باغ سنگی سیرجان

فضای بسیار عجیب. و جالبی داره قدم زدن در میان درخت هایی که میوه سنگی دارند و با دست انسان درست شدن، حس عجیبی به آدم میده. خالق این باغ مرحوم «درویش خان اسفندیارپور» هست که مقبره شون هم همونجا هست. سرگذشت درویش خان هم خیلی عجیب و جالب هست. عکسش رو گذاشتم. حتما پیشنهاد می کنم یکبار ببینید. نزدیک به جاده اصلی هست و مسیرش هم خیلی خوبه. یک بومگردی و باغ هم روبروش هست که میشه برای استراحت و غذا ازش استفاده کرد. فقط لطفا آشغال نریزید، و دست به سنگ ها نزنید و سعی کنید ترکیب اینجا رو به هم نریزید. قشنگی این مکان و مکان های مشابه به این هست که همیشه به همین شکل دست نخورده و زیبا باقی بمونه تا بقیه هم بتونند بیان و از دیدن این منظره لذت ببرند. شاید دیدن باغ سنگی برای ما خیلی جذاب نباشه، ولی برای گردشگران خارجی ممکنه خیلی جذاب باشه و ساعت ها مسافرت کنند تا به اینجا برسند. بنابراین فکر می کنم تمیز و سالم نگه داشتن این مکان و مکان های دیگر می تونه به رونق گردشگری خیلی کمک بکنه.

باغ سنگی سیرجون دست ساز یه عارف بوده که خیلی خاصه ، حس عجیبی بهت میده که تو هیچ باغ پر درخت و سرسبزی این حس رو نخواهی داشت! وسط بیابون ، همه درخت ها سنگی … بنظر من فصل خنک برید تا بتونید راه برید و گرما اذیتتون نکنه

باغی منحصربفرد و بسیار عجیب در سیرجان که بدست شخصی به نام درویش خان اسفندیارپور ساخته شده است. در این رابطه فیلمی به نام باغ سنگی توسط پرویز کیمیاوی ساخته شده که در اینترنت قابل جستجو و مشاهده می باشد قبردرویش خان نیز در این باغ قرار دارد.

باغ سنگی در پنجاه کیلومتری شهرستان سیرجان است. درویش خان اسفندیاری صاحب این باغ یکی از زمین داران سیرجان بود که پس از اجرای طرح اصلاحات ارضی در سال 1340 شمسی، میزان قابل توجهی از زمین‌های خود را از دست داد. به دلیل عدم آبیاری، درختان میوه اش از بین رفت. درویش خان درختان خشک را در زمینی کاشت. سنگ‌های مختلف و با اشکال خاص را از کوه‌های اطراف جمع کرد و با استفاده از وسایلی که خود ابداع کرده بود، به سیم‌های آهنی آویزان کرد و تا روز‌های آخر عمرش به این کار ادامه داد. به این ترتیب باغ سنگی بنا شد. درویش خان در سال 1386 درگذشت و پیکرش در این باغ دفن شد

واقعا بی نظیر هستش. سعی کنید قبل از غروب آفتاب برسید به باغ سنگی و غروب زیبا رو لذت ببرید از سمت سیرجان به سمت بلورد سی دقیقه رانندگی کنید. بعد از بلورد تابلو خروجی باغ سنگی را می بینید از جاده فرعی ۳ کیلومتر که رفتید دست راست نوشته ورود به باغ سنگی ممنوع اما تعجب نکنید می توانید بازدید کنید و اطراف باغ خاکی هستش و دیواری نداره

درویش خان اگر امروز زنده بود، میتونست تبدیل به پدر اینستالیشن آرت ایران بشه، حیف که در این بلبشوی هنری ایران، کمتر نامی ازش برده میشه هنوز هم جا داره فیلم های کوتاه و عکسهای سورئال بسیاری از این اثر هنری بی مانند در دنیا کار بشه و هر چه بیشتر شناسانده بشه به دنیا و براش توریست جذب کنیم

نتیجه زحمت و هنر درویش خان در کیلومتر حدود 30 جاده سیرجان - بافت که یک جاده اختصاصی هم دارد. فضای خاص و هنری که جان می‌دهد برای خلوت گزیدن.

باغ سنگی سیرجان، اثری هنری و سمبولیک در نزدیکی شهر سیرجان است که توسط درویش خان اسفندیارپور ساخته شد. در این باغ، درختان خشک با سنگ‌هایی آویزان شده‌اند که «میوه‌های سنگی» نامیده می‌شوند و نشانگر اعتراض و ناراحتی او پس از از دست رفتن باغ‌هایش در اثر تغییرات اجتماعی و اصلاحات ارضی دهه ۱۳۴۰ هستند. روایت‌های مختلفی درباره این باغ وجود دارد: برخی آن را نمادی از اعتراض خاموش و فریاد بی‌صدای درویش خان می‌دانند، برخی آن را یک اثر هنری انتزاعی و مفهومی می‌شناسند که مرگ باغ و طبیعت را به تصویر می‌کشد، و در میان محلی‌ها حتی داستان‌هایی شفاهی درباره توانایی‌های اسرارآمیز و معجزه‌آسا بودن سنگ‌ها وجود دارد. این باغ، با ترکیب هنر، خلاقیت و بار فرهنگی و اجتماعی، تجربه‌ای منحصربه‌فرد برای بازدیدکننده فراهم می‌کند و فرصتی است تا تاریخ، فرهنگ و هنر انتزاعی مردم منطقه را درک کرد

مکانی بسیار زیبا و دیدنی، با اینکه درختان باغ روح در بدن ندارنن اما کل باغ روح عجیبی داره، باغ بدون حصار و پرچینه، مزار دمنده ی روح به باغ هم در کنارش. پیشنهاد میکنم اگه از سیرجان رد میشین براش برنامه بریزین.

باغ سنگی سیرجان بسیارزیباودیدنی منطقه گردشگری که چیدمان سنگ برروی درختان خیلی معنی ومفهموم دارد

با درود برای دیدن باغ سنگی سعی کنید اول وقت (صبح) تشریف ببرید. پیروز باشید.

مکانی زیبا وجالب که نمونه اش در هیچ کجا دنیا نیست

شما 40 کیلومتر که از سیرجان به سمت بافت بروید ، در سمت چپ خود یک راه آسفالته کوچک میبینید که به سمت این باغ جالب می رود اکر در مسیرتون از سیرجان عبور می کنید , حتما برای دیدن این باغ جالب وقت بگذارید.چون فقط یک ساعت از زمان شما را دربرخواهد گرفت

خیلی عجیب قابل توصیف نیست فقط باید رفت و حظ کرد

یکی از معروف ترین و منحصر به فرد ترین مکان های گردشگری شهرستان سیرجان باغ سنگی یکی از جاذبه‌های گردشگری  استان کرمان و شهر سیرجان است. باغ سنگی علاوه بر ثبت در میراث فرهنگی کشور به ثبت جهانی نیز رسیده‌است، این محوطه که قبلاً باغ بوده در حوالی دهستان بلوردو روستای میاندوآب در ۴۰ کیلومتری جنوب شرقی سیرجان قرار دارد. این باغ به شکل شش ضلعی نامنظم می‌باشد و متعلق به یکی از عشایر طایفه قره سعدلو از ایل بچاقچی بنام درویش خان اسفندیارپور بوده‌است. درویش خان اسفندیارپور از نسل حسن خان فرزند امیرعلی خان اسفندیارپور می‌باشد و ناشنوا بوده و قادر به سخن گفتن نمی‌باشد، امرار معاش او و خانواده‌اش از طریق دامداری و کشاورزی بوده‌است. در مورد انگیزه درویش خان از خلق چنین اثری داستانهای متفاوتی نقل می‌شود که همگی در حد حدس و گمان می‌باشد از جمله اینکه پس از اصلاحات ارضی در سال ۱۳۴۰، درویش خان برای اعتراض به از دست دادن املاکش، دست از باغ‌داری برداشت تا این‌که همه درختان زمین باقی مانده او پس از تقسیم اراضی خشک شدند. او به همه شاخه‌های درخت‌های میوه سنگ آویزان کرده بود و از آنها چون میوه حقیقی مراقبت می‌کرد. درویش خان اسفندیارپور در سن ۸۳ سالگی در ۱۸ فروردین ۱۳۸۶ درگذشت و پیکرش در این باغ دفن گردید. در سال ۱۳۵۵ پرویز کیمیاوی فیلمی را بنام باغ سنگی از این باغ با شرکت درویش خان اسفندیارپور ساخت که برنده جایزه خرس نقره‌ای جشنواره بین‌المللی فیلم برلین شد.

حس متفاوت با دیدن این منظره

باغ سنگی یکی از جاذبه‌های استان کرمان و شهر سیرجان است. این محوطه که قبلاً باغ بوده در دهستان بلورد روستای میاندوآب و ۴۰ کیلومتری جنوب شرقی سیرجان قرار دارد. این باغ به شکل شش ضلعی نامنظم طراحی گردیده و متعلق به درویش خان اسفندیارپور بوده‌است. او مردی ناشنوا بود که با خانواده‌اش در ۴۰ کیلومتری سیرجان از طریق  دامداری  و کشاورزی زندگی می‌کرد. پس از اصلاحات ارضی در سال ۱۳۴۰، درویش خان برای اعتراض به از دست دادن املاکش، دست از باغ‌داری برداشت تا این‌که همه درختان زمین باقی مانده او پس از تقسیم اراضی خشک شدند. او به همه شاخه‌های درخت‌های میوه سنگ آویزان کرده بود و از آنها چون میوه حقیقی مراقبت می‌کرد. درویش‌خان از طایفه ترک بچاقچی  یکی از طوایف اصیل سیرجان بود که شکارچی بوده‌اند. درویش خان اسفندیارپور در سن ۸۳ سالگی در ۱۸ فروردین ۱۳۸۶ درگذشت و پیکرش در این باغ دفن گردید. در سال ۱۳۵۵ پرویز کیمیاوی فیلمی را بنام باغ سنگی از این باغ با شرکت درویش خان اسفندیارپور ساخت که برنده جایزه خرس نقره‌ای جشنواره بین‌المللی فیلم برلین شد.

چیز خاصی نیست ، ولی خب در توضیحش : درویش خان از ساخت باغ سنگی هدف داشته بعضی ها میگن ، زمانی که زمین ها رو تقسیم بندی میکردن، بعضی از باغ‌های پیرمرد رو ازش گرفتن و درخت‌هاش خشک شدن. درویش خان هم چون کر و لال بوده، اعتراضش رو با ساخت باغ سنگی نشون داده. بعضی‌های دیگه هم میگن که درویش خان یه شب خواب میبینه که یکی بهش گفته برو و باغ سنگی رو بساز. اون هم این کارو کرده. آویزون کردن هر سنگ و کاشت هرکدوم از این درختها سال‌ها طول کشیده. هر وقت اتفاق خاصی تو زندگی درویش میفتاده، اون هم یه درخت با کلی سنگ جدید بنا میکرده. برای همین هرکدومشون یه خاطره برای درویش خان بودن. اگه روزی خواستید این باغ سنگی رو از نزدیک ببینید کافیه به این آدرس برید: استان کرمان، ۴۰ کیومتری جنوب شرقی سیرجان، روستای میاندوآب یه مستند قشنگ هم ازش ساخته شده که بازیگراش خود درویش خان و خانوادش بودن. اسمش "پیرمرد و باغ سنگی‌اش" هست.

به گفته خانواده درویش خان، ایشون که از اصلاحات اراضی ناراضی بودن بعد از دیدن یک خواب، شروع به ساخت باغی از سنگ میکنن و به نظر میرسه که با این کار به آرامش دست پیدا میکردن، و اینجوری میشه که درویش خان که، کر و لال هم بوده کم کم یه باغ از درختهای خشکیده درست میکنه که سنگهای سوراخ دار با ابعاد مختلف با سیم، مفتول یا تسمه از درختها به جای میوه، آویزون شده بودند و در نهایت هم آقای کیمیاوی مستند باغ سنگی رو از روی زندگی درویش خان میسازن.

اثر هنری بسیار بدیعی است. یادگاری ازین پیرمرد هنرمند درویش خان اسفندیار پور. منتهی علت خشکی این درختان خشکسالی چند ساله در جنوب کرمان بود نه اصلاحات ارضی شاهنشاه فقید. اولا که درویش خان جزو ملاکان و زمین داران نبود و ثانیا در طرح اصلاحات ارضی زمینی غصب نشد بلکه خریداری شدند تماما. بعد هم ما جایی نشنیدیم اصلاحات ارضی باعث بی آبی بشه :/ منتهی سپاه پارسخواران عنقلاب و حکومت جاعش باید در تمام موقعیت ها زهرش رو روی پهلوی بریزه چه از طریق ایرنا و ایسنا و شبکه خبر. چه از طریق شبکه های لندنی پی پی سی و عنترنشنال. باری. ما ایرانیان همانند این پیرمرد زحمتکس استاد تبدیل تهدیدات به فرصت هاییم.