پاپاردلِه، رستوران ایتالیایی با گروهی از دوستداران غذاهای اصیل این کشور است. منوی اصلی شامل انواع پاستاهای دستساز و سالادهای تازه است که با نان تازه و نوشیدنیهای کلاسیک همراه میشود. دسترسی از طریق بلوار اندرزگو در تهران امکانپذیر است و نقشه و نشانی دقیق میتواند از طریق کدهای جایگذاری در نقشه تعیین شود. تجربهٔ مهماننوازی دوستانه و محیطی ساده و آرام از جمله ویژگیهای فضا است. نام «Pappardelle» به نوع پاستا پهن اشاره دارد و همین میتواند برای تشخیص نخستین از سایر گزینهها مفید باشد.
پاپاردله در دزاشیب یه رستوران ایتالیاییه که خیلیها به خاطر طعم خوب پاستا و تنوع تاپینگها بهش سر میزنن، ولی همزمان با انتقادهای زیادی روبهروست؛ قیمتها بالا، حجم غذاها معمولاً کم، و زمان انتظار تا ۴۰ دقیقه میتونه طول بکشه، حتی در روزهای خلوت؛ بعضی مشتریان میگن غذا سرد میاد و طعمش ضعیف، در حالی که دیگران میگن پاستاها خوشمزه، پارمزان قوی و سرویس دوستانه. فضای نشستن محدود، فقط چند میز بیرونی با ارتفاع بالا، و پارکینگ سخت، ولی اکثر بازدیدکنندهها میگن اگر صبر کنید، ارزشش رو داره و حتماً دوباره میره. در کل، اگر دنبال تجربه پاستای متفاوت هستید، میتونید امتحان کنید، ولی حواستون به زمان انتظار و قیمتها باشه.
Khashiyar
۳ ماه قبل
۲
قیمت زیاد حجم کم،خیلی کم
تازه من ۲۰۰ گرمیاش رو گرفته بودم اصلا سیر نشدم مجبور شدم تهش برم پایین تر هایدا بخورم
ادایی های دیگه حداقل یکم حجمش بیشتره
من بیکن گرفته بودم خوشمزه بود مخصوصا قارچ کنارش ولی در کل معمولی
خاص نیست
از ۵ ۲.۵ بهش میدم
قیمتی که توی منو زده فقط قیمت تاپینگ هست و خود رشته های پاستا جداگانه توی فاکتور هزینه خورده ،در صورتی که توی منو و تابلو درج نشده بود، ۷۵ دقیقه زمان برد تا تحویل غذا و نهایتا رشتههای پاستا خیلی نرم و شفته بود و توی پاستای بلونز سس آلفردو ریخته بود و توی خود پاستای آلفردوی اورجینال انقدر سس الفردو و پنیر کم بود که عملا فقط یکم رشته نرم و شفته بود که هیچ مزهای نداشت و واقعیت از نظر من حتی معمولی هم نبود،ضعیف بود،
اولا اینکه بسیار شلوغه حتی تو ایام و عید و تعطیلی و خلوتی تهران حداقل یک ساعت و نیمی رو باید انتظار بکشید که البته به لحاظ ساختار و نوع طبخ و سرو طبیعیه. زمانی رو که بابت سفارش گیری خیلی کند هم انجام میشه و اصولا کلافه کنندست رو هم به تایم فوق اضافه کنید.
دوم اینکه جا برای نشستن نیست و کلا دو سه تا میز جلوی مغازه هست که همیشه پره و باید ببرید داخل ماشین میل کنید.
در مورد غذا و طعم به نظر من حرف خاصی برای گفتن نداشت. رسپی هاش بسیار به پاستاهای اصیل ایتالیایی شبیهه اما واقعا در قیاس با پاستاهای دیگه ای که تو سطح شهر تهران خوردم طعم خاصی نداشت.
پاستاها از خمیر تا برش دست ساز و به صورت تاپینگی سرو میشن و بیکن و چیکن آلفردو انتخاب ما بود که چیکن آلفردو شامل تکه های مرینیت شده فیله مرغ بود اما ترش مزه بود و مزه پاستا رو خراب کرده بود. بیکن هم تیکه های اسلایس بیکن بود که این تاپینگ هم طعم سازی خاصی نداشت اما بهتر از چیکن بود. خود پاستا هم گرچه در پنیر پارمزان گردونده میشه اما ادویه خاصی نداره. خوبی این نوع از پاستاها اینه که غرق در سس سفید و این داستانها نیست و آدم با خوردنش احساس سنگینی نمیکنه.
سایز هم دو نفرش اندازه پاستاهای دیگه سطح شهره مثل جنارو و رنسانس و....
در کل گول حرف بلاگر خوردم اما اینکه ارزشش رو داشت یا نه من میگم در حد همین یکباری که رفتم.
کیفیت غذاش خوبه اما خالکوبی ها و پیراهنهای پرسنلش یکم تو ذوق میزنه البته بچههای مودب و مشتری مداری هستند هر چند بین سرویس دهی به آقایان و خانمها فرق میزارند