گنبد امیر اینانج

این بنا هم مثل اکثر بناهای تاریخی مورد بی توجهی و کم لطفی میراث فرهنگی و مردم قرار گرفته، به شکلی که می بینیم که آجرهای تاریخی این بنا کنده شده و جهت درست کردن منقل و باربیکیو استفاده شده گذشته از این که محل مناسبی برای جولان بزه کاران گشته

مشاهده در گوگل مپس

وقتی از مرکز شهر ری کمی به سمت دامنه‌ی کوه نقاره‌خانه رفتم، با بنایی روبرو شدم که برخلاف شکوهِ گذشته‌اش، حالا در سکوتی غریب میان صخره‌ها جا خوش کرده است: گنبد امیر اینانج. من مقابل بقایای برجی ایستادم که در قرن ششم هجری برای یکی از قدرتمندترین والیان ری در عصر سلجوقیان ساخته شده بود. حسی که در لحظه‌ی اول به من دست داد، حسِ مواجهه با یک استخوان‌بندیِ سنگی و تنومند بود که با گذشت هشت قرن، هنوز از پا نیفتاده است. چیزی که در بدو ورود نظرم را جلب کرد، معماریِ خاص و متفاوتِ این بنا نسبت به برج طغرل بود. در حالی که طغرل با ظرافتِ آجرکاری‌اش خودنمایی می‌کند، گنبد امیر اینانج با سنگ‌های لاشه و ملاتِ ساروج ساخته شده که به آن هیبتی دژمانند و خشن می‌دهد. من لابلای دیواره‌های ضخیمش قدم زدم و با دقت به تاق‌نماهای باقی‌مانده نگاه کردم؛ وقتی به این ساختارِ هشت‌ضلعی خیره می‌شوی، متوجه می‌شی که چطور معمارانِ آن دوره سعی داشتند میان استحکامِ نظامی و شکوهِ مقبره‌ای تعادل برقرار کنند. من شنیده بودم که اینجا مدفنِ «حسام‌الدین اینانج» است که در کشمکش‌های سیاسیِ آن زمان کشته شد و تماشایِ این بنا در دامنه‌ی کوه، غربتِ عجیبی را به تصویر می‌کشد. من از میان شکافِ دیواره‌ها به بیرون نگاه کردم؛ منظره‌ای که از اینجا به دشتِ ری و حرم داری، واقعاً تماشایی است. محوطه اطراف بنا کاملاً خلوت است و خبری از زرق‌وبرق‌های توریستی نیست، که همین موضوع باعث شده اتمسفرِ تاریخی‌اش بکر باقی بماند. من متوجه شدم که به دلیل قرارگیری در دامنه‌ی کوه، مسیر دسترسی کمی ناهموار است و باید کمی کوه‌پیمایی سبک انجام داد. آنتن‌دهی در این ارتفاع هنوز خوب بود و توانستم موقعیت دقیقش را روی نقشه برای دوستانم بفرستم. یک نکته‌ای که در حین بازدید متوجه شدم این است که چون بنا سقف ندارد، نورِ خورشید در ساعات مختلفِ روز سایه‌هایِ هندسیِ عجیبی روی کفِ بنا می‌اندازد؛ اگر اهل عکاسیِ فرم‌گرا هستی، حدود ساعت ۱۰ صبح که خورشید از لبه‌ی صخره‌ها بالا می‌آید، بهترین زمان برای شکار این سایه‌هاست. همچنین، حواست باشد که چون بنا حفاظِ خاصی ندارد، موقع گشتن در لبه‌های داخلیِ دیوارها خیلی احتیاط کنی چون سنگ‌ها به مرور زمان بر اثر فرسایش کمی سست شده‌اند. برای رسیدن به اینجا حتماً کفشِ راحتی بپوش، چون مسیرِ خاکیِ دامنه‌ی کوه کمی لیز است.

مشاهده در گوگل مپس

برج اینانج در دامنه کوه نقاره خانه در جاده امین آباد – هفت دستگاه اثری معظم با پلاتی دایره ای قرار گرفته که شما را به طرف خود می خواند. حفریات انجام شده نشان می دهد که این برج در واقع گورستان سلطنتی بوده است. نام “اینانج” مربوط به یکی از فرماندهان ری در زمان “سلطان سنجر” سلجوقی است که در این محل مدفون شده، جالب است بدانید که پارچه های گرانبهایی متعلق به دوران آل بویه از این مکان به دست آمده است. قدمت این برج ۸۰۰ سال است.

مشاهده در گوگل مپس

نزدیک غروب رفتیم یک مسیر پلکانی وجود داره از بلوار رستگار به اشتباه از جاده معدن نروید که راه ندارد ویو قشنگی برفراز شهر داره بنایی مربوط به دوره آل بویه یا سلجوقی ورودی نداره اما در شب نور کافی وجود ندارد

مشاهده در گوگل مپس