قصر خان

قلعه الموت یا همون قلعه حسن صباح یکی از جذاب‌ترین جاهای دیدنی قزوینه که بالای یه صخره‌ی بلند و باحال توی روستای گازرخان ساخته شده. وقتی میری بالا، هم تاریخ رو لمس می‌کنی هم منظره‌های خیره‌کننده‌ی کوه و دره زیر پات رو می‌بینی. برای رسیدن به قلعه باید حدود ۴۰۰ تا پله رو بالا بری که یه کم نفس‌گیر هست، ولی وقتی برسی بالا، واقعاً ارزششو داره. بهترین زمان برای رفتن به قلعه بهار و تابستونه، چون هوا عالیه و طبیعت دوروبر قلعه سرسبز و تماشاییه. چند نکته کاربردی برای سفر: جاده تا قلعه آسفالته‌ست اما پرپیچ‌وخم، پس با حوصله برونید. پارکینگ نزدیک قلعه هست. می‌تونید توی اقامتگاه‌های بوم‌گردی یا خونه‌های محلی اطراف شب بمونید. کفش راحت همراه داشته باشید چون مسیر پله‌ها طولانیه. قلعه الموت ترکیبی از تاریخ، طبیعت و یه حس خاص ماجراجوییه. اگه گذرتون به قزوین افتاد، حتماً یه روز رو برای دیدن این قلعه‌ی تاریخی کنار بذارید.

مشاهده در گوگل مپس

قلعه حسن صباح که به نام‌های **قلعه الموت** و **قلعه آتشگاه** نیز شناخته می‌شود، یکی از مستحکم‌ترین و معروف‌ترین دژهای تاریخی ایران است. این قلعه در استان قزوین و در قلب رشته کوه‌های البرز، بر فراز صخره ای بلند و دست‌نیافتنی در نزدیکی روستای گازرخان قرار دارد. پیشینه این قلعه به دوره آل بویه و قبل از سلجوقیان بازمی‌گردد، اما شهرت جهانی آن مدیون **حسن صباح**، رهبر اسماعیلیان نزاری است. او در سال ۴۸۳ هجری قمری (۱۰۹۰ میلادی) توانست با یک نقشه هوشمندانه و بدون جنگ خونین، مالکیت قلعه را به دست گرفته و آن را به پایگاه اصلی خود تبدیل کند. حسن صباح تا پایان عمر ۳۵ ساله خود در این قلعه زندگی کرد و هرگز از آن خارج نشد. موقعیت جغرافیایی قلعه، آن را تسخیرناپذیر کرده بود. این دژ بر فراز تخته‌سنگی با ارتفاع بیش از ۲۰۰ متر از سطح زمین قرار داشته و تنها از طریق یک مسیر شیب‌دار و صعب‌العبور قابل دسترسی بوده است. به همین دلیل، قلعه الموت هرگز با حمله نظامی مستقیم توسط دشمنان فتح نشد و سرانجام در سال ۶۵۴ هجری قمری توسط هلاکوخان مغول و از طریق خیانت و پس از یک محاصره طولانی سقوط کرد. قلعه دارای دو بخش اصلی است: **قلعه بالا** شامل محل سکونت حسن صباح، برج و باروها و انبارهای آذوقه و **قلعه پایین** شامل اصطبل‌ها و فضاهای خدماتی. در دل صخره، تونل‌ها و آب‌انبارهای عمیقی کنده شده بود که تأمین آب ساکنان را در دوره‌های طولانی محاصره ممکن می‌ساخت. از جمله رازآلودترین بخش‌های قلعه، **موزه حسن صباح** شامل اشیای کشف‌شده در کاوش‌ها و بازسازی بخشی از معماری دژ است. ویرانه‌های این قلعه با معماری منحصربه‌فرد و چشم‌انداز تماشایی، امروزه به یکی از مقاصد مهم طبیعت‌گردی و تاریخی ایران تبدیل شده است.

مشاهده در گوگل مپس

هٔ اَلَموت (الموت: به معنای آشیانهٔ عقاب) یکی از قلعه‌های تاریخی ایران است که بخش‌های زیادی از آن ویران شده و آثاری از آن برجا مانده است. دژ الموت در منطقهٔ الموت قزوین، شمال شرقی روستای گازرخان و در فاصلهٔ حدود ۱۰۵ کیلومتری از قزوین قرار دارد.[۲] موقعیت قلعه بر فراز صخره‌ای به بلندای ۲٬۱۶۳ متر از سطح دریا که بلندی صخره از زمین‌های پیرامون خود ۲۰۰ متر و گسترهٔ دژ ۲۰٬۰۰۰ متر مربع می‌باشد که بنا به قول عطاملک جوینی به شکل شتر خوابیده است. این صخره با شیب تند و پرتگاه‌های عمیق و خطرناک و غیرقابل دسترسی است که بخشی از معماری استحکامات دژ را تشکیل می‌دهد. این کوهستان از نرمه‌گردن (میانهٔ نرمه‌لات و گرمارود) آغاز شده و به طرف غرب ادامه پیدا کرده است. صخره‌های پیرامون قلعه که رنگ سرخ و خاکستری دارند، در جهت شمال شرقی به جنوب غربی کشیده شده‌اند.

مشاهده در گوگل مپس

مجموعه دینی-آئینیِ دور اونتاش پیرامون ۱۲۵۰ سال قبل از میلاد مسیح (۱۲۴۰–۱۲۷۵ ق. م)، در دوران شاه ایلامی اونتاش ناپیریشا، در ستایش «اینشوشیناک» ایزد نگهبان شوش ساخته شد. این بنا در اصل از ابنیهٔ سومری بوده است که برای پرستش خدایان به شکل مرتفع ساخته می‌شده و در ممالک میان‌رودان به وفور دیده می‌شود. از این ابنیه به جا مانده همچون زیگورات اور، زیگورات اتمنانکی، زیگورات انلیل، زیگورات لارسا، زیگورات دور شاروکین در عراق نیز می‌توان نام برد. پرستشگاه چغازنبیل و دور اونتاش مانند بسیاری از شهرهای دیگر ایلام، در جریان جنگ‌های ایلام و آشور، در تازِش سال ۶۴۵ ق. م سپاه آشور به سرکردگی «آشوربانی‌پال» ویران شدند.[۸][۹] ریشه‌های نام ویرایش زیگورات دور اونتاش Ziggurat Dūr- Untash نام باستانی[۱۰] این بنا از واژهٔ زیگورات (‎/ˈzɪɡʊˌræt/‎ ZIG-uu-rat؛ اَکدی: ziqquratu؛ سومری: zaqāru) از زقوره (اکدی) به معنای «نوک، قله کوه، برآمدگی، مکان مرتفع، سازهٔ مرتفع» آمده است.[۱۱][۱۲][۱۳][۱۴] دوراونتاش نیز از ترکیب واژهٔ دور (Dūr) به معنای «مکان و منزلگاه» و اونتاش (Untash) نام پادشاه ایلامی گرفته شده است.[۱۵][۱۶] واژه مرکب چغازنبیل در زبان لری به معنی «تپه سبدی شکل» است (چغا: تپه، تل خاکی؛ زنبیل: سبد / چغازںنبێل).[۱۷] تاریخچه اکتشافات ویرایش در سال ۱۸۹۰ میلادی زمین‌شناس سرشناس ژاک دو مورگان گزارش می‌دهد که در ناحیه چغازنبیل معادن نفت وجود دارد. گویا شرکت نفت ایران در پی همین گزارش بود که پایه‌گذاری شد. پس از گذشت پنجاه سال مهندسانی که سرگرم فعالیت‌های نفتی در چغازنبیل بودند، آجری را یافتند که روی آن نوشته‌هایی بود. آجر را برای باستان شناسانی که در شوش کاوش می‌کردند، فرستادند و پس از آن یک زنجیره کاوش‌هایی در چغازنبیل صورت گرفت که به کشف معبد چغازنبیل و آثار مهم دیگری انجامید.[۱

مشاهده در گوگل مپس