دکتر میساء قيّم متخصص داخلی در منطقه ۲ تهران، یک پزشک داخلی معتبر است. این متخصص برای افرادی که به دنبال تشخیص دقیق و درمان سریع بیماری‌های داخلی هستند، گزینه‌ی مناسبی است. در این منطقه، پزشکان داخلی به‌عنوان یکی از خدمات ضروری در زندگی روزمره شناخته می‌شوند و دکتر میساء قيّم با تجربه‌ی خود در این حوزه، جایگاه خوبی در میان همتایانش دارد. اگر در تهران یا اطرافش زندگی می‌کنید و به دنبال یک پزشک داخلی با سابقه‌ی خوب هستید، حتماً به او مراجعه کنید. قبل از مراجعه، حتماً وقت ملاقات خود را رزرو کنید تا از انتظار طولانی جلوگیری شود.
در میان نظرات، دو نفر با امتیاز ۵ به‌نظر می‌رسد که از راهنماییهای دکتر میساء رضایت دارند؛ یکی حتی از راهنمایی‌هایش تشکر کرده و دیگری بدون متن اما با امتیاز بالا، نشان می‌دهد که تجربه‌اش مثبت بوده. اما یک بازخورد ۱، خیلی واضح می‌گوید که او احساس ناامیدی و تحقیر می‌کرد؛ گفته بود که علائمش را بی‌اهمیت می‌دانست، داروی اعصاب بدون تشخیص مناسب تجویز می‌کرد، مکمل‌های طبیعی را زیر سوال می‌برد و حتی به‌جای ارجاع به متخصص، خودش را در جایگاه بالاتری می‌دید. این دو دیدگاه متفاوت، نشان می‌دهند که دکتر میساء ممکن است برای برخی مفید باشد، اما برای دیگران تجربه‌ای ناخوشایند و حتی مخرب داشته باشد.
Mehrun
یک سال قبل
۱
متأسفانه تجربه من از مراجعه به این پزشک بسیار ناامیدکننده و مخرب بود. با وجود پیروی از سبک زندگی سالم، به دلیل بروز علائم استرس مزمن، اختلالات کلیوی و مشکلات مربوط به پروستات به ایشان مراجعه کردم. علیرغم اینکه در آزمایشاتم مقادیر هورمون‌ها (از جمله استروژن) به‌وضوح نرمال نبودند، ایشان تمام علائم را بی‌اهمیت دانسته و تنها توصیه‌شان مصرف داروهای اعصاب بود، بدون بررسی دقیق‌تر یا ارجاع به متخصص مربوطه.
در برابر استفاده من از مکمل‌های طبیعی (مثل آشوواگاندا و منیزیم)، نه‌تنها همراهی و پذیرش نداشتند، بلکه با لحن تحقیرآمیز آن‌ها را زیر سوال بردند و مرا متهم به ناآگاهی و “وسواس” کردند. این در حالی بود که پس از مراجعه به متخصص اورولوژی، برایم تشخیص التهاب پروستات داده شد و درمان آغاز شد، و همچنین طبق توصیه پزشک دوم باید به متخصص غدد نیز مراجعه کنم.
متأسفانه ظاهراً ایشان سابقه‌ی تجویز داروهای اعصاب خارج از تخصص خود (مثل سرترالین) را نیز دارند، حتی در مواردی که بیمار صرفاً برای چکاپ و پیگیری سلامت مراجعه کرده است، بدون وجود تشخیص بالینی مرتبط. رفتارشان بیشتر از اینکه علمی و حمایت‌گر باشد، حالت قضاوت‌گر و تحقیرکننده داشت. وقتی گفتم ترجیح می‌دهم داروی اعصاب مصرف نکنم، پاسخ ایشان نه احترام‌آمیز بود و نه حرفه‌ای.
در نهایت، جمله‌ی من به ایشان این بود: «شما لازم نیست من را قانع کنید، شما باید به من کمک کنید.»
اما متأسفانه در این جلسه، نه کمکی دیدم و نه همدلی
