مسجد صاحب الزمان یک مسجد زیبا و تاریخی در کاشان است که با معماری سنتی و فضای آرامش‌بخش، جایگاه ویژه‌ای در دل شهر دارد. این مسجد در خیابان آیت الله سعیدی، یکی از محلات قدیمی و پر از فرهنگ، قرار گرفته و برای هر کسی که به دنبال لحظات آرامش و دعا است، جای مناسبی است. اگر به دنبال یک مکان برای عبادت در کنار تاریخ و هنر شهر هستید، این مسجد گزینه‌ی عالی است. مسجد صاحب الزمان با فضای داخلی بزرگ و نورپردازی زیبا، تجربه‌ی عبادتی متفاوتی را برای بازدیدکنندگان فراهم می‌کند. همچنین، حضور روحانیان مهربان و خدماتی که ارائه می‌دهند، باعث می‌شود هر کسی احساس راحتی کند. اگر به دنبال یک مکان برای دعا و آرامش در قلب کاشان هستید، این مسجد می‌تواند انتخابی مناسب باشد. یه یادآوری ساده: حتماً در روزهای جمعه به آن سر بزنید تا از جمعیت کمتر و فضای آرام‌تر بهره‌مند شوید.
پس از فروافتادن ساسانیان، ساخت مساجد در ایران آغاز شد. در سه قرن نخستین حکومت اسلامی در ایران، مساجد به شیوه‌ای بسیار ساده و به پیروی از معماری ساسانی ساخته می‌شد. زادگاه اولین نمونه‌های معماری اسلامی ایران را در خراسان دانسته‌اند، لذا طریق ساخت بناهای این دوران (شامل امویان، عباسیان، طاهریان) به شیوه خراسانی معروف است. در این شیوه که نقشه عمومی بناهای آن از مساجد صدر اسلام اقتباس شده، مساجد به صورت «شبستانی» یا «چهل ستونی» ساخته شده‌اند (ذکرگو، ۴۶:۱۳۸۰)[۱۶] با پدیدار شدن اسلام و پذیرش آن از سوی ایرانیانی که زیر بیدادگری و ستم بودند دگرگونی‌هایی در ساختمان‌سازی رخ داد:
پس از اسلام، با الگو گرفتن از باورهای اسلامی ساختمان‌ها «مردم وار» تر شدند. گرچه در شیوه پارتی نیز مردم واری و پرهیز از بیهودگی نمایان بود ولی پس از اسلام این ارزش‌ها بیشتر نمودار شدند.
در شیوه‌های پیشین بنابر شرایط، ساختمان‌سازی کیفیت ویژه‌ای یافت. برای نمونه در شیوه پارتی در روزگار اشکانیان، ساختمان‌ها با سبک پاک‌تراش و با ریزه کاری بیشتری ساخته می‌شدند، اما در دوره دوم زمان ساسانیان چون به ساختمان‌های بیشتری نیاز داشتند ساختمان را با سنگ لاشه می‌ساختند، بدین گونه کیفیت: ساختمان‌سازی نیز افت می‌کرد (پیرنیا، ۱۳۴:۱۳۸۳)[۱۵] این امر به روی نحوه ساخت مساجد در دوره‌های مختلف تأثیر گذاشت. به‌طور مثال ”در دوره سلجوقی آجر کاری و در دوره ایلخانی گچ بری و در دوره تیموری و صفویه کاشیکاری رایج بوده‌است. نقشه ساختمانی مساجد نیز تفاوت‌های آشکاری در هر دوره دارد. در ایران اسلامی با مساجد شبستانی، یک ایوانی، دو ایوانی، چهار ایوانی و ترکیب گنبد خانه با ایوان اصلی روبرو هستیم“(ابوذری ۱۳۸۰: ۱۱۷)[۱۷]
