Hamoon Mirzakhani
یک سال قبل
ریواس یا ریباس گیاهی پایا از تیره ترشکها( هفتبندها) است و دارای ساقههای هوایی و برگهای آن محتوی مواد ذخیرهای و اسیدی است و به همین جهت مورد استفاده خوراکی قرار میگیرد که در نقاط کوهستانی اقالیم خشک و نیمهخشک رویش دارد. این گیاه در فصل بهار و اوایل تابستان میروید و دارای یک ریشه معمولی است که یک تا دو متر در زیرخاک رشد میکند و در مقابل سرما و یخبندان مقاوم است. منطقه پهنه دشت ریواس از لحاظ موقعیت در فاصله ۶۰ کیلومتری جنوب شهر یزد، ۳۰ کیلومتری جنوب غرب شهر مهریز، شمال خاتم، ۱۸ کیلومتری قسمت غربی محدوده قرق علیآباد چهل گزی و در جنوب غربی منطقه حفاظت شده کالمند بهادران قرار دارد. از مهمترین ویژگیهای این منطقه که آن را شایسته ثبت، حراست و حفاظت کرده است پوشش گیاهی کمنظیر موسوم به دشت ریواس است که به همراه دشتهای اطراف خود و نیز تپه ماهورها چشماندازی کمنظیری را به تصویر کشیده است. در فصل بهار این دشت که در سایر ایام سال بیابانی تفتیده و داغ و با پوشش گیاهان مرتعی بیابانی بیش نیست سراسر سبزرنگ شده و برگهای تازه روئیده شده بوتههای ریواس بر گستره دشت پهن میشوند و زیبایی بینظیری را خلق میکنند. رویش این گیاهان نسبت مستقیمی به میزان بارشهای جوی دارد، در سالهای آبسال این بوتهها پرتعداد ، پر برگ، بزرگ و با گلهای زرشکی و قرمز و زرد خودنمایی میکنند. این گیاه مصرف خوراکی برای انسانها داشته و خوراکی لذیذ برای دامها نیز محسوب میشود. این دشت در غرب قرق علیآباد چهل گزی در زون ایران مرکزی قرار گرفته و واجد پیچیدگیهای خاص خود است، با توجه به مطالعات صورت گرفته و بررسی نقشههای زمینشناسی قدیمیترین سازند منطقه مربوط به دوره سنوزوئیک است که زمین به حالت کنونی خود نزدیک شده است.
