reza nikbin
۵ سال قبل
سال ۱۲۷۰ خورشیدی... بیماری وبا کشور را فرا میگیرد... " میرزاعیسی خان وزیر " که منصب وزیر دارالخلافه(شهردار طهران) را عهدهدار است خود به بیماری وبا مبتلا میشود . او که متوجه میشود نمیتواند جان سالم به در ببرد پیش از مرگ خود ثلث اموال خود را وقف کرده و طبق وصیت خود " آشیخ هادی نجمآبادی " از مجتهدین بلندآوازه عصر ناصری و مظفری را مامور ساخت بیمارستانی در طهران میکند . میرزاعیسی در شهریور ۱۲۷۱ خورشیدی فوت میکند . . " عبدالله مستوفی " درباره وبا و مرگ میرزاعیسیخان مینویسد : " آن روزها البته آمار و احصائیهای نبوده است که بتوان عده مبتلایان به وبا و اموات آن را تشخیص دهد ولی از قراری که میگفتند عده اموات طهران به روزی سیصدنفر هم رسیده بوده است ؛ از جمله متوفیان میرزا عیسی وزیر طهران بود " . شیخهادی زمینی از زمینهای میرزا عیسی را به وسعت ۴۰۰۰ متر برای ساخت بیمارستانی به نام خودِ میرزاعیسیخانوزیر یعنی "بیمارستان وزیری" اختصاص داد و پس از حل اختلاف ورثه در سال ۱۲۷۵ ساخت بنای بیمارستان را آغاز و در سال ۱۲۷۹ به پایان رساند . در بالای سردر کتیبهی پوشانده شده بیمارستان نوشته شده : 《مریضخانهی ملتی که حسبالوصیه مرحوم مبرور میرزاعیسی وزیر الحسینی طابرثراه آقای شیخهادی نجمآبادی از ثلث اموال آن مرحوم بنیاد نهاد》 . این مریضخانه در ابتدا چند اتاق و ده تخت داشت و از دو قسمت طبی و جراحی و توسط دکتر ابوتراب و دکتر ولف آلمانی اداره میشد . هزینه این بیمارستان در ماه صدتومان بود و از محل درآمد قناتی نزدیک اشتهارد کرج و یک یخچال نزدیک دروازه ری تامین میشد . این مریضخانه تا سال ۱۳۷۴ فعال بود و پس از آن تعطیل و هماکنون به ساختمانی متروک تبدیل شده و فقط بنای جنوبی بیمارستان باقی مانده و بر خلاف نیت واقف از کاربری پزشکی خارج گردیده و هم اینک ضلع شمالی زمین بیمارستان وزیری با قدمت ۱۲۰ سال به کارگاهی برای ایجاد هواکش برای متروی تهران بدل گشته. «متن و عکس از هادی استاد هاشمی»