Sara R
۳ سال قبل
درباره چگونگی این مکان که به قدمگاه و مقام حضرت صاحب الزمان، عجل الله تعالی فرجه الشریف، معروف است، گویند که در سال های گذشته معمول بود که در روزهای سه شنبه عده ای از نیکان شهر برای زیارت حضرت حجة ابن الحسن(عج) و خواندن دعا به اطراف شهر می رفتند و بعد از انجام اعمال ناهار خود را در همان جا صرف می کردند. روزی هنگام ظهر زمانی که این عده مشغول صرف ناهار بودند، شخص ناشناسی با لباس عربی پیش می رود و آنان او را برای صرف ناهار دعوت می کنند. سه هفته متوالی آن شخص روزهای سه شنبه مهمان این جمع می شود. در هفته سوم ناشناس از آنان دعوت می کند تا هفته آینده ناهار مهمان او باشند. و چون ساعت موعود فرا می رسد میزبان پیش آمده و آنها را به باغی بسیار زیبا و باصفا با درختان میوه و نهرهای آب جاری راهنمایی می کند. پس از صرف ناهار و خداحافظی با میزبان هنگامی که چند قدم از محل دور می شوند به خاطر می آورند که در آن منطقه سابقا اثری از آب و درخت وجود نداشته و منطقه ای کوهستانی بوده است. همگی برمی گردند و هرچه جستجو می کنند؛ اثری از آن باغ نمی یابند. تکبیر گویان به شهر برمی گردند در حالی که یقین داشتند که میهمان صاحب الزمان(عج) بوده اند و آن محل هم اکنون به «الله اکبر» معروف است. ***** بنابر روایتی دیگر درباره قدمگاه امام زمان(عج) در شوشتر آمده: در سال 991 هجري قمري (بيش از 400 سال پيش) شخصي به نام درويش كريم و رفقايش در اين محل خدمت امام زمان(عج) رسيدند و قدمگاه حضرت صاحب الزمان(عج) را بنا كردند، از آن روز تا به حال اين بقعه مورد توجه علاقه مندان آن حضرت قرار گرفت. داستان بدين صورت است كه در حدود چهار قرن پيش، جمعي از مؤمنان و خيرين شوشتر با اعتقاد بر اينكه هرگاه كسي چهل هفته متوالي نماز امام زمان را به جا بياورد (چله بگيرد) خدمت حضرت(عج) خواهد رسيد. هر هفته سه شنبه بدين منظور براي انجام دعا و نيايش به درگاه ذات احديت در اين مكان حاضر مي شدند. نهايتاً همين افراد در ضمن ماجرايي معنوي و درس آموز به محضر امام زمان(عج) مي رسند و بقيه مردم را در جريان مي گذارند و از آن پس مردم آن محل را محل تبرك و توسل به امام عصر(عج) قرار داده و به تدريج ساختماني نيز در آن مكان بنا شد. نقل کرده اند که محل زیارت قسمتی است که بعدها پس از بنای بقعه منبر سنگی در آنجا نصب شده است. از سنگ نبشته ای که در یکی از اتاق های مخروبه این بقعه به دست آمده معلوم می شود که بنای اولیه آن به وسیله «درویش کریم » نامی در دوران سلطنت «شاه صفی صفوی» در سال 1047 هجری قمری بوده و بعدها در اوایل قرن چهاردهم هجری قمری مرحوم حاج ملاحسین طبیب شوشتری ساختمان های دیگری بر آن افزوده است.
