اهل بیت (ع) بوده ایم. بی اغراق و به ظن تمام تعزیه پردازان ایران بهترین مراسم شبیه خوانی در ایران و جهان مراسم تعزیه خوانسار می باشد که همه ساله تعداد بیشماری از علاقه مندان به اهل بیت و تعزیه را به این خطه می کشاند و می تواند با پیگیری بیشتر مسولین شهر در جهت تحقق گردشگری مذهبی و مطرح شدن خوانسار، به معرفی هر چه بیشتر این میراث ملی معنوی برسد. در ادامه به مقاله ای پیرامون معرفی تعزیه قودجان خوانسار و اهمیت آن در مجله نمایشنامه شماره ۴۵ چاپ دی ماه ۱۳۹۰ که توسط هادی افسرولایی خوانساری نگارش شده است را جلب می نماییم: تعزیه که آن را (شبیه خوانی ) نیز می نامند، مهم ترین نمایش پس از اسلام است که ریشه در آئین سوگ سیاوش دارد. تعزیه پس از اسلام وتسلط اعراب بر ایران رایج شد، و در آن جنبه های اسطوره ای نیز به جنبه های تاریخی اضافه شد. در دوره معزالدوله احمد بن بویه در قرن چهارم دستور داده شد تا مردم به عزاداری سیدالشهدا بپردازند. ازاین دوره دسته های عزاداری و نوحه خوانی رایج شد و پایه های نمایش شبیه گردانی ایران در زمان آل بویه گذاشته شد تعزیه در زمان صفویه بیشترین رواج خود را پیدا کرد. دوره صفویه را دوره شکوفایی تعزیه نیزمی دانند ام اتعزیه در زمان ناصرالدین شاه قاجار به اوج تکامل خود رسید و تا زمان مشروطیت در اوج مانددر این دوران تکیه سازی نیز رونق خاصی داشت. که مهم ترین آن ساخت ( تکیه دولت )در تهران ودیگری تکیه (معاون الملک ) در کرمانشاه بود در سال های آغاز دیکتاتوری رضا شاه، یعنی پس از ۱۳۰۴هجری قمری اجرای تعزیه ومراسم روضه خوانی ممنوع اعلام شد و نمایش تعزیه کم کم به فراموشی سپرده شد و تا قبل از انقلاب به طور کم و بیش وخصوصی انجام می شد اما با پیروزی انقلاب اسلامی تعزیه دوباره زنده شد . پیتر چلکوفسکی تعزیه شناس اروپایی در کتاب (تعزیه هنر بومی پیشرو) درباره تعزیه چنین می گوید: (اگر درجه مهارت درام نویس را تاثیر بر تماشا گر بدانیم، هیچ تراژدی به عظمت تعزیه نمی رسد) از جمله تعزیه شناسان معاصر ایرانی می توان به ۱- صادق همایونی ۲- دکتر جابر عناصری اشاره کرد اما هدف اصلی این مقاله معرفی تعزیه ی قودجان است. روستای قودجان در شهرستان خوانسار از شهرستان های استان اصفهان واقع شده است که می توان گفت از بزرگترین مراکز اجرای تعزیه در ایران وجهان است حسینیه حضرت ابوالفضل (ع)روستای قودجان همه ساله از اربعین حسینی ۲۰صفرتا ۲۸صفر پذیرای علاقه مندان به تعزیه می باشدکه با اجرای ۱۸ مجلس تعزیه در نه روز تماشا گران زیادی را از سراسر کشور به روستای قودجان می خوانند تاریخچه اجرای تعزیه در این حسینیه به ۲۵۰تا ۳۰۰سال پیش برمی گردد. یکی از دلایل مهم ساخت این حسینیه و اجرای تعزیه درآن وجود با برکت امامزاده( دختران حضرت موسی بن جعفر(ع) )در جوار حسینیه می باشد مساحت حسینیه قدیمی قودجان حدودا ۶۲۰مترمربع بوده است که در سال ۱۳۵۸ به علت کثرت شرکت کنندگان در این مراسم از ساختمان قدیمی خود تبدیل به ساختمان فعلی شد اکنون حسینیه حضرت ابوالفضل (ع) قودجان حدود ۵۰۰۰ متر بنا دارد و با حساب سالن های مجاور حسینیه که جهت اسکان میهمانان وشرکت کنندگان ساخته شده است مساحت کلی این حسینیه به ۱۰۰۰۰ متر می رسد شکل ظاهری حسینیه کاملا با حسینیه‌های سنتی مطابقت دارد و صحنه آن صحنه‌ای میدانی است. سن اصلی در مرکز حسینیه قرار دارد دو تا دور سن اصلی فضایی خاکی برای تردد اسب ها وسپاهیان اشقیا وجود دارد و در اطراف این فضای خاکی سکوهایی خاص جهت نشستن تماشا گران در طبقه همکف که مخصوص آقایان است وجود دارد و در بالای این سکوها حجره هایی فرش کرده جهت نشستن سالخوردگان قرار دارد در روی حجره ها دو طبقه جهت نشستن بانوان ساخته شده است که به مهمانسرا ی بانوان متصل است ودارای دو درورودی شرقی وغربی است طبقه همکف نیز دارای سه درب ورودی می باشد که دو درب آن مخصوص ورود وخروج آقایان ودرب سوم مخصوص ورود وخروج تعزیه خوانان با اسب وسپاهیان می باشد در ضمن راهروی مخفی نیز جهت ورود وخروج ذاکرین در کنار سن اصلی وجود دارد که به رختکن واتاق لباس ها می رسد.

مشاهده در گوگل مپس