حسینیه حضرت ابوالفضل(ع)

تکیه ابوالفضل دامغان یکی از مکانهای مذهبی شهرستان دامغان است که از آن جهت مراسم مذهبی محرم و یا مراسم ختم استفاده می‌کنند. در ضمن چون سر راه مشهد قرار گرفته مسافران عزیز هم می‌توانند در این مکان توقف کنند و از امکانات مربوطه از جمله سرویس بهداشتی و مکانی امن جهت استراحت موقت استفاده نمایند

مشاهده در گوگل مپس

مردم ایران و خارج از ایران عمرهاست که حاجت روا شدند💝🇮🇷

مشاهده در گوگل مپس

این حسینیه شبانه روز برای مسافرین بازه.. سرویس بهداشتی تمیز در کوچه مجاور حسینیه بصورت شبانه روز... داخل حسینیه دقیقا سمت چپ به محض ورود دیگ بزرگ آبجوش رایگان که سالهاست می جوشد و برای مسافرین فراهم شده.

مشاهده در گوگل مپس

در بینسالهای 1285 تا 1288 فرد خیری بنام کربلائی قنبر قدرتی که بنا بر اعلام برخی آهنگر بوده است و سایرین شغل خاصی را اعلام نکرده اند هنگام عزیمت به کربلای معلی مریض میگردد و از باب الحوائج قمر بنی هاشم (ع) عاجزانه درخواست می نماید در صورت بهبودی پس از باز گشت از سفر در مسیر زائران حضرت ثامن الحجج حضرت علی ابن موسی الرضا (ع) و زائران عبوری به طرف کربلا و سایر مسافران خانه ای بنام حضرت عباس (ع) بسازد با عنایت حضرت ابوالفضل (ع) سلامت خود را باز می یابد و به شهر دامغان باز می گردد و بلا فاصله با بضاعت کمی که داشته اقدام به ساخت خانه ای با خشت و گل در متراژ تقریبی 12 متر مربع می نماید و فانوسی در آن گذاشته و محل اسکان موقت مسافران و زائران میگردد و مردم شهر و زائران و مسافران چون نام حضرت عباس (ع) بر این خانه بود با روشن کردن شمع و اهدای نذورات حاجت می طلبیدند و از آنجائیکه خداوند متعال مقدر فرمودند تا این خانه ریسمان اتصال بندگان خود با خاندان عصمت و طهارت (س) باشد؛ نذورات و حاجات خالصانه آنان با عنایت حضرت اباالفضل (ع) مورد قبول قرار می گیرد و هرروز بر توجه زائران دور و نزدیک به این مکان فزونی می یابد. محوطه خرمنگاه که بعدا حسینیه حضرت ابوالفضل (ع) نام گرفت  دارای یک خانه گلی و دو جوی آب یکی از بجن بالا محله و پس از عبور از داخل حسینیه به خوریا می رسید و یک جوی از بجن بالا محله به طرف زرجوی جنوبی می رسیدو جاده ابریشم که از بازار دامغان به قیصریه وبعد  از عبور ازجلوی مسجد جامع از داخل حسینیه عبور می کرد . در این محوطه دو سکو بود که کولی ها ابزار و یراق می ساختند و به مسافران و مردم می فروختند و نعل اسبان کاروانها تعمیر می شد .و در سال 1300 جای یکی از آنها به همت مرحوم یوسف فخار آب انباری ساخته شد. با توجه به فضای مسطحی که در اطراف خانه حضرت عباس (ع) بود و محل عبور و مرور مردم و زائران ؛ اکثر مواقع تعزیه مصائب ائمه اطهار در این مکان اجرا میگردید و به همین دلیل به همت فردی خیر بنام مرحوم فدائیان ابتدا 4 و سپس در بین سالهای 31 و 32  شش طاق نما و سپس به 8 طاق نما با گل و چوب در اطراف این خانه گلی بنا نمود و خانمی بنام خالو بعنوان سرایدار در آن سکونت داشت و از این پس نام مقدس تکیه حضرت اباالفضل(ع) بر آن نهاده شد. متاسفانه این طاق نماها که ابتداجهت حفظ شعائر اسلامی و استفاده عموم عزاداران بنا شده بود تبدیل به مکانی جهت وقت گذرانی و مصرف مواد مخدر توسط برخی اربابان بی لیاقت شده بود لذا علاقه مندان به حضرت قمر بنی هاشم (ع)  از جمله مرحومان حاجی ابوالفضلی. حاج علی اکبر روشنفکر.حاج علی جالسیان .حاج صادق رضوی .حاج محمد ابراهیم ناظمی. اصغر زاده.حاج مصطفی علی آبادی و آقایان محمدیان فیروزی حاج حسین شیرازی .حاجی پروانه و ... با تشکیل هیئت سینه زنان حضرت  اباالفضل (ع) در اقدامی خود جوش طاق نما های تکیه را از وجود افراد نالایق پاک و کم کم با تعیین هیئت امناء فصل جدیدی در باز سازی و سازماندهی امور حسینیه حضرت اباالفضل (ع)را با همت خود آغاز کردند. در سال 1339 هیئت امنای وقت حسینیه در یک دور اندیشی اقدام به خرید زمینی از ورثه مرحوم عباس امینیان می نمایند و با مشورت با چند نفر معمار و آهنگر تصمیم میگیرند با الگو گیری از ساختمان راه آهن مشهد که آنزمان توسط مهندسان آلمانی طراحی و اجرا شده بود اقدام به ساخت حسینیه ای جدید نمایند منتهی با استفاده از ستون های آهنی و خر پا هائی با شبکه آهنی و کار طاقت فرسای آهنگری خوش فکر بنام مرحوم محمد علی نوری و با همت مرحوم حاج علی اکبر روشنفکر به انجام رسید. از سال 1346 مراحل تخریب و ساخت ساختمان جدید با امکانات ساده و کاملا بومی از قبیل جرثقیل های دست ساز و ابتکاری مرحوم استاد محمد علی نوری آغاز شد و به دلیل عدم وجود بودجه کافی برای این پروژه سنگین در چند مرحله انجام شد و در انتها در سال 1355 نسبتا تکمیل و قابل بهره برداری گردید وو از سال 1356 هیئت امنای جدید حسینیه اقدام به تکمیل کاشی کاری ها و ساخت کتابخانه و غذاخوری نمودند.

مشاهده در گوگل مپس