مسجد سجادیه، مسجدی زیبا و آرام در کوی طلاب مشهد، جایگاه ویژهای در دل محله دارد. این مکان برای نمازگزاران و علاقهمندان به آرامش روحانی، فضایی دلنشین و صمیمی فراهم میکند. در این شهر تاریخی، مسجد سجادیه بهعنوان یکی از نقاط دیدنی محله شناخته میشود و همیشه جای دلباز برای بازدیدکنندگان است. اگر به دنبال لحظهای آرام و معنوی هستید، حتماً این مسجد را امتحان کنید.
مسجد سجادیه در محله ابوذر مشهد، با استقبال گرم و بازدیدهای روزانهای که توسط مجید درویشزاده و دیگر بازدیدکنندگان بیان شده، بهعنوان یکی از بهترین مکانهای مذهبی در شهر شناخته میشود؛ خیلیها از برگزاری نماز و مراسمات مذهبی در این مسجد لذت میبرند و آن را «مسجد خوب» و «مکان برای دعا» مینامند. اگرچه چندین نظر کوتاه یا ناقص (مثل “نمی دونم دقیقا چی باید بنویسم” یا نظرات بدون متن) وجود دارد، اما کل تصویر مثبت است و اکثر بازدیدکنندگان آن را بهعنوان یک فضای آرام و مناسب برای عبادت توصیه میکنند.
Majid Darvishzade مجید درویش زاده
۸ سال قبل
۵
تقریبا هر روز میخوانیم
دعای فرج امام زمان
دعای اللهم کن لولیک از ادعیه جلیله ای است که شیعیان از زمان امامان پیشین علیهم السلام تا کنون، به قرائت آن مداومت داشته، به عنوان انجام وظیفه در قبال مقام ولایت و خلافت الهی وقت، از قرائت آن حظّ معنوی برده اند.
بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ به نام خداوند بخشنده مهربان اللَّهُمَّ کُنْ لِوَلِیِّکَ الحُجَهِ بنِ الحَسَن خدایا، ولىّ ات حضرت حجّه بن الحسن صَلَواتُکَ علَیهِ و عَلی آبائِهِ فِی که درودهاى تو بر او و و علی آبائه: «علی» یا ظرف، و یا حرف جرّ، به معنای معیّت و مصاحبت است. حر «ه» در هر دو عبارت، اشاره به حضرت مهدی علیه السلام دارد. و لفظ «آباء» جمع «اب» به معنی پدر است، که در معنی جدّ نیز استعمال می شود، و غرض از آن، پدران و اجداد طاهر و معصوم آن حضرت، از امام حسن عسکری تا رسول خدا صلی الله علیه و آله می باشد. فی هذه الساعة و فی کل ساعة: «ساعة» از ریشه «سوع» به معنی جزئی از زمان و وقت است. یعنی خدایا این تقاضا ها را در این زمان و در هر زمان دیگر شامل حال آن حضرت بگردان. ولیّاً: ولیّاً خبر کان بوده همانطور که گفتیم ولیّ به معنای «سرپرست» و «متصرّف در امر» است: یعنی خدایا! ولایت و سرپرستی آن حضرت را به عهده بگیر. و حافظاً: «حافظ» از ریشه ی حفظ به معنی نگهداری از هر خطر و صدمه و اتفاق است. این لفظ، بیانگر یکی از حقایق معارف الهی است، و آن اینکه: حجج الهی، به جهت آنکه الگوی زندگی بشری عادی باشند، در عین داشتن علم و قدرت وهبی الهی، از زندگانی بشری نیز برخوردار بودند، غذا می خوردند، ازدواج می نمودند، در معرض حوادثی چون بیماری، تب، لطمات بدنی در جنگ، ضعف، پیری و مرگ قرار داشتند و چنانکه عموم آنها به دست دشمنانشان شهید شدند.
