آرامگاه استاد مهدی اخوان ثالث

زمستان سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت سرها در گریبان است کسی سربر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را نگه جز پیش پا را دید نتواند که ره تاریک و لغزان است وگر دست محبت سوی کس یازی به اکراه آورد دست از بغل بیرون که سرما سخت سوزان است نفس کز گرمگاه سینه می آید برون ابری شود تاریک چو دیوار ایستد در پیش چشمانت نفس کاین است پس دیگر چه داری چشم زچشم دوستان دور یا نزدیک مسیحای جوان مرد من ای ترسای پیر پیرهن چرکین هوا بس ناحوانمردانه سرد است…آی… دمت گرم و سرت خوش باد سلامم را تو پاسخ گوی در بگشای!

مهدی اخوان ثالث (۱۰ اسفند ۱۳۰۶ – ۴ شهریور ۱۳۶۹) متخلص به م. امید، شاعر، نویسنده و موسیقی‌پژوه ایرانی بود. اشعار او زمینهٔ اجتماعی دارند و گاه حوادث زندگی مردم را به تصویر کشیده‌است؛ همچنین دارای لحن حماسی آمیخته با صلابت و سنگینی شعر خراسانی و نیز در بردارندهٔ ترکیبات نو و تازه است. اخوان ثالث در شعر کلاسیک فارسی توانا بود و در ادامه به شعر نو گرایید. از وی اشعاری در هر دو سبک به جای مانده‌است. همچنین او آشنا به نوازندگی تار و مقام‌های موسیقایی بود.

آرامگاه استاد اخوان ثالث در کنار موزه ی توس قرار داره.تابلوهای راهنما به درستی مشخص نبودن مجبور شدیم از مسیریاب استفاده کنیم برای این مکان

باید شعر و ادبیات را عاشق باشید تا این گوشه دنج و تنها را بیابید و لحظاتی با خالق زیباترین اشعار نوی فارسی خلوت کنید. شاعری که خاضعانه در کنجی آرمیده. مهدی اخوان ثالث

قرار گرفتن مقبره و یادبود مهدی اخوان ثالث، این شاعر دوست داشتنی سده اخیر در جوار آرامگاه فردوسی بزرگ امری خجسته است، چرا که آن بزرگمرد سنگ بنای زنده سازی زبان و شعر پارسی را گذاشت و این فرزند برومند در غنا و اعتلای شعر در سده اخیر کوشید و شعر نیمایی را با زبان و ادبیات استخواندار خویش تثبیت کرد. اشعاری زنده که در خلوت ایرانیان تکرار می شوند: ..وگر دست محبت سوی کس یازی، به اکراه آورد دست از بغل بیرون، که سرما سخت سوزان است..

خیلی خیلی خیلی جای خوب و مسافرتی در مشهد آرام گاه فردوسی بلوار شاهنامه فردوسی که جای تفریحی و ا قرار باستان شناسی زبان فارسی است

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت سرها در گریبان است کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را نگه جز پیش پا را دید، نتواند که ره تاریک و لغزان است وگر دست محبت سوی کس یازی به اکراه آورد دست از بغل بیرون که سرما سخت سوزان است نفس، کز گرمگاه سینه می آید برون، ابری شود تاریک چو دیوار ایستد در پیش چشمانت نفس کاین است، پس دیگر چه داری چشم؟ ز چشم دوستان دور یا نزدیک مسیحای جوانمرد من! ای ترسای پیر پیرهن چرکین هوا بس ناجوانمردانه سرد است ... آی ... دمت گرم و سرت خوش باد سلامم را تو پاسخ گوی، در بگشای منم من، میهمان هر شبت، لولی وش مغموم منم من، سنگ تیپا خورده ی رنجور منم، دشنام پست آفرینش، نغمه ی ناجور

فرزند خلف فردوسی. به یقین بهترین جا برای آرام گرفتن کنار پدر بوده است. چند سالی است خوشبختانه آرامگاه استاد اوضاع بهتری پیدا کرده و با نصب سردیس و بهسازی خوشبختانه مردم نسبت به گذشته بیش تر از ایشان یاد می کنند. روحشان شاد.

مکانی دل انگیز در گوشه ای از مجموعه ی توس

وقتی وارد آرامگاه فردوسی میشوید در گوشه انتهایی چپ مزار استاد اخوان ثالث دیده میشود

براحتی پیدا کردم. عالی بود.

نه از رومم، نه از زنگم، همان بیرنگِ بی‌رنگم بیا بگشای در، بگشای دلتنگم. حریفا! میزبانا! میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می‌لرزد. تگرگی نیست، مرگی نیست صدائی گر شنیدی، صحبت سرما و دندان‌ست

لحظه ی دیدار نزدیک است باز من دیوانه ام ، مستم باز می لرزد ، دلم ، دستم باز گویی در جهان دیگری هستم های ! نخراشی به غفلت گونه ام را ، تیغ های ، نپریشی صفای زلفکم را ، دست و آبرویم را نریزی ، دل ای نخورده مست لحظه ی دیدار نزدیک است

چقدر ساده و بی آلایش نه مانند خیلی از کسانیکه آرماگاه های میلیاردی دارند و مردم قدم به آنجا نمی گذارند

روحش شاد

آدمی، چه حیف و صد حیف، آخر این قصه‌ی بی‌سرنگ است...

آرامگاه یکی از بزرگان شعر و ادب فارسی...

آرامگاه شاعر حماسی سرای معاصر

م. امید

همجوار فردوسی بزرگ