سیفون انتقال آب شماره دو

سازه های فنی و مهندسی با قدمتی ۱۷۰۰ ساله, یکی از نشانه های دانش و خرد ایرانیان در دوران ساسانیان. کاربری این سیفون های معکوس , انتقال آب از زیر بستر رودخانه به شهر باستانی جندی شاپور بوده است. سیفون معکوس مجرای سرپوشیده و به صورت پر و تحت فشار است و جریان در آن بر اساس نیروی ثقل برقرار است. تنها عاملی که باعث سر بالا رفتن آب در سیفون میشود تحت فشار بودن جریان داخل لوله , همچنین هد آب پشت آن است بنابراین طراحی این سازه باید به گونه ای باشد که همیشه پر و تحت فشار باشد . این سازه از عرض رودخانه سیاه منصور عبور میکند و آن قسمتی که در بستر رودخانه قرار دارد در دل پل بندی ساخته شده است. این سازه های ارزشمند که در فهرست آثار ملی ایران نیز به ثبت رسیده اند به حال خود رها شده و مشخصا هیچ رسیدگی صورت نمیگیرد حتی تابلویی هم که آگاهی به گردشگر علاقمند بدهد در محل وجود ندارد. اندک اطلاعات در اینترنت میتوان یافت که به اشتراک گذاشتم.

بسیار جالب هست مهندسی ساسانی برای انتقال آب از زیر بستر رودخانه فصلی به جندی شاپور، دو تا از این سیفونهای انتقال آب کشف شده که متاسفانه هر دو رها شده و بدون هیچ رسیدگی هست، این یکی بزرگتر هست و به نظر میامده که رویش هم یک پل ساخته بودند