خانه ابویی جاذبههای گردشگری در زاهدان. اگر به دنبال یه تجربهی سنتی و آرامشبخش هستید، این مکان میتونه جای خوبی برای شما باشه. در سیستان و بلوچستان، خانههای تاریخی مثل این، خاطرهانگیز و جذاب هستند. همچنین، در اطراف این خانه، مسیرهای کوتاه برای پیادهروی وجود داره که میتونید از آن بهره ببرید. یه نکته: حتماً قبل از رفتن، یه فنجون چای سبز در کنار آبپاشی بنوشید.
بازدید از عمارت خانه ابویی در زاهدان نشان میدهد که بنا با معماری سنتی و بادگیرهای شاخص، به زیبایی و با دوام بودن توجه میکند. نظرات مثبت با اشاره به زیبایی و دیدنی بودن، اما انتقادها به درب هاشو که به نظر میرسد دارای مشکلاتی مانند جوش دادن باشد، نشان میدهد که کاربری و نگهداری گاهی محدود است. به طور کلی، این مکان از نظر ظاهری جذاب است اما برخی کاستیها عملیاتی و نگهداریای گزارش شده است.
Baluchestan بلوچستان
یک سال قبل
۵
عمارت خانه ابویی در شهر زاهدان در بافت قدیمی شهر زاهدان قرار دارد و در سال ۱۳۱۱ خورشیدی ساخته شده است. استاد محمودی، یکی از برجستهترین معمارهای یزدی کشور در آن دوران، عملیات ساخت این خانه را برعهده گرفت و آن را به زیباترین شکل ممکن و با بادگیرها و حوضخانههای معروفش احداث کرد. عمارت ابویی، به شخصی به نام زعیم ابویی تعلق داشت، زمانی که این خانه را میساختند، هنوز زاهدان در حال شکلگیری و هسته اصلی شهر تازه در حال تشکیل بود. خانه ابویی زاهدان در زمینی که آن زمان بزرگ بود به مساحت ۸۱۳ متر مربع و با زیر بنای ۴۸۳ متر مربع احداث شده است. در همین دوران، زعیم ابویی که یکی از کارمندان وزارت دادگستری وقت بود و وضع مالی نسبتاً خوبی هم داشت، استاد محمد علی محمودی را از یزد به زاهدان آورد تا خانهای به سبک و سیاق خانههای یزد برایش بسازد. ابویی تا سال ۱۳۴۰ شمسی از این خانه زیبا و باشکوه بهره برد، پس از او، مدت کمی وارثانش در این خانه زندگی کردند و سرانجام خانه به صورت متروک به حال خود رها شد. بنای ابویی زاهدان، امروزه توسط سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری مرمت شده و به کارگاه هنرهای سنتی زاهدان تغییر کاربری داده است. خانه ابویی در سال ۱۳۷۷ با شماره ۲۱۵۹ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. آجر و خشت خام اصلیترین مصالح به کار رفته در این ساختمان که هنگام بازدید از این بنا، اولین چیزی که توجهتان را جلب خواهد کرد، طاق جناغی و آجرکاریهای زیبای سر در ورودی آن است. زعیم ابویی تا سال ۱۳۴۰ در این خانه سکونت داشت و پس از او نیز به مدت چندین سال، وارثانش در این خانه، اقامت داشتند.