HESAM ASHOORI
۵ ماه قبل
وقتی در محوطه چشمهعلی ایستاده بودم، بیش از هر چیز، عظمت و جسارت نقشبرجسته فتحعلیشاه قاجار بود که نگاهم را به سمت صخرهها کشاند. من مقابل اثر عجیبی ایستاده بودم؛ کتیبهای که انگار سعی داشت زمان را به عقب برگرداند. وقتی به پیکرههای تراشیدهشده روی سنگ نگاه میکنی، کاملاً متوجه میشی که فتحعلیشاه چقدر شیفتهی شکوه پادشاهان باستانی ایران مثل ساسانیها بوده و خواسته با همان سبک و سیاق، نام خودش را در دل تاریخِ ری جاودانه کند. من با دقت به جزئیات خیره شدم؛ شاه قاجار با آن ریش بلند و تاج مشهورش در مرکز ایستاده و درباریان و پسرانش دور او حلقه زدهاند. حسی که به آدم دست میدهد، حس تماشای یک «عکس یادگاری خانوادگی» است، اما سنگی و ابدی! من شنیده بودم که هنرمندان قاجار برای ساخت این نقشبرجسته، ابتدا صخره را صاف کردهاند و بعد با ظرافتِ سنگتراشی، این صحنه را خلق کردهاند. چیزی که نظرم را جلب کرد، کتیبههای اشعاری بود که دورتادور صحنه حک شده و هنوز هم در زیر نور خورشید، خطوط نستعلیقاش با وقار خاصی خودنمایی میکند. اطراف کتیبه همیشه جنبوجوش عجیبی دارد. من دیدم که چطور مجاورت این اثر تاریخی با آب چشمه، فضایی صمیمی ایجاد کرده؛ هرچند به عنوان یک توریست حرفهای، کمی نگرانِ فرسایشِ سنگها در اثر رطوبت بودم. مسیر رسیدن به اینجا کاملاً سرراست است و اگر مثل من عصر به اینجا بیایی، با منظرهی لرزشِ تصویرِ کتیبه روی سطحِ لغزانِ آب چشمه روبرو میشوی که واقعاً دیدنی است. نکته کاربردی (Pro Tip): من وقتی میخواستم از جزئیات صورت شاه عکاسی کنم، متوجه شدم که در ساعتهای ظهر، آفتابِ مستقیم باعث میشود سایههای تندی روی نقشبرجسته بیفتد و جزئیات در عکس گم شود. بهترین زمان برای عکاسی، نیمساعت قبل از غروب است که نور طلایی و نرمی به صخره میتابد. همچنین، حتماً دقت کنید که برای دیدن کتیبه نیازی به بالا رفتن از صخره نیست، اما اگر کفش مناسب دارید، کمی از پلههای سمت چپ بالا بروید تا کتیبه را از زاویهی بالا و در کنار منظرهی افقِ ری ببینید؛ از آنجا ابهتِ کتیبه دوچندان به نظر میرسد.
