بیمارستان شفا یحیائیان، یه مرکز پزشکی معتبر در قلب تهران، در خیابان مجاهدین اسلام و نزدیک میدان بهارستان واقع شده. این بیمارستان با تیم پزشکی مجرب و امکانات پیشرفته، بهخصوص در بخشهای قلب و عروق و جراحیهای تخصصی، در میان بیماران شهر و اطرافش شناختهشده است. اگر به دنبال خدمات پزشکی با کیفیت و محیطی دوستانه هستید، اینجا جای مناسبیه؛ فقط یه قدم از خیابان مجاهدین اسلام دوره و میتونید راحت به خدماتش دسترسی پیدا کنید. یادآوری: همیشه قبل از مراجعه، با پزشک معالج خود هماهنگی کنید تا بهترین زمان و روش درمان را انتخاب کنید.
اطلاعات تماس و آدرس
Tehran Mujahideen Islam Street، میدان بهارستان، next to the Islamic Counci، ایران
بیشتر نظرات به شلوغی و طول انتظار در بخش اورژانس، رادیولوژی و ارتوپدی اشاره میکنن؛ بعضی از بیماران حس میکنن که تشخیص یا درمان نادرست یا کمکیفیت بوده و گاهی دانشجویان به جای پزشکان معاینه میکنن. رفتار پرسن
Armita Sheybani
۳ ماه قبل
۱
به هیچ عنوان برای کوچیک ترین مشکل هم به این بیمارستان مراجعه نکنین، رادیولوژیست ها بسیار گیج هستن طوری که تفاوت دست راست و چپ و مچ و آرنج رو هم تشخیص نمیدن. دکتر ها همه دانشجو هستن هیچ پزشکی روشون نظارت نداره، من با مشکل ضرب دیدگی مراجعه کردم تشخیص شکستگی از دو جا دادن یک ماه دستم رو گچ گرفتن بعد از باز کردن گچ به یه بیمارستان دیگه مراجعه کردم اونجا بهم گفتن اصلا دستت نشکسته بوده و بیخودی گچ گرفته بودن فقط اسیب به بافت نرم داشتی اون یک ماهی هم که دستم توی گچ بود باعث شد مفاصلم خشک بشن و خیلی اذیت شدم بی خود و بی جهت. تازه گچشون هم سفت گرفته بودن تمام انگشتام کبود و سیاه شده بودن از فشار. وقتی مراجعه کرده بودم دو تا خانم دیگه هم اونجا بودن یکی گچش رو روی عصبش سفت گرفته بودن مشکل پیدا کرده بود یکی هم سه بار جراحی کرده بودن هنوز مشکلش بر طرف نشده بود.
خیلی از نظرات خوندم.کاش دهه ۶۰ شمسی هم امکان ثبت نظر بود.اون موقع بیمارستان شفا برای درمان فلج اطفال مراجعه کننده زیاد داشت و البته حادثه دیده و تصادفی.من سال ۶۴ و ۶۵ حدود ۱۵ سالم بود و برای درمان فلج اطفالی که هرگز درمانی نداشت اونجا بستری بودم.....
دکتر مولوی دکتر گنجی دکتر اسماعیلی و....
۳ مرتبه عمل جراحی روی پاهام داشتم و نهایتا از ترس قطع نخاع عمل ستون فقراتو با دکتر گنجی رها کردم تا به امروز...
طبقه اول بخش مجروحان جنگ ایران و عراق بود طبقه دوم بخش خانوما و طبقه سوم مردان و طبقه ۴ اطفال و .....
سرمها شیشه ای...اتاقها و حال و هوای اتاقها دهه شصت بود با امکانات خیلی از الان کمتر. اما مجموعه پرستاری و خدمات و پزشکان خدایش بد نبودن. صبح و عصر با دماسنج جیوه ای دمای بدنو میگرفتن.جمعه ها کباب بود و طرفدار زیاد. از پنجره های داخل بخش اون زمان و پنجرهای پشت به خیابون ،تیرآهن هایی که برای بنای جدید سالها قبل کار گذاشته بودن و پشت بیمارستان قدیم بودم تو زمین بود که قطعا الان دیگه ساخته شدن. اون موقع اورژانسی نبود فقط مراجعه کننده هر روز صبح بود و بس. نوبت دههی هم مثل الان طولانی نبود. سختی بود ترشی و تلخی بود اما شیرینی هم بود و سعی میکردیم پرستارهارو با مشغله کاری درک کنیم. خدا بانی بیمارستان بیامرزه چون اون موقع نمیدونستم کیه.کلیه پرسنل که جزو رفتگان بیمارستان هستند رو خداوند بیامرزه و اگر زنده اند طول عمر باعزت عطا کنه.
اگر اینجا رو انتخاب میکنید در بخش اورژانس و درمانگاه و رادیولوژی بسیار شلوغ هست و اغلب دکتر ارتوپدی که وقت هم میدن بجاش یک دانشجو معاینه میکنه و اون هم بیشتر در حد احوال پرسی و ایشالا خوب میشین
از یک مرکز اموزشی با اون حجم از پذیرش توقع دیگه ای هم نمیشه داشت
من اونجا پام رو گچ گرفتم
و مجبور شدم برم گچم رو باز کنم و دوباره یه ارتوپد خصوصی بیرون گچ بگیرم پام رو
یک گچ گرفتن ساده رو بیرون که رفتم متوجه شدم چقدر کیفیت کار میتونه متفاوت باشه
ساعت یک با وقت قبلی رفتم
یک ساعت مجدد در صف نوبت گیری وایسادم
یک ساعت در صف رادیولوژی وایسادم
یک ساعت هم در صف معاینه دکتر
در نهایت هم معاینه ی از دور توسط دکتری غیر از دکتری که وقت داشتم
افتضاح بی توجه به حال مردم چندتا کار اموز اونجا گذاشتن هیچی بلد نیستن هر که یک دفعه اشنتباه کنه بره اونجا تا عمر داره نمیره از بد ی اونجا هر چه بگی کمه