مسجد دارالسلام

قبور مطهر حضرت هود و صالح و همچنین قبر عالم و عارف ربانی آقای سید علی قاضی طباطبائی و مکان دیدار امام زمان (عج) و امام جعفر صادق(ع)و..

مشاهده در گوگل مپس

خداروشکر با پیگیری تونستم عکس خود مسجدو جای اون عکس دوست افغانیمون که رو گل لاله عکس خودشو فوتوشاپ کرده بود بذارم 🍁✔😅

مشاهده در گوگل مپس

به نقل از شبستان: مسجد دارالسلام، مسجدی کهن و محصور در میان هیاهوی میدان منیریه و خیابان ابوسعید. وارد خیابان ابوسعید که می شوی در میان آشفته بازار و شلوغی و ازدحام، مسجد و دیوارهای کاشی شده آن در کنار انبوهی از ماشین ها و مغازه های شلوغ و پیاده روهای پر رفت و آمد باز هم چشم نواز است؛ دیوار این مسجد تیغه ای است بین همهمه و آرامش. با وجود تمام تابلوهای ورود ممنوعی که پشت سر می گذاری این جا هیچ تابلویی وجود ندارد و ورود ممنوع نیست؛ مسجد است و آغوشی باز که هر آن به حضور می طلبدت. از در چوبی قهوه ای رنگی وارد مسجد می شوم؛ زودتر از آن است که نمازگزاری به مسجد وارد شود یا عبور و مروری حواس را از نگریستن منحرف کند. این جا همه چیز در جهت آرامش است، درونی ست. انگار لطافتی سرشار بر پیکر مسجد نشسته که جسم و جانت را می شوید و دیگرگونه ات می کند. درون و بیرون مسجد را از نظر می گذرانم تا فرصت دیدار با یکی از مسئولین آن دست دهد. در نگاه اول، تابلویی از تصویر 43 شهید را بر دیوار حیاط مسجد می بینم که مزین به جمله «شهدا در قهقهه مستانه شان ودرشادی وصلشان عند ربهم یرزقون اند» از امام راحل(ره) است و حکایت از گذشته پرافتخار این محله دارد. زیبایی کاشی کاری های آبی و لاجوردی فام دیوارهای سنگی و سیمانی حیاط مسجد با دربرگرفتن آیاتی از قرآن کریم، لذت مهمان شدن در خانه خدا و فضایی دور از هجمه های روزمرگی زندگی امروز را دوچندان می کند. از پنجره های مشبک رنگی تا منبر، منبت کاری شده گرچه فواره های حوض در این مسجد دیده نمی شود ولی وضوخانه سنگی و مدرن در گوشه ای از حیاط برای آماده شدن نمازگزاران ساخته شده است. وضوخانه به ورودی مسجد هدایتم می کند. از در فلزی دیگری وارد ساختمان اصلی مسجد می شوم؛ شبستان، بزرگ است و یکدست مفروش. پنجره های مشبک رنگی، منبر، منبت کاری شده و کتابخانه پرباری از کتاب های مرجع دینی و مذهبی از نخستین چیزهایی ست که توجهم را جلب می کند. همه چیز در جای خود است، ساده و بی پیرایه و فضا آماده برای این که در گوشه ای بنشینی و بی آن که حرفی بزنی نگاه کنی، عبادت کنی و دل را از هر چه جز یاد خداست خالی سازی. خلوتم چندان طولی نمی کشد که مصطفی سلیمانی، فرمانده بسیج پایگاه شهید مجتبی ابهری مسجد دارالسلام وارد مسجد می شود. این جاست که فرصتی دست می دهد تا با پرس و جوهایم از پیشینه این مسجد قدیمی آگاه تر شوم. سلیمانی در بدو ورود به محراب کاشی کاری شده و نه چندان بزرگی که در کنار درب ورودی مسجد واقع و با فرش قرمز رنگی مفروش شده است، اشاره می کند و بی مقدمه با خوشرویی می گوید: این محراب در تمام طول سال پذیرای نمازگزارانی است که سال های متمادی از فعالان یا حاضران مسجد دارالسلام هستند؛ گاهی نیز در مناسبت های مختلف مانند دهه فجر یا دفاع مقدس محلی ویژه برای برگزاری برنامه هایی چون نمایشگاه است. سلیمانی به سمت اتاق کوچکی که برای گفت و گو با مراجعه کنندگان در سمت چپ ورودی مسجد تعبیه شده، می رود و با طمانینه آماده صحبت در مورد آنچه که در مورد مسجد دارالسلام گفتنی است می شود. وارد گفت و گو می شوم؛ وی ابتدا به گذشته و پیشینه مسجد اشاره می کند و توضیح می دهد: مسجد دارالسلام در طی دوران شکل گیری انقلاب و پس از آن در تمام سال های جنگ تحمیلی ایران و عراق از مساجد فعال تهران بوده است؛ به نحوی که بلافاصله پس از صدور فرمان حضرت امام خمینی(ره) برای تشکیل بسیج، فعالان این مسجد میزی در کنار شبستان گذاشتند و فردای صدور این فرمان، بسیج مسجد را راه اندازی کردند.

مشاهده در گوگل مپس

مسجدی پر نور و قدیمی ، مامن شهدایی بزرگ در محله ای انقلابی

مشاهده در گوگل مپس