کاروانسرای ضرابخانه

کاروانسرای ضرابخانه، که امروزه بیشتر با نام «سرای ضرابخانه» شناخته می‌شود، یکی از بخش‌های مهم و استراتژیک در قلب بازار تاریخی قزوین و مجموعه‌ی سعدالسلطنه است. این بنا در گذشته محلِ ضربِ سکه و تبادلاتِ پولی شهر بوده و به همین دلیل نام «ضرابخانه» را بر پیشانی دارد. داستانِ «قلبِ اقتصادی»: در دوران صفوی و قاجار، قزوین به دلیل موقعیتش در مسیر جاده ابریشم، نیاز به مرکزی برای مدیریت نقدینگی و ضرب سکه داشت. ضرابخانه دقیقاً به همین منظور ساخته شد. غنایِ معماری این بنا در سقف‌های بلند و آجرکاری‌های بسیار مستحکم آن است؛ چرا که این مکان باید در برابر دستبرد و آسیب‌های احتمالی، امن‌ترین نقطه‌ی بازار می‌بود. داستانِ «سروصدای سکه‌ها»: محلی‌ها و بازاری‌های قدیمی نقل می‌کنند که در گذشته‌های دور، صدایِ کوبیدنِ پتک بر روی فلز از این سرا قطع نمی‌شد. آن‌ها می‌گویند سکه‌هایی که در اینجا ضرب می‌شد، نه تنها در قزوین، بلکه در سراسرِ مسیرِ تجاری تا ری و تبریز اعتبار داشتند. امروزه به جای آن صداهای فلزی، صدایِ قدم‌های گردشگران و هنرمندانی شنیده می‌شود که در حجره‌های آن مشغول به کارند. داستانِ «نور و آجر»: یکی از زیباترین ویژگی‌های سرای ضرابخانه، نحوه‌ی ورود نور از روزنه‌های سقفی (جام‌خانه‌ها) به داخل فضای تاریک و آجری آن است. می‌گویند معماران جوری این روزنه‌ها را تنظیم کرده بودند که صرافان بتوانند در نور طبیعی، عیارِ طلا و نقره را به دقت بررسی کنند. این بازیِ نور و سایه، امروزه یکی از محبوب‌ترین سوژه‌ها برای عکاسان است. نکات کاربردی برای بازدید: لوکیشن: این سرا در ضلع شرقی مجموعه‌ی سعدالسلطنه قرار دارد و به راحتی از طریق راسته‌ی اصلی بازار قابل دسترسی است. صنایع‌دستی: در حال حاضر بسیاری از حجره‌های ضرابخانه به فروشگاه‌های صنایع‌دستی، به‌ویژه «آثار قلم‌زنی» و «مس»، تبدیل شده‌اند که با پیشینه‌ی فلزکاری این مکان همخوانی جالبی دارد. عکاسی معماری: سقف‌های گنبدی و طاق‌های جناغی ضرابخانه به دلیل سلامتِ بنا، از بهترین نمونه‌های معماریِ بازاری در ایران هستند.

سرای کوچک با حس و حال عالی ..و.....البته معماری ضعیف

I drinked a cup of tea in a traditional and amazing coffee shop there