گنبد امیر اینانج

این بنا هم مثل اکثر بناهای تاریخی مورد بی توجهی و کم لطفی میراث فرهنگی و مردم قرار گرفته، به شکلی که می بینیم که آجرهای تاریخی این بنا کنده شده و جهت درست کردن منقل و باربیکیو استفاده شده گذشته از این که محل مناسبی برای جولان بزه کاران گشته

وقتی از مرکز شهر ری کمی به سمت دامنه‌ی کوه نقاره‌خانه رفتم، با بنایی روبرو شدم که برخلاف شکوهِ گذشته‌اش، حالا در سکوتی غریب میان صخره‌ها جا خوش کرده است: گنبد امیر اینانج. من مقابل بقایای برجی ایستادم که در قرن ششم هجری برای یکی از قدرتمندترین والیان ری در عصر سلجوقیان ساخته شده بود. حسی که در لحظه‌ی اول به من دست داد، حسِ مواجهه با یک استخوان‌بندیِ سنگی و تنومند بود که با گذشت هشت قرن، هنوز از پا نیفتاده است. چیزی که در بدو ورود نظرم را جلب کرد، معماریِ خاص و متفاوتِ این بنا نسبت به برج طغرل بود. در حالی که طغرل با ظرافتِ آجرکاری‌اش خودنمایی می‌کند، گنبد امیر اینانج با سنگ‌های لاشه و ملاتِ ساروج ساخته شده که به آن هیبتی دژمانند و خشن می‌دهد. من لابلای دیواره‌های ضخیمش قدم زدم و با دقت به تاق‌نماهای باقی‌مانده نگاه کردم؛ وقتی به این ساختارِ هشت‌ضلعی خیره می‌شوی، متوجه می‌شی که چطور معمارانِ آن دوره سعی داشتند میان استحکامِ نظامی و شکوهِ مقبره‌ای تعادل برقرار کنند. من شنیده بودم که اینجا مدفنِ «حسام‌الدین اینانج» است که در کشمکش‌های سیاسیِ آن زمان کشته شد و تماشایِ این بنا در دامنه‌ی کوه، غربتِ عجیبی را به تصویر می‌کشد. من از میان شکافِ دیواره‌ها به بیرون نگاه کردم؛ منظره‌ای که از اینجا به دشتِ ری و حرم داری، واقعاً تماشایی است. محوطه اطراف بنا کاملاً خلوت است و خبری از زرق‌وبرق‌های توریستی نیست، که همین موضوع باعث شده اتمسفرِ تاریخی‌اش بکر باقی بماند. من متوجه شدم که به دلیل قرارگیری در دامنه‌ی کوه، مسیر دسترسی کمی ناهموار است و باید کمی کوه‌پیمایی سبک انجام داد. آنتن‌دهی در این ارتفاع هنوز خوب بود و توانستم موقعیت دقیقش را روی نقشه برای دوستانم بفرستم. یک نکته‌ای که در حین بازدید متوجه شدم این است که چون بنا سقف ندارد، نورِ خورشید در ساعات مختلفِ روز سایه‌هایِ هندسیِ عجیبی روی کفِ بنا می‌اندازد؛ اگر اهل عکاسیِ فرم‌گرا هستی، حدود ساعت ۱۰ صبح که خورشید از لبه‌ی صخره‌ها بالا می‌آید، بهترین زمان برای شکار این سایه‌هاست. همچنین، حواست باشد که چون بنا حفاظِ خاصی ندارد، موقع گشتن در لبه‌های داخلیِ دیوارها خیلی احتیاط کنی چون سنگ‌ها به مرور زمان بر اثر فرسایش کمی سست شده‌اند. برای رسیدن به اینجا حتماً کفشِ راحتی بپوش، چون مسیرِ خاکیِ دامنه‌ی کوه کمی لیز است.

برج اینانج در دامنه کوه نقاره خانه در جاده امین آباد – هفت دستگاه اثری معظم با پلاتی دایره ای قرار گرفته که شما را به طرف خود می خواند. حفریات انجام شده نشان می دهد که این برج در واقع گورستان سلطنتی بوده است. نام “اینانج” مربوط به یکی از فرماندهان ری در زمان “سلطان سنجر” سلجوقی است که در این محل مدفون شده، جالب است بدانید که پارچه های گرانبهایی متعلق به دوران آل بویه از این مکان به دست آمده است. قدمت این برج ۸۰۰ سال است.

نزدیک غروب رفتیم یک مسیر پلکانی وجود داره از بلوار رستگار به اشتباه از جاده معدن نروید که راه ندارد ویو قشنگی برفراز شهر داره بنایی مربوط به دوره آل بویه یا سلجوقی ورودی نداره اما در شب نور کافی وجود ندارد

یکی از با ارزش ترین میراث شهر ری مه متاسفانه بهش رسیدگی نمیشه

گنبد فخرالدوله یا امیراینانج 16-11-1399 این بنا در شهرری، در ناحیه شمالی امین آباد بر روی کوه نقاره خانه یا طبرک واقع شده است. گویا ساختمان آن تا دوران قاجار پا برجا بوده اما اکنون فقط بقایایی از پی آن باقی مانده است. در مورد سلجوقی یا آل‌بوئی بودن این گنبد در منابع اختلاف نظر وجود دارد. برخی به دلیل یافتن پارچه‌هایی از دوران آل‌بویه ، آن را گورستان سلطنتی آل‌بویه دانسته و آنرا گنبد فخرالدوله نامیده اند. (فخرالدوله حاکم آل بویه بود) برخی منابع هم آنرا گنبد امیر اینانج نامیده اند و آن را به حسام‌الدین سنقراینانج که حاکم ری در عصر سلجوقیان بود نسبت می دهند. اما دکتر شهریار عدل با خواندن کتیبه روی آن، این بنا را متعلق به عبدالجلیل بن فارس می داند. از کنار این سایت باستانی پله ای فلزی تا برج نقاره خانه ادامه دارد. در پایین دست این بنا ساخت و سازهای شهری و سوله های کارگاهی به چشم می خورد.

مثل بسیاری از آثار باستانی بدون توجه بود و حتی تابلویی برای آشنایی علاقمندان به سابقه بنا نداشت . یک بنای سنگی و یک بنای آجری در آن موجود بود که متاسفانه اطلاعاتی در مورد آن داده نشده بود .

خیلی سخته تشخیص بدی اینجا یه اثر تاریخی و احتمالا ثبت شده ملیه.در همان اوایل مسیر صعود به برج نقاره خانه یه خرابه ای نظرتو جلب می‌کنه که هیچ نام و نشانی و تابلویی نداره و یا حداقل من ندیدم.رها شده و متروک و مخروب .از آثار به جا مانده میشه و فضای مدورش میشه حدس زد در زمان خودش گنبد و دم و دستگاهی داشته.وضعیت الانش هیچ نشانی از آن باشکوه بودن احتمالی ندارد.

در مورد سلجوقی یا آل‌بوئی بودن این گنبد در منابع اختلاف هست. برخی آن را گورستان سلطنتی آل‌بویه خوانده و گنبد را گنبد فخرالدوله دانسته‌اند. فخرالدوله حاکم آل بویه بود که در قلعه طبرک درگذشت. در مقابل برخی منابع گنبد امیر اینانج خوانده شده‌است و آن را به حسام‌الدین سنقراینانج که والی ری در عصر سلجوقیان بود که به دست غلامش کشته شد منسوب می‌کنند. این گنبد که ساختمان آن تا دوران قاجار پابرجا بوده، امروز ویران شده و تنها بقایای شالودهٔ آن بر جای مانده‌است.

مسیر دسترسی راحتی داره . تا رسیدن به گنبد پله های سنگی وجود دارد که به راحتی میتوان رسید . هیچ تابلو و راهنمایی آنجا وجود ندارد . در آنجا مغازه و سرویس بهداشتی وجود ندارد . نگهبانی و فروش بلیت نیز در آنجا نیست .

گنبد امیر اینانج کاملا تخریب شده و چیزی جز یکی دو دیوار نمونده و ارزش رفتن و بازدید نداره بالای همین گنبد هم یه برجک هست که اونم خیلی چیز جذاب ودیدی نیست و ارزش رفتن و دیدن نداره ولی اطراف همین منطیقه جاهای دیدنی هست که سالم مونده و میشه بازدید کرد مثل برج طغرل و آتشکده ری

ارزش یک بار دیدن رو داره متاسفانه توضیحی در خود مکان وجود نداره و اصلا رسیدگی نمیشه

مکانی تاریخی و فوق العاده

گنبد اینانج تاریخی از گذشته هیچ اثری ازش باقی نمانده جز خرابی

خیلی جای زیبای هست.

این مکان متاسفانه رسیدگی نمیشود

جای خوبی هست