دروازه تهران قدیم، یک مکان تاریخی در شهر قزوین، جایی است که قدمت و تاریخ در هر سنگش حس میشود. این دروازه که در قلب محلهای قدیمی قرار گرفته، برای گردشگرانی که به دنبال تجربهی واقعی فرهنگ ایرانی هستند، جایگاه ویژهای دارد. اگر به دنبال یک نقطهی آرام برای عکسبرداری یا فقط میخواهید لحظهای در زمان سفر کنید، این مکان عالیه. فقط یه یادآوری ساده: قبل از رفتن، حتماً از نورپردازی اطرافش لذت ببرید.
دروازه تهران قدیم، یکی از دو دروازه باقیماندهٔ شهر قزوین، در دل میدان تهرانقدیم و در مسیر پرتردد تهران-قزوین قرار گرفته و با کاشیکاری هفترنگ و منارههای کوتاهش، هنوز هم حس تاریخ و شکوه دورهٔ قاجار را بهخوبی منتقل میکند؛ اما بازدیدکنندگان گاهی از نبود تابلوهای راهنمایی و اطلاعات در محل ناراضی هستند، در حالی که بازدید رایگان و نورپردازی شبانهاش جذابیت خاصی دارد؛ در مجموع، اکثر بازدیدکنندگان از زیبایی و تاریخی بودن این بنا لذت میبرند، در حالی که برخی بهدلیل کمبود راهنمایی و گاهی نظراتی با امتیاز پایینتر اشاره به این نکته میکنند که دروازه در حال حاضر بیشتر نمادی از گذشته است تا ورودی فعال شهر.
Aliakbar Naficy
۱۱ ماه قبل
۴
جمعه 9 خرداد 1404
یکی از دروازه های قدیمی شهر قزوین است. هیچ تابلوی راهنمایی در اطرافش نیست و فقط با جستجو در اینترنت میتونید اطلاعات مفیدی در موردش بدست بیارید.
شهر قزوین در گذشته، هشت دروازه داشت که به نامهای دروازه رشت، دروازه باغشاه، دروازه درب کوشک، دروازه تبریز، دروازه تهران، دروازه شیخآباد، دروازه امامزاده حسین و دروازه خندقبار معروف بودند. امروزه از آن میان، تنها دو دروازه درب کوشک و دروازه تهران باقی ماندهاند.
ایستادن جلوی دروازه ی قدیمی شهر و تماشای اون و تصور اینکه خشت به خشت این بنا در طول تاریخ، شاهد چه رفت و آمدها و حوادثی بوده، لذت زیادی داره..
در حال حاضر این دروازه در وسط خیابان قرار گرفته و بازدید از اون برای عموم رایگانه
دروازه تهران قدیم یکی از معدود بازماندههای باشکوه از ۹ دروازهی تاریخی شهر قزوین است که در دورهی قاجار (زمان ناصرالدینشاه) برای کنترل ورود و خروج مسافران پایتخت ساخته شد. این دروازه، که در ضلع جنوبشرقی شهر قرار دارد، نهتنها یک ایستگاهِ بازرسی نظامی و گمرکی، بلکه نمادی از خوشآمدگوییِ پایتختِ سابق به مهمانانی بود که از سمت ری و تهران میآمدند.
معماریِ کاشیکاری شده: غنای اصلی این بنا در تزییناتِ کاشیکاریِ هفترنگِ آن نهفته است. ورودیِ مرکزیِ بزرگ برای عبورِ کالسکه و اسبها بوده و دو ورودیِ کوچکتر در طرفین برای پیادهها تعبیه شده بود. منارههای کوتاه و کاشیکاریهای با طرح اسلیمی و گلوبته، جوری طراحی شده بودند که مسافر بعد از فرسنگها راه، با دیدنِ شکوهِ این دروازه، متوجهِ اهمیت و تمدنِ شهرِ پیشِ رویش بشود.
داستانِ «چشمِ شهر»: محلیها میگویند این دروازه «چشمِ شهر» بوده است. در گذشته، دروازهبانها موظف بودند شبها دروازه را ببندند و هر کسی که بعد از غروب میرسید، باید تا صبح پشتِ این آجرها منتظر میماند. قصههایی از شبزندهداریِ مسافرانِ خسته و گفتوگوهای آنها پشتِ این دروازه در فرهنگِ عامهی قزوین وجود دارد که نشان میدهد اینجا محلِ تلاقیِ اخبار و آدمهای مختلف از سراسر ایران بوده است.
داستانِ ناصرالدینشاه و جادهی تهران: میگویند وقتی جادهی شوسه بین تهران و قزوین به دستور ناصرالدینشاه ساخته شد، او تأکید داشت که این دروازه باید با شکوهی درخورِ یک پادشاه ساخته شود تا هرگاه خودش از تهران عازم قزوین (یا فرنگ) است، از میانِ این طاقِ نصرتِ دائمی عبور کند.
نکات کاربردی برای بازدید:
لوکیشن و دسترسی: این دروازه در میدانی به همین نام (میدان تهران قدیم) قرار گرفته است. برخلاف دروازهی «درب کوشک»، این بنا در میانهی یک میدانِ پرتردد است؛ پس هنگام عکاسی مراقب ترافیک باش!
نورپردازی شبانه: اگر میخواهی ابهتِ آجرهای قجری و تلالو کاشیها را ببینی، شبها که نورپردازیِ حرفهای روی آن انجام میشود، زمانِ فوقالعادهای برای بازدید است.
ترکیبِ مسیر: این دروازه در نزدیکیِ مسیرِ دسترسی به شاهزاده حسین و میمونقلعه قرار دارد؛ پس میتوانی در مسیرِ بازگشت از این بناهای جنوبی، توقفی هم در کنارِ دروازه داشته باشی.
واقعا زیباست ، و خوب ترمیم شده، آدمو به روزاگاران قدیم میبره، در واقع دروازه تهران قدیم یکی از دروازه های ورود و خروجی شهر قزوین بوده که در قسمت شرق قزوین بنا شده (دروازه شرقی، بسمت تهران)
جالبه به همین اسم معروف شده، دروازه تهران قدیم
