سقّاخانه مسجدی دوستداشتنی در اصفهان است که به عنوان پرستشگاه، مکانی آرام و معنوی برای عبادت و gatheringcal برگزار میشود. با معماری چشمگیر و فضای مهربان، بازدیدکنندگان از اقشار مختلف در آن به دعا و ذکر Hydration میپردازند. ساعات حضور خانوادگی و دوستانه، حس احترام و سکوت را در کنار هم به اشتراک میگذارند و اینجا مکانی مناسب برای آرامش و انس با تاریخ دارد.
سقاخانه در معماری سنتی ایرانی، به فضاهای کوچکی در معابر عمومی اطلاق میشد که اهالی و کسبه برای آب دادن به رهگذران تشنه درست میکردند. سقاخانه معمولاً ظروف سنگی بزرگی بودند که آب آشامیدنی در آنها ریخته میشد و پیالههایی با زنجیر به آنها بسته میشد.
سقاخانهها در ابتدا بیشتر جنبه خدماتی داشتند و بانیان آنها بیشتر به منظور ثواب بردن، اقدام به ساخت و نگهداری آنها میکردند. برخی سقاخانهها دائمی بودند و برخی دیگر در زمانهای خاص به ویژه به هنگام عزاداری محرم برپا میشدند. برای آگاهی دادن به رهگذران در شب، شمعهایی در اطراف سقاخانه تعبیه و روشن میشد که بعدها جنبهای مذهبی پیدا کرد و کسانی که نذر و نیازی داشتند هر شب جمعه، شمعهایی را در سقاخانهها روشن میکردند. در تهران، سقاخانههای بزرگتری ساخته شد و در آنها شمایل بزرگان مذهبی مانند عباس برادر حسین بن علی و علی اکبر و دیگر نذریهای مردم توسط خادمان سقاخانه نگهداری میشد.
سقا خانه قدیمی دارای محل روشن کردن شمع.
در کاشی کاری بنا شعر زیر با خط نستعلیق در زمینه ی زرد رنگ نقش شده است :
آبی بنوش و لعنت حق بر یزید کن
جان را فدای مرقد شاه شهید کن
