کافه پرتقال

کافه پرتقال یکی از اون جاهاییه که آدم فقط یک بار میره و برای همیشه از لیستش خط می‌خوره. انگار اینجا مدیریت تصمیم گرفته روی هیچ چیز سرمایه‌گذاری نکنه و فقط از اسم «کافه» استفاده کنه تا مشتری جذب کنه. فضای کافه درسته که قدیمیه، اما این قدمت متأسفانه به جای اینکه حس نوستالژی بده، حس بی‌سلیقگی و کهنگی میده. یعنی دکوراسیونش هیچ زیبایی خاصی نداره و انگار وسایل رو همینجوری کنار هم چیدن که فقط یه جا برای نشستن باشه. اما بخش بدتر ماجرا، کیفیت بده محصولاتشونه. چه قهوه سفارش بدی و چه دسر، کیفیتش اونقدر پایینه که آدم واقعاً پشیمون میشه از پولی که داده. این موضوع نشون میده که نه مواد اولیه خوبی استفاده میشه و نه باریستای حرفه‌ای برای آماده‌سازی وجود داره. وقتی یه کافه هم کیفیتش پایینه و هم فضاش دلگیر، دیگه دلیل موجهی برای رفتن به اونجا وجود نداره. و در نهایت، موسیقی! موسیقی بد یه فاجعه کامله. وقتی تو یه کافه، موسیقی گوش خراش یا نامناسب پخش بشه، دیگه امکان نداره بتونی آروم بشینی و از وقتت لذت ببری. کافه پرتقال در واقع یه تجربه کامل از ناامیدی رو بهت میده: کیفیت پایین، فضای دلگیر و موسیقی اذیت‌کننده. اگه دنبال یه کافه خوب تو ارومیه هستی، پرتقال رو باید قید کنی.

برای من این کافه واقعا کوزی و چیل هستش. من از کافه های سبک قدیمی خوشم نمیاد چون خیلی همچیو تو چشم میکنن ولی این کافه واقعا حس صمیمیت رو میده و یجای دنج محسوب میشه