موزه زنده سفال کلپورگان

این موزه توسط فرح دیبا برای حفاظت از سفال جهانی کلپورگان ساخته شده داخل موزه زنان روستایی در قالب نمایشگاه اقدام به فروش محصولات خود می‌کنند فضای موزه به گونه‌ای است که شما می توانید از این محصولات خرید کنید یا از طراحی اصیل سفال کلپورگان مطلع شوید بازدید از موزه و ثابت با تولیدکنندگان سفال کلپورگان را حتماً توصیه می‌کنم

مشاهده در گوگل مپس

با توجه به مطالبی که در سایت ها خوانده بودم و آنچه که از لالجین همدان در ذهنم بوده، انتظار داشتم با فضای بزرگتری مواجه بشوم و در هر کوچه و پس کوچه ای کارگاه ها وجود داشته باشند اما در روستای کلپورگان اغلب خانم سفال ها را در منازل خود می سازند و پس از آن به کوره ی متمرکز موجود در موزه می سپارند که پخته و ارائه شود با توجه به کمبود گردشگر موزه حالت تعطیل دارد اما با تماس با شماره ای که روی در نوشته شده مسوول مربوطه حضور پیدا می کند و با روی گشاده پذیرای شما خواهد بود علیرغم مسافت بسیار و نامساعد بودن جاده ،ارزش وقت گذاشتن و دیدن را دارد

مشاهده در گوگل مپس

خیلی عالی هست ،شاید قدمت ۳۰۰۰ ساله داشته باشه ودر ضمن خاص بودنش بعلت نوع خاک سنگی کوزه ها ونحوع ساخت کوزه ودیگر وسایل با این نمونه گل سنگی هست ، عکس ها متعلق به موزه آقای عبدالله سپاهی هست

مشاهده در گوگل مپس

در وسط میدان خروجی شهر سراوان، یک سفال بزرگ قرار داده‌اند و نام آن را میدان کلپورگان نهاده‌اند. همان ابتدای روستای کلپورگان، که در مسیر مرز کوهک قرار دارد، تابلوهای بزرگ راه «موزه زنده سفال» را نشان می‌دهند. محوطه‌ای که در دوره پهلوی ساخته شد، و این روزها زنان روستایی در آن می‌نشینند و سفال می‌سازند. بدون چرخ سفالگری، با دست خالی و گاهی با یک تکه چوب برای پرداخت، چنان دقیق گِردی کاسه و لیوان را در می‌آورند... گفته می‌شود این شیوه سفال‌سازی ریشه در گذشته بشر دارد. اما کار آسانی نیست. یک هفته زمان می‌برد که هر قطعه از خاک به سفال تبدیل شود و هر زن روستایی از یک صبح تا ظهر، می‌تواند فقط روی دو قطعه کار کند. اگر چرخ سفال داشتند این فرآیند سریع‌تر و آسان‌تر می‌شد و بازدهی بیشتری می‌داشت. اما کار با دست است که ارزش دارد. ماجرای سفال کلپورگان به همینجا ختم نمی‌شود. از مهرستان (زابلی) سنگی با ترکیبات آهنی می‌آورند و می‌سابند و با چوب یا پارچه قلم می‌سازند و نقش‌های اسرارآمیزی روی سفال می‌کشند. «چت» یکی از نقش‌های پُر کاربرد است. این نقش یک مثلث است که از لوزی‌های سیاه و سفید تشکیل شده و در قاعده خطوط جفتِ مورب دارد. سفالگران و استادیار ایشان «چت» را به نقش سوزن‌دوزی بر پیراهن زنانه نسبت می‌دهند. اما می‌دانیم سفال‌سازی قدمت بیشتری نسبت به سوزن‌دوزی دارد. در مقاله‌ای در نشریه کاو ذکر شده «تزئینات سفال کلپورگان، عناصری را که در نزدیکي روستا وجود دارند همچون نخل‌های وحشي (داز)، نخلستان‌های خرما، خوشه‌های گندم، زنجیر و امواج را می‌نمایاند.» در موزه زنده سفال کلپورگان، می‌توانید بنشینید و گل به دست بگیرید و کاسه و لیوان بسازید. اگر چند روز فرصت داشته باشید، هنرنمایی‌تان را در کوره می‌گذارند و سفال پخته شده را تحویل می‌دهند. کلپورگان تنها روستایی نیست که مردمش با دست خالی سفال می‌سازند. کوهمیتگ در سرباز و هولچگان نیز چنین هستند.

مشاهده در گوگل مپس