Monire Bagherivand
۳ سال قبل
این مسجد که به مسجد جمعه نیز معروف است، از آثار دوران سلجوقی و یکی از مهمترین مساجد ایران از لحاظ تزیینات خطی و کتیبهای به حساب میآید. این مسجد با قدمت یک هزار سال در ۱۸ کیلومتری شرق شهرستان ابهر قرار دارد. این مسجد مانند مساجد دوران سلجوقی به سبک چهار ایوانی ساخته شده و گنبد زیبای آن بر ۴ فیلپوش استوار است. فضای اصلی مسجد، صحن گنبدداری است که دو شبستان را در غرب و شرق خود جای داده است. گنبد زیبای آجری آن به واسطه چهار فیلپوش به ضلعهای چهار گانه استوار شده است. این فیلپوشها روی تختهی ضخیمی با زاویه ۴۵ درجه قرار داده و بعد با کمک قوسهای بلندی اجرا شدهاند. نحوهی قرارگیری این چهار فیلپوش به شکلی است که با اتصال به چهار طاقنما، پلان مربع ساختمان شبستان به دایره تبدیل شده است. اجرای گنبد روی یک پلان مربع شکل کار سختی در معماری است که برای اولین بار در تاریخ توسط معماران ساسانی اختراع و توسط معماران دوره اسلامی به حد اعلای خود رسید. مسجد جامع به واسطه تزئیناتی از قبیل گچبری و دو کتیبه در زیر فیلپوشها آراسته شده است که کتیبههای آن تاریخ ساخت مسجد را در سال ۴۱۳ هجری قمری و تاریخ مرمت بنا را در سال ۵۷۵ هجری قمری بیان میکنند. بنای مسجد جامع در تاریخ در سال ۱۳۴۱ به شماره ۴۳۳ در فهرست آثار تاریخی کشور به ثبت رسید. در همان سال یک گروه باستانشناسی خارجی به سرپرستی آقایان ام.ای.وی ور، گلایس و خانم هلن تحقیقات و پژوهشهایی در خصوص بنا انجام دادهاند که نتایج آن در دست مقامات ایرانی آن زمان قرار نگرفت.