موزه موسیقی

موزه موسیقی تجربه‌ای جالب و متفاوت بود. تنوع سازهای ایرانی و بعضاً کمترشناخته‌شده در آن قابل توجه بود. گرچه اطلاعات خاص یا توضیحات زیادی درباره هر ساز نوشته نشده بود، اما مشاهده نزدیک سازها حس خوبی ایجاد می‌کرد. چیزی که بیشتر از خود سازها نظرم را جلب کرد، طراحی داخلی و معماری خاص و مدرن ساختمان بود که با فضای موزه هماهنگی خوبی داشت. در کل بازدید دلچسبی بود و پیشنهاد می‌کنم اگر به موسیقی علاقه‌مندید، سری به آنجا بزنید

تو کوچه پس کوچه های تجریش یه موزه فوق العاده ارزشمندی قرار داره که وقتی واردش میشید یکی از لذت بخش ترین تجربه های موزه گردی تونو تجربه میکنید اول از همه معماری ساختمان موزه واقعا زیباست و محیط بسیار قشنگی داره طوری که یه عده کنار بازدید ، ازش برای عکس گرفتن هم استفاده میکردن و اما خود موزه ، از دوطبقه و چند سالن نه چندان کوچک در هر طبقه تشکیل شده هر بخش مربوط به آلات موسیقی یکی از بخش های ایران و بازه های زمانی مختلفه و واقعا جذابه براتون که اقوام مختلف ایران از ابزارالاتی برای خلق موسیقی استفاده میکردند در طبقه دوم یک سالن فوق العاده هست که پیشنهاد میکنم اصلا از دستش ندید چون اگر واقعا علاقه مند باشید فقط بازدید از همون سالن میتونه یک ساعت شمارو به خودش مشغول کنه پرسنل موزه واقعا خوش برخورد و همینطور مسلط هستن که میتونن بهتون اطلاعات مفیدی رو بدن در کنار ساختمان اصلی موزه هم یک اتاقک کوچکی به عنوان فروشگاه و یک سالن نسبتا بزرگی هم به عنوان گالری برای آثار هنرمندان وجود دارد که دیدنشون خالی از لطف نیست امیدوارم از بازدیدتون نهایت لذت رو ببرید

ساختمان زیبایی داره موزه و این ملک متعلق به یک مهندس آرشیتکت و معمار بودش در دهه ۴۰ که بعدها اهدا شدش و در قالب موزه موسیقی اینجا فعالیت هستش داخل موزه هم کافه هست هم فروشگاه هم گالری آثار هنری و یک آموزشگاه موسیقی هم هستش که من رفته بودم در حال تمرین در موزه بودن که نشد تمام بخش ها دیده بشه قیمت بلیط موزه ۴۰ هزارتومن هستش و تمام سازها ایرانی از تمام نواحی و استان های کشور در اینجا هستش و همچنین وسایل شخصی برخی از موسیقیدان های قدیمی ایران و دستگاه های ضبط گرامافون و آرشیو موزیک خوانندگان در کل این موزه خیلی جا داره تکمیل بشه نواقص زیادی داره و بیشتر سازها و خوانندگان معاصر که در پیشرفت موسیقی کشور نقش داشتن اصلا اسمی برده نشده بخصوص صدا و خوانندگان زن در اینجا کمبودش بشدت احساس میشه و بیشتر یک موزه گزینشی طبق نظر شهرداری هستش افرادی بودن که کمک به پیشرفت موسیقی کردن و اینجا هیچ نامی ازشون ذکر نشده جای تاسف داره

فضای دلنشین و آرامی دارد. طراحی ویترین ها خود به تنهایی جذابیت دو چندانی به موزه و آلات موسیقی میدهند. موزه در دو طبقه به نمایش اکثر سازهای ایرانی و اطلاعات موسیقی بزرگان تاریخ موسیقی پرداخته و یک طبقه واقع در زیرزمین که کارگاه موسیقیست و نحوه ساخت سازها را به نمایش میگذارند و چند ساز هم برای نواختن و در دست گرفتن برای شما فراهم شده. در کل فضای جذابیست برای آشنایی با موسیقی ملی و سازهای قدیمی. بهای ورودی بسیار ناچیز و فقط چهل هزار تومان است. یعنی چیزی کمتر از یک دلار. جای پارک به راحتی پیدا میشود. در پشت ساختمان یک کافه رستوران بسیار کوچک آماده پذیرایی از شماست، هم فضای مسقف برای دور بودن از سرما و برف و باران دارند و هم فضای بیرونی زیر سایه درختان برای استشمام هوای تازه.

در این موزه انواع مختلفی از سوتک، سه تار، طبل، سنج، کرنای گیلان، گرامافون ، فونوگراف (طراحی و ساخت از توماس ادیسون)، تمبیره نوبان، قیچک بلوچستان، طاس کرمان، نقاره سیرجان و همچنین دورک و دُهُل وجود دارد. نقاره های قشقایی خیلی قشنگی اینجاست. در سالن ها موسیقی سنتی بدون متن پخش می شود. خانم راهنما توضیحات مفصلی به ما دادند و گفتند دیکتافون دستگاهی برای ضبط صدا و ذخیره آن روی دیسک هاست که بعدا توسط گرامافون خوانده و پخش می شوند. از دیگر ویژگی مثبت این موزه طراحی فضا متناسب با موضوع و برخورد محترمانه کارمندان است. یک جمله در دفترچه یادداشت دکتر محمدتقی مسعودیه از مشاهیر موسیقی سنتی ایران در این موزه من رو به فکر برد و اون جمله این بود: کاشکی صاحب هنر را ، زندگانِ مرده دوست در زمان زندگانی، مرده می پنداشتند

جای نسبتاً معمولی‌ای بود... بخام مقایسه کنم از موزه‌ی زمان به مراتب بهتر بود ولی بازم چیزی شبیه موزه‌ی خوب و درجه‌ی یک نبود. ارزش دیدن نداره به نظرم ولی خب اگه وقت خالی داشتین، بازدید از این‌جا بهتره تا این‌که حوصله‌تون سر بره.

موزه موسیقی ایران، گنجینه‌ای از موسیقی ایرانی، از سازها و نوازندگانشان تا شاعران و ترانه‌سرایان،آهنگسازان و خوانندگان،‌خالقان نغمه‌های خاطره‌انگیز و ماندگار. در ورودی موزه موسیقی ایران با مجسمه‌هایی از نوازندگان سرنا و دهل مورد استقبال قرار می‌گیریم. طبقه همکف این موزه، نمایش و مروری است بر انواع سازهای ایرانی با توجه‌ به اقلیم‌های متفاوت جغرافیایی در فلات ایران. فروشگاه جمع و جوری هم در این بخش دایر هست که کتابهای مرتبط با ترانه و موسیقی ارائه می‌شود. سراغ کارگاه سازسازی را در طبقه زیر همکف می‌توان گرفت و از فرصت تجربه‌ی‌ نواختن سازهای مختلف و آگاهی از مراحل ساخت سازها، غافل نشد. در طبقه دوم موزه علاوه بر تداوم نمایش سازهای ایرانی، تالار مشاهیر و مفاخر موسیقی ایران(گنجینه‌ی استادان موسیقی) را داریم و در کنار بخشی از لوازم و ادوات ضبط و پخش موسیقی در ایران معاصر،‌چندین دهه قبل از زمان ما.(نمایشگاه تجهیزات صنعت ضبط صدا در ایران) ساعت بازدید از این‌ مجموعه‌ی دیدنی ۱۰ تا ۱۷ است. از آرشیو صوتی و کتابخانه تخصصی موزه موسیقی هم می‌توان استفاده کرد.

به نظرم کامنت‌ها کاملاً گویاست و نیازی به توضیح مجدد نیست. پس بروید و لذت ببرید و در این لذت اسراف کنید. هم‌صحبت شدن با خانم محترمی که در طبقه زیرزمین در کارگاه ساخت و مرمت ساز تشریف داشتن و استفاده کردن از توضیحات و تجربیات ایشون هم نکته‌ای بود که حتماً باید بهش اشاره می‌کردم. پیشنهاد به گردانندگان موزه: اول نورپردازی بهتر سازها به خصوص در طبقه همکف؛ دوم توضیحات ذیل سازها و عکس‌ها می‌تونه خیلی مفصل‌تر باشه؛ و سوم اینکه برگزاری کلاس آموزش موسیقی وسط موزه، آن هم از نوع ویولن ممکنه برای همه بازدیدکنندگان جذاب نباشه. در هر حال بسیار خوشحالم که وارد این فضا شدم و در این ساختمان وقت گذراندم. پ.ن. کاش از فضای زیبای حیاط جهت اجراهای دائمی زنده استفاده بشه. مطمئنم که رونق موزه رو دوچندان خواهد کرد.

مکان زیباییه و به موزه ی دکتر حسابی و موزه هنرهای ایرانی نزدیکه و پیاده با هم ۵دقیقه فاصله دارند.ساختمان و حیاط زیبایی داره و فضای داخل ساختمان هم زیباست و ابزار موسیقی از چند صد سال قبل تا به امروز و آثار موسیقی شاعران و خواننده های ایرانی و نحوه ساخت و استفاده از آنها و کتابهای زیادی در زمینه موسیقی در اینجا جمع آوری شده.نماز خانه هم دارد ولی همراهتون آب داشته باشید.

موزه جالبیه اما متاسفانه چند ایراد داره.اولا سیر زمانی نداره بازدید و در طبقات پایین کسی برای راهنمایی نیست،بخش زیادی از موسیقی ایران و موسیقی دانان هم هیچ اثر یا یادبودی ازشون نیست و صرفا موزه به سازهای چند استان و برخی موزیسین ها بسنده کرده. بخش کارگاهی اش هم برای کودکان جالبه اما محیطش بسیار کوچیکه.

ساختمان موزه بسیار زیباست و محوطه‌ی قشنگی داره. داخل موزه اکثر سازهای ایرانی رو می‌بینید و تقریبا خبری از سازهای فرنگی نیست. موزه فروشگاه، یک گالری جانبی و کارگاه ساخت ساز هم داره. از نظر جای پارک احتمالا با مشکل مواجه میشید. پرسنل بسیار خوش‌برخوردی هم داره.

تاریخ بررسی : تیر ۱۴۰۱ شبی تعطیل، برای تماشای سه اجرای پشت‌سر‌هم از مجموعه شب‌های «فستیوال مجلهٔ موسیقی معاصر»، با دوچرخه نازنینم به موزه موسیقی رفتم. خوشحال‌ترین انسان روی زمین بودم، وقتی فهمیدم کنسرت هنوز بعد از بیست دقیقه دیر رسیدن من، آغاز نگشته! نگهبان ورودی مجموعه، با احترام فراوان اجازه داد چرخم را پشت نگهبانی قفل کنم. همان‌جا هم لباسم را عوض کردم و رفتم به سوی حیاط. کافه‌ای که گوشه شمالی حیاط بناست، لیوان بیرون‌بر نداشت (گفت تمام شده، عجیب نیست؟). اجرا هم یک ساعت بعد از رسیدن من تازه شروع شد (گفتند هماهنگی سه اجرا با تأخیر انجام شد ولی چه فایده؟ خیلی‌ها رفته بودند و خیلی‌ها هم در میانه اجرا). سالن اجرا، در منفی‌یک ساختمانی جدا و در خاور بنای اصلی واقع شده. چیزی که من دیدم، اصلاً مناسب توان‌یابان (سالمندان، معلولان، ناتوانان) نبود چون آسانسور یا سطح‌ شیب‌دار به نظر نداشت. سالن هم در میانه اجرا چنان سرد شد که من یخ کردم (با آستین‌کوتاهی که آدم‌ها در تابستان‌ می‌پوشند). اجرای اول بد بود، اجرای دوم بد نبود، اجرای سوم خوب بود. خلاصه کنم؛ گلی به گوشه جمال نگهبان.

برخورد خیلی خوب پرسنلش توی ذهنم مونده. خانمه یه تبلت بهم داد که میتونستم توضیحات مربوط به هر قسمت رو بشنوم. کافه ش هم خیلی خوب بود

موزه‌ی بسیار زیباییه. بخش‌های مختلفی هم برای دیدن داره. برخورد کارکنان هم بسیار خوبه. برخی دستگاه‌ها و سازها بارکد هم دارن که می‌تونید اسکن کنید و اطلاعاتی رو بخونید

موزه جالبیه و ارزش دیدن داره تنها مشکلی که وجود داره اینه که توضیحات کافی از ساز‌ها وجود نداره و بارکدهای موجود فعال نیست. مجموعه‌ای از سازهای مختلف، وسایل شخصی بعضی از موسیقی‌دانان ایرانی و یک سری دستگاه پخش و ضبط صدای قدیمی. یک کارگاه موسیقی هم در ساختمان هست که میتونید بعضی ساز‌هارو امتحان کنید.

باغ موزه هنر ایرانی و موزه موسیقی تهران می‌رسیم، جایی که از ساز شماته‌دار علی تجویدی تا ساز کیهان کلهر در آن جا خوش کرده.

موزه موسیقی تهران با بنایی سه طبقه، دارای مساحتی نزدیک به ۳۶۵۰ متر و زیربنای حدود ۱۴۰۰ مترمربع است. در موزه‌ موسیقی حدود ۲۴۰ ساز از ۲۰۰ نوع مختلف نگهداری می‌شود و شامل بخش‌های مختلفی نظیر سالن نمایش سازها (سازهای کوبه‌ای، زهی، بادی، سنتی و زهی نواحی)، گنجینه‌ موزه، آرشیو صوتی و تصویری، کتابخانه‌ تخصصی، کارگاه نمایش مراحل ساخت ساز، انبار ویژه‌ نگهداری بهینه‌ سازها، مخزن محصولات مکتوب، کافی‌شاپ و بخش سمعی و بصری است.موزه موسیقی تهران در میدان تجریش، خيابان شهيد دربندی، سه‌راه تختی، کوچه نمازی، پلاک ۹ واقع است. برای دسترسی می‌توانید از مترو، تاکسی و اتوبوس استفاده کنید. ایستگاه مترو تجریش (خط شماره یک/تجریش-کهریزک) در فاصله یک کیلومتری از موزه قرار دارد. از ایستگاه نهایی اتوبوس تندروی خط شماره ۷ (تجریش-راه‌آهن) با پیاده‌روی، در کمتر از ۱۵ دقیقه به موزه خواهید رسید. دیگر اتوبوس‌ها و تاکسی‌هایی که مقصد نهایی آن‌ها میدان تجریش است، از سراسر شهر می‌توانند شما را به این مکان برسانند

ساختمان و محوطه اش بسیار زیبا است. برای یک بار دیدن برای هر فردی توصیه میشه و قطعا برای موسیقی دان ها جذابتره. مجموعه آرشیو صداهای قدیمی هم خیلی جالب بود

یک مکان عالی برای علاقمندان به موسیقی. سبز و معماری جالب. بعلاوه موزه موسیقی شامل سازها و تاریخچه آنها

بازدید از موزه موسیقی برام تجربه‌ای خاص بود. مجموعه‌ای از سازهای متنوع از مناطق مختلف ایران در فضایی گرم و چوبی به نمایش گذاشته شده بودن. بعضی از سازها برام کاملاً ناآشنا بودن و دیدنشون از نزدیک جالب بود. هرچند انتظار داشتم توضیحات دقیق‌تری در مورد پیشینه یا نحوه نواختن هر ساز ارائه بشه، ولی همین تنوع بصری و طراحی دل‌نشین فضا باعث شد از بازدید لذت ببرم. پخش ملایم موسیقی سنتی هم به حس‌وحال کلی خیلی کمک می‌کرد.