مسجد عباسیه

عاباسیه مچیدی. خاطرات کودکی مان با بچه محل ها با این مسجد گره خورده است. با مادربزرگ و مادر و خواهرهایم بعد از ظهر پنجشنبه از خانه راه می افتادیم و قند و چای در زنبیل می گذاشتیم و به مسجد می آمدیم. یک آخوند همیشه بود (اون زمان اسم اصلی اش رو یادم نیست بهش می گفتند: ملا بلبل) مادر بزرگم (مرحوم عادله بلوری) به من 20 تومان اسکناس می داد می گفت: گِد بو پولی ور ملا یا دئینن ابالفضل روضه سی اوخوسون. من هم پول را به آخوند می دادم و آخوند روضه می خواند و مادربزرگم هم گریه می کرد. (در این زمان من کمتر از 8 سال داشته ام) من توجیه نبودم که چرا مادر بزرگم پول می دهد و بعدش گریه می کند! بعدها از سال 1367 عزاداری محرم را شب ها به مسجد می رفتیم. حاج آقا زرنقی امام جمعه ی وقت اول منبر می رفت (خیلی هم گوشت تلخ بود!) و سخنرانی می کرد و بعدش رضا فکریان برای دسته ی عزاداری نوحه می خواند و بقیه زنجیر می زدند. دسته باشی (سر دسته) مرحوم یونس صناعی را خیلی محو به ذهنم می آید شاید هم ندیده باشم. آنچه یادم می آید حاج احمد شریف زاده بوده است (کاباب چی احمد) و بسیاری افراد که در این سال ها درگذشته اند و خداوند رحمت شان کند. توضیح زیادی دارد ترجیح ام این است در فیسبوک مفصل بنویسم.

مسجد عباسیه