یوسفی, فضلی نژاد, خیراندیش - فصلنامه تاریخ نامه ایران بعد از …, 2024 - tuhistory.tabrizu.ac.ir
2024
حملات مغولان به جهان اسلام در ۶۱۹ه.ق، تأثیرات ساختاری و فکری درازدامنهای را بر جای گذاشت، و در نوع خود، نخستین حملاتی بود که مسلمانان را به طور مستقیم به اندیشیدن پیرامون مسئلۀ سلطۀ …
تقوایی, امامی خویی - مجله تاریخ ایران, 2014 - journals.sbu.ac.ir
2014
در سالهای نخستین هجوم مغولان بسیاری از عناصر فرهنگی ایران در معرض انهدام قرارگرفتند، اما مدتی بعد بازتولید فرهنگی در ایران آغاز شد. حمایت مادی ومعنوی از دانشمندان، و پدیدآمدن موسسات …
این جستار به بررسی نقش فرهنگی خواجه نصیرالدین طوسی در تعامل با هلاکوخان مغول و عوامل دخیل در این تفاهم فرهنگی میپردازد. در این تحقیق تبیین میشود که خواجه چگونه با درک صحیح از …
از یورش مغول و حاکمیت آنان بر ایران همواره به عنوان یکی از علل افول دانش در این سرزمین یاد شده است. این پژوهش بر آن است که با استفاده از رویکرد توصیفی-تحلیلی, تأثیر حمله مغول و …
شکلگیری جریان تصوف در قرن دوم هجری، از یک سو منشأ تحولات فراوانی در حوزههای مختلف اجتماعی شده و از سوی دیگر این جریان فکری، پذیرای اندیشهها، سلیقهها و برداشتهای گوناگون دینی شده …
خیراندیش - مجله تاریخ ایران, 2017 - journals.sbu.ac.ir
2017
در کتاب تاریخ سیستان برای نامیدن مهاجمان تورانی به سیستان دو نام »منغول« و »مغول« به کار رفته است. مرحوم ملک الشعرای بهار، مصحح کتاب، در حاشیه آوردهاند که واژۀ «منغول» را منابع اروپایی …
بهروزی, مهرناز - دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران (نشریات …, 2002 - noormags.ir
2002
سرزمینهای حوزه شرقی خلافت اسلامی مقارن تهاجم مغول با اوضاع و احوال ناخوشایندی روبرو بود. فقدان حکومت مرکزی مقتدر، تعدد قدرتها، درگیریهای فراوان امیران بلاد برای کسب قدرت بیشتر، …
یکی از مهم ترین دستاوردهای دوره مغولان, تسهیل در امر تبادل تجربیات مختلف ملت ها و در نتیجه رشد و توسعه برخی از فنون و علومی بود که مورد علاقه و توجه پادشاهان آن سلسله قرار داشت, صنعت «…
عزتپور, عدالت - کتاب ماه تاریخ و جغرافیا, 2010 - noormags.ir
2010
تاریخ بناکتی یا روضهء اولی الالباب فی معرفهء التواریخ و الانساب از تواریخ عمومی است که در دوران ایلخانیان در سال 717 ه توسط فخر الدین ابو سلیمان داود بن تاج الدین ابو الفضل محمد بن …
پس از مرگ چنگیز در سال 624 ق/1227م، فرزندان وی به وصیت پدر وفادار ماندند و تحت لوای اوگتای، اتحاد خویش را حفظ کردند. اما مرگ اوگتای در سال 638ق/1240م، نقطه پایانی بر وحدت سیاسی بود…