عمارت لیانازوف

متاسفانه به درستی نگهداری نشده و به شدت آسیب دیده. مشخص نیست وسایل و تجهیزاتی که در گذشته وجود داشته در حال حاضرکجا هستن، فروخته شدن یا ..... در هر صورت به عنوان یک اثر تاریخی باید رسیدگی بشه، مرمت و بازسازی بشه و به حال هوای روزهای اول برگرده. برای جذب توریست و گردشگری منطقه هم بسیار مفید خواهد بود.

خانه تاریخی لیانازوف که بیش از ۱۰۰ سال قدمت دارد. استپان لیانازوف تاجر روسی بود که امتیاز بهره کشی از ماهیان خاویاری دریای کاسپین را در دست داشت و ماهی و خاویار ماهی های شمال رو به روسیه صادر میکرد. این مجموعه حدود ۲۵ بنا قدیمی دارد که بسیار دیدنی هستن.

خیلی زیبا بود ولی حیف که بهش رسیدگی نکرده بودن.اولش هم اجازه ورود ندادن اما متوجه شدن مسافریم اجازه دادن

آبان ۱۴۰۳ نگهبان مجموعه شیلات اجازه بازدید نداد و گفت: "باید برید انزلی و با شیلات‌ انزلی هماهنگ کنید ولی اونجا هم برید اجازه نمیدن و میگن که در حال بازسازیه".

این شهرک ساخته شده توسط لینازوف روسی برای صید ماهی خاویار در اواخر دوره قاجار بوده ، بسیار فضای زیبا و دلنشینی دارد، شبیه شهرک های سینمایی هست، پر از جزئیات ورودی رایگان هست و همه روزه تا ساعت ۵ امکان بازدید هست متاسفانه داره از بین میره و مرمت نشده هرچه زودتر برید و ازش بازدید کنید

خانه بسیارقدیمی وزیبا

حدود صد و پنجاه سال پیش طی قراردادی که بین ایران و روسیه انعقاد میشه، امتیاز بهره برداری از تمامی آب های کناره جنوبی دریای خزر از شمال شرق تا شمال غرب به طور کامل در اختیار کشور روسیه قرار میگیره.به واسطه این قرار داد خانواده ای به نام استفان لیانازوف که شغل خانوادگی شون استیحصال خاویار بوده وارد خاک ایران میشن و کیاشهر(حسن کیاده آن زمان) رو به عنوان پایگاه اصلی شون انتخاب میکنن و ۸ هکتار زمین از والی وقت خریداری میکنن و شروع میکنن به ساخت و ساز یک شهرک کاملا صنعتی. ۴ مدل خونه توی این شهرک ساخته میشه: عمارت اصلی یا خانه لیانا زوف همون ساختمان ابی زیبای سریال خاتون تنها بنای تمام مسکونی دو طبقه مجموعه، ساخته شده از چوب، طبقه اول با یک ایوان کتابی (ایوان سرتاسری با پنجره های بسیار شیشه ای) محاصره شده. تمامی پنجره ها دو جداره هستند ، یک جداری چوبی که بصورت آکاردئون باز و بسته میشه در داخل و یک پنجره شیشه ای از بیرون. سیستم گرمایشی بنا بخاری چدنی استوانه ای هست که در وسط بنا ساخته شده و هر اتاق به صورت نیم دایره یا یک چهارم از آن استفاده میکنه. باقیه بنا ها در سه تایپ جهت کارمندان بالارتبه ،میان رتبه و پایین رتبه ساخته میشن. و حسب جایگاه کارمندان و کارگران در اختیارشون قرار میگیره.خونه های بالا رتبه ویلاهای مستقل، میان رتبه ها که متعلق به کارمندان واحد کانتور(حسابداری)بودن در طبقه دوم ساختمان انبارها با ایوانی سرتاسری و معماری گیلانی و خانه های رتبه پایین، ویلاهای بهم چسبیده با پرایویسی کمتر هستند. کلیه لوازم این بناها از روسیه توسط کشتی به بندر انزلی و از بندر انزلی توسط لنج های کوچکتر به نام بارکاس به بندر کیاشهر منتقل و روی هم اسمبل میشدن.مجموعه به لحاظ ساختاری بسیار غنی، صنعتی و روشنفکرانه است.دارای حمام،سینما،سالن رقص،آمفی تاتر،قبرستان، رستوران و کلاب بوده.کارگرها ژتون دریافت میکردن و از رستوران و کلاب استفاده میکردن.کار اصلی مجموعه برداشت خاویار بوده، پس ماهی ها در صیدگاه های مختلف، صید میشدن، تو ساختمان خاویار سازی خاویار از شکم ماهی ها ازاد، فرآوری و در قوطی های مخصوص بسته بندی میشدن و به واحد سردخانه منتقل میشدن. از کیسه های هوایی داخل شکم ماهی هم سیریش یا چسب طبیعی تولید میشده که البته سال ها بعد به آلمان صادر میشده و اونجا تبدیل به نخ بقیه قابل جذب میشده. گوشت ماهی ها حسب تشخیص کارشناسا به سه صورت شور کردن در شورخانه، دودی و خشک کردن در دودخانه و منجمد کردن در سردخانه نگهداری نگهداری میشدن. نکته جالب اینکه بعد از چند سال که صید ها هیلی زیاد میشه از راه اهن و ریلی برلی جابجایی صید ها به مجموعه استفاده میکنن و به این صورت کیاشهر حز اولین جاهای ایران بوده که راه ریلی داشته. برق مجموعه توسط یه موتور دیزل ۱۲ سیلندر که روسیه به اینجا منتقل شده بود تامین میشد وبرق سر ریز به داخل روستا می‌رفته و باز هم حسن کیاده جز اولین روستاهای ایران بوده که برق داشته. مجموعه همچنین دارای ساختمان ها حسابدارای یا به زبان روسی کانتور، معاونت و ریاست،توربافی،درمانگاه ۱۲ تختخوابه،آهنگری،خراطی،قایق سازی،نگهبانی،و .... بوده. قرار داد تا انقلاب بزرگ روسیه در اختیار خانواده لیانازوف بوده البته که لیانازوف همون سال‌های اول فوت میشن و مجموعه توسط پسران و نوه ها اداره میشه،بعد از انقلاب روسیه چون یک امتیاز هنگفت نمیشد در اختیار یک خانواده باشه در نتیجه در اختیار دولت شوروی آنزمان قرار میگیره.تا تقریبا ۵ سال ایران و شوروی طی قرار داد های کوتاه مدت با هم از مجموعه تحت عنوان شرکت خاویار ایران شوروی استفاده میکردن تا اینکه در زمستان سال ۱۳۳۲ مصدق بعد از ااینکه نفت رو تو جنوب از دست انگلیس ها ازاد کرد و ملی اعلام کرد، شیلات هم در شمال کشور ملی اعلام کرد از آن زمان در اختیار دولت وقت قرار میگیره تا دهه ۷۰، از دهه ۷۰ تا دهه نود بخش صنعتی تقریبا کنار گذاشته میشه و مجموعه تبدیل به بخش اداری شیلات میشه و از دهه نود به بعد هم هیچ استفاده خاصی ازش نمیشه. ساختمان سردخانه و رستوران در اختیار واحد خصوصی و در اجاره قرار میگیرن.در حال حاضر بازدید برای عموم وجود نداره و شما برای بازدید نیازمند نامه میراث یا اداره شیلات هستین.

نیاز به رسیدگی داره