مناره جار

مناره و مسجد سلجوقی جار/گار گنبد و دیواره های مسجد فذوریخته ولی مماره بعد از ٩ قرن برپاست. دور محوطه حصار و دیوار کشیده شده و قابل ورود نیست. مناره یکم میله هم دارد که سالم مانده. جای خیلی مهجوری است و کار بازدید کننده دارد ولی ارزش دیدن را دارد. از جاده هم بیشتر از پنج دقیقه راه نیست.

غبار فراموشی بر منار سلجوقی جار «جار» روستایی در 15 کیلومتری جنوب زاینده‌رود و شرق اصفهان است، پیشه مردمش کشاورزی است، اما خشکسالی‌های اخیر شرق اصفهان بسیاری از مردم را کامیون‌دار کرده‌است. تغییری که محلی‌ها از آن ناراضی اما به آن تن داده‌اند. نام روستا در گذشته‌های دور «گار» بوده‌است و مردم قدیمی محل نیز هنوز از عنوان گار برای این روستا استفاده می‌کنند، اما به نظر می‌رسد نام گار در زمان ورود اعراب به ایران به جار تغییر کرده‌است. به گزارش ایسنا- منطقه اصفهان، این روستا با 220 خانوار، جمعیتی در حدود 850 نفر دارد و علاوه بر ساکنان ایرانی بیش از 200 نفر نیز از اتباع خارجه در این منطقه زندگی می‌کنند که شغل بیشتر آن‌ها نگهبانی از باغ‌ها است. بلندترین بنای این روستا، مناری است از دوران سلجوقی که برای دیدنش باید از کوچه باغ‌ها و بافت سنتی روستا رد شوید. مناری که مردم محلی می‌گویند گنجی زیر آن مدفون بوده که در گذشته به سرقت رفته‌است.

Gar Minaret belongs to a Seljuq dynasty (10th century), is one the historical Minaret in Isfahan province, the minaret is special because it has two rows of steps without intersection which lead you upwards. You must get permission to enter the minaret otherwise you must visit from the back of the fences.

destroyed but still beautiful

Gar mosque and minaret