Samira Gawhari
۷ ماه قبل
حرم مطهر امام رضا (ع) جاییست که دل، بیاختیار آرام میگیرد؛ گویی همهی خستگیهای دنیا پشت درهای طلایی صحن جا میماند. وقتی پا به حرم میگذاری، نسیم لطیفی از مهربانی در هوا پیچیده و بوی گلاب با صدای تسبیح زائران درهم آمیخته است. گنبد طلایی در میان آسمان میدرخشد، مثل خورشیدی که به قلبهای بیپناه گرما میبخشد. ضامن آهو، بطلب مادرم همیشه میگفت حرم امام رضا خانهی امید است؛ هر که دلی شکسته یا چشمی اشکآلود دارد، در آغوش این حرم، آرامش مییابد. انگار هر آجر و کاشی، روایتگر عشق و دعاست، و هر صحن و رواق، پناه دلهاییست که از دور و نزدیک آمدهاند تا فقط چند لحظه، نفسشان را کنار ضریح او تازه کنند. اینجا زمان متوقف میشود؛ آدم میان جمعیت گم میشود و در همان حال خودش را پیدا میکند. صدای «السلام علیک یا علی بن موسی الرضا» طنین میاندازد و دل، سبک میشود. حرمش نه فقط زیارتگاه، که مأمن دلهای عاشق است؛ جایی که زمین و آسمان دست در دست هم دادهاند تا انسان، طعم واقعی آرامش را بچشد.
