پل جوبی

پل جویی یکی از جاهای خیلی باصفا و دوست‌داشتنی اصفهانه. صبح‌ها که خلوت‌تره، هوا خیلی خوبه و قدم زدن کنار پل و زاینده‌رود حس آرامش خاصی داره. شب هم فضای خیلی قشنگی داشت؛ مردم دور هم جمع شده بودن، چند نفر اومده بودن آهنگ می‌خوندن و حال‌وهوای صمیمی و شادی ایجاد شده بود. مخصوصاً وقتی آب بازه، ترکیب صدای آب، نورها و انرژی مردم یه حس خیلی خاص و خاطره‌انگیز به اینجا می‌ده.

پل جوبی که برخی مورخان از آن با نام پل چوبی یاد کرده اند در دوره شاه عباس دوم صفوی به سال 1033 خورشیدی بر روی رودخانه زاینده رود و بین پل الله وردی خان (سی و سه پل) و پل خواجو ساخته شد. این پل برای استفاده عامه نبوده و در واقع راه اختصاصی برای خاندان سلطنتی و امرا و بزرگان و سفرا و مهمانان بوده جهت دسترسی به کاخ هفت دست و کوشک آینه خانه و عمارت نمکدان که همگی در دوران حکومت ظل السلطان بر اصفهان ویران شدند. این پل دارای 21 دهانه است , پهنای کمی دارد و درازای آن 147 متر می باشد. وجه تسمیه نامگذاری پل این بوده که روی این پل جوی آبی روان بوده که آب را از سوی دیگر به طرف دیگر پل جاری می‌کرده است.

بیشتر جوان ها و نوجوان ها روی این پل جمع می‌شوند و حس و حال خیلی خوبی داره مخصوصاً موقعی که یه اکیپی آهنگ می‌خونن و نمای پل خواجو از روی این پل خیلی دیدنیه.

پل جویی که با ۲۱ چشمه و پهنای کم و درازای نزدیک ۱۴۷ متر بر بستر زاینده رود، میان دو پل الله‌وردی خان و پل خواجو ساخته شده است از سازه‌های دوره شاه عباس دوم در سال ۱۰۶۵ هجری است. دلیل این نامگذاری عبور جوی آب از روی پل می باشد. برج شش گوشه وسط پل با چشمه‌های آب جاری فرح بخش حال امیران، اشراف، مهمانان و سفیرانی بود که به حضور شاه شرفیاب می‌شدند. این پل برای آمدوشد عامهٔ مردم نبوده است بلکه تنها وسیلهٔ ارتباط باغهای سلطنتی دو کناره شمالی و جنوبی رودخانه یعنی باغ معروف به «باغ دریاچه» با باغهای گستردهٔ سعادت آباد میان پل الله‌وردی خان و پل خواجو و بناهای با شکوه کاخ هفت‌دست و کوشک آیینه‌خانه و کشکول و نمکدان بوده است و در اصل محل عبور خانواده شاه صفوی و امرا و بزرگان و مهمانها و سفرایی بوده است که اجازه دیدار با شاه عباس دوم را داشته‌اند.

نام صحیح این پل تاریخی «پل جویی» است، اما در میان مردم اصفهان به‌صورت عامیانه «پل چوبی» نیز گفته می‌شود. علت این نام‌گذاری وجود جوی آبی بر روی پل بوده که در گذشته برای آبیاری باغ‌های سلطنتی استفاده می‌شده است. با گذر زمان، تلفظ «جویی» به «چوبی» تغییر یافته و در زبان محاوره‌ای رایج شده است. امروز، ۲۴ اردیبهشت ۱۴۰۴، با جاری شدن آب در زاینده‌رود، پل جویی اصفهان بار دیگر جلوه‌ای از زیبایی‌های تاریخی و طبیعی را به نمایش گذاشت. این پل که در دوران صفویه به دستور شاه عباس دوم ساخته شده، با ۲۱ دهانه و طاق‌های جناغی، نمونه‌ای از معماری اصیل ایرانی است. برج شش‌ضلعی میانی پل و آب‌برهای مثلثی آن، جلوه‌ای خاص به این سازه بخشیده‌اند. جریان آب از زیر پل، انعکاس زیبایی از طاق‌های آن در سطح رودخانه ایجاد کرده و فضای اطراف را به مکانی دل‌انگیز برای گردشگران و شهروندان تبدیل کرده است. امروز، پل جویی نه‌تنها یادآور شکوه گذشته اصفهان است، بلکه نمادی از امید به بازگشت دائمی جریان آب در زاینده‌رود و احیای محیط‌زیست منطقه محسوب می‌شود.

یکی از پلهای اصفهان، یکی از جذابیت های پل های زاینده رود اصفهان این است که هنوز در حال استفاده است. پل جوبی که برخی مورخان پل چوبی نوشته‌ اند و امروزه نیز به همین نام معروف است، نام پلی در اصفهان و بر روی زاینده رود است. این پل راه اختصاصی برای رفت‌ وآمد کاخ هفت‌ دست و کوشک آیینه‌خانه بوده و روی این پل جوی آبی روان بوده به این مناسبت آن را پل جوبی می نامیدند. پلی است با عرض کم و طول ۱۴۷ متر در شهر اصفهان میان دو پل الله‌ وردی خان و پل خواجو قرار دارد. این پل به دستور شاه عباس دوم در سال ۱۰۶۵ قمری بنا گردید. پل جوبی در سال ۱۳۱۹ خورشیدی به همت حاج سید عبدالرحیم محمودیه، تاجر و خیر اصفهانی کاملاً تعمیر گردید

پل جوبی که برخی مورخین پل چوبی نوشته‌اند و امروزه نیز به همین نام معروف است، نام پلی در اصفهان و بر روی زاینده رود است. این پل راه اختصاصی برای رفت‌وآمد کاخ هفت‌دست و کوشک آیینه‌خانه بوده و روی این پل جوی آبی روان بوده به این مناسبت آن را پل جوبی می‌نامیدند. پلی است با عرض کم وطول ۱۴۷ متر در شهر اصفهان میان دو پل الله‌وردی خان و پل خواجو قرار دارد. این پل به دستور شاه عباس دوم در سال ۱۰۶۵ قمری بنا گردید.

پل جوبی که برخی مورخان پل چوبی نوشته‌اند و امروزه نیز به همین نام معروف است، نام پلی در اصفهان و بر روی زاینده رود است. این پل راه اختصاصی برای رفت‌وآمد کاخ هفت‌دست و کوشک آیینه‌خانه بوده و روی این پل جوی آبی روان بوده به این مناسبت آن را پل جوبی می‌نامیدند. پلی است با عرض کم و طول ۱۴۷ متر در شهر اصفهان میان دو پل الله‌وردی خان و پل خواجو قرار دارد. این پل به دستور شاه عباس دوم در سال ۱۰۶۵ قمری بنا گردید. پل جوبی در سال ۱۳۱۹ خورشیدی به همت حاج سید عبدالرحیم محمودیه، تاجر و خیر اصفهانی کاملاً تعمیر گردید.

پل جوبی یکی از زیباترین و قدیمی‌ترین پل‌های اصفهانه که هر بار از کنارش عبور می‌کنی، حس خاصی از آرامش و تاریخ بهت منتقل می‌کنه. این پل مثل یه تکه از گذشته‌ست که هنوز نفس می‌کشه و بخشی از روح اصفهان رو در خودش نگه داشته. موقعیتش بین پل خواجو و سی‌وسه‌پل باعث شده منظره خیلی چشم‌نوازی داشته باشه، مخصوصاً وقت‌هایی که زاینده‌رود پرآبه. فضای اطراف پل جوبی همیشه دل‌نشینه؛ درخت‌های قدیمی، مسیرهای سنگ‌فرش و سکوت آرامش‌بخشی که دورت رو می‌گیره، باعث میشه حتی یه قدم زدن کوتاه روی پل هم حال آدم رو خوب کنه. شب‌ها هم با نورپردازی ملایم و هوای خنک، یکی از قشنگ‌ترین لوکیشن‌های اصفهانه برای عکاسی یا قدم زدن دو نفره. از نظر تاریخی، این پل قدمتی چندصد ساله داره و مثل بقیه پل‌های اصفهان، ترکیبی از زیبایی معماری و کاربرد عملیه. زمانی برای عبور و آبیاری باغ‌های سلطنتی استفاده می‌شده و هنوز هم وقتی رویش می‌ایستی، اون حس شکوه قدیم کاملاً قابل لمسه. نکته جالب اینه که نسبت به سی‌وسه‌پل یا پل خواجو، خلوت‌تر و آروم‌تره، برای همین اگه دنبال جایی هستی که از شلوغی فاصله بگیری ولی همچنان زیبایی زاینده‌رود رو ببینی، پل جوبی بهترین انتخابه. در مجموع، بازدید از پل جوبی یه تجربه واقعاً لذت‌بخشه؛ هم برای گردشگرها و هم برای خود اصفهانی‌ها که گاهی فقط میان چند دقیقه روی پل بایستن و از منظره لذت ببرن. اگر به اصفهان سفر کردین و دنبال جایی اصیل، زیبا و آرام هستید، حتماً پل جوبی رو توی برنامه‌تون بذارید — یکی از اون جاهایی که با دیدنش، عاشق حال و هوای اصفهان می‌شید.

یکی از پل های تاریخی و زیبای اصفهان از دوران صفویه. کاربرد آن اتصال کاخ هفت‌دست به کوشک آیینه‌خانه بوده است‌؛ علاوه بر آن طراحی آن به‌گونه‌ای بوده است که سرعت آب رودخانه را در این منطقه کاهش میداده است تا انعکاس کاخ هفت‌دست بر روی زاینده‌رود بطور واضح و شفاف قابل روئیت باشد. متأسفانه در دوران قاجار و همزمان با پادشاهی ناصرالدین شاه، حاکم وقت اصفهان، ظل السلطان، دستور تخریب این دو کاخ در دو طرف پل را صادر نمود و امروزه از آن شکوه و زیبایی تنها پل چوبی برای اصفهان باقی‌مانده است.

پل جوبی که برخی مورخین پل چوبی نوشته‌اند و امروزه نیز به همین نام معروف است، نام پلی در اصفهان و بر روی زاینده رود است. این پل راه اختصاصی برای رفت‌وآمد کاخ هفت‌دست و کوشک آیینه‌خانه بوده و روی این پل جوی آبی روان بوده به این مناسبت آن را پل جوبی می‌نامیدند. پلی است با عرض کم وطول ۱۴۷ متر در شهر اصفهان میان دو پل الله‌وردی خان و پل خواجو قرار دارد. این پل به دستور شاه عباس دوم در سال ۱۰۶۵ قمری بنا گردید

پل جوبی واقعاً یه جای خاصه! 😍 از اون پل‌هایی که وقتی روش راه میری، حس می‌کنی تاریخ و آرامش با هم قاطی شدن. اطرافش خیلی تمیز و خلوت بود، صدای آب و منظره طبیعت کنار پل حس فوق‌العاده‌ای می‌ده. مخصوصاً غروب آفتاب که نور می‌تابه روی سنگ‌ها، واقعا دیدنیه. برای عکاسی عالیه و حس نوستالژی قشنگی داره. پیشنهاد می‌کنم اگه رفتین، چند دقیقه فقط وایسین و سکوت و منظره رو نفس بکشین.

این پل به زیبایی پل های دیگه نیست، ولی از شانس خوب ما، اولین شبی که رفتیم یه گروه موسیقی اجرا میکردند متاسفانه شب آخر که دوباره رفتیم خبری از اونا نبود، ولی زیر پل یک کافه بود به اسم ۷ پنجره، این کافه فوق‌العاده خوش حس و حاله. کناره پنجره که بشینید به فضای سبز اطراف و خود زاینده رود دید دارید که منظره ای بسیار زیباست اگر زاینده رود خشک نباشه البته، چایی که از کافه گرفتیم چایی دمی بود که با قوری خیلی قشنگ سرو میشد.

اصفهان زیبای من ... پل جوبی که بعضی ها پل چوبی هم می گویند، پلی قدیمی و پیاده راه است که مابین پل های فردوسی و خواجو بر روی رودخانه زاینده رود قرار دارد.

بین پل سی و سه پل و پل خواجو اصفهان قرار داره ولی چون ساده هست معروف نیست

پل جوئی که به اشتباه آن را پل چوبی هم می گویند به نام های دیگری همچون سعادت آباد، پل هفت دست و پل درياچه نیز معروف است و در خیابان کمال اسماعیل، بین پل های الله وردی خان و خواجو با عرض 6 متر و طول حدود 147 متر ساخته شده است و از بناهای دوره شاه‏ عباس دوم صفوی در سال 1065 هجرى است. همان طور که گفته شد نام اين پل در اصل پل “جويی” است و از جوي کوچک سنگي که روي آن قرار داشت و تا چند دهه پيش هم باقي بود گرفته شده است. چون در اطراف پل عمارت هاي سلطنتي زيبا و با شکوه سعادت آباد، هفت دست، آيينه خانه،‌ کلاه فرنگي و نمکدان واقع شده بود، اين پل را براي ارتباط اين دو قسمت ساخته بودند ؛ پلي که محل عبور و مرور خانواده شاه صفوي، امرا، ‌اشراف،‌ مهمان ها و سفيراني بوده که اجازه ملاقات با شاه عباس دوم مي يافتند. همچنين آب هم به وسيله جوي سنگي کنده شده روي پل بين اين عمارت ها و باغ ها روان بوده است. برج شش گوشه وسط پل با چشمه ‌های آب جاری فرح بخش حال امیران، اشراف، مهمانان و سفیرانی بود که به حضور شاه شرفیاب می ‌شدند. در بخش شرقی و غربی این پل، آب رودخانه بر روی هم انباشته می ‌شده و به گونه دریاچه ‌ای در می ‌آمده به آن “پل دریاچه” نیز می ‌گفته ‌اند.

پل های زیبای خواجو ، سی و سه پل و پل چوبی برای من سراسر خاطره هستند شاهکارهای تاریخی فرهنگی معماری از دوران کودکی و نوجوانی در دهه ۶۰ و ۷۰ تا بزرگسالی آخرین بار اسفند ۱۴۰۲ اصفهان بودم همراه همسر و دخترم هتل محل اقامت ما کوثر بود در نتیجه چون به این پل ها نزدیک بودیم چند بار این حوالی را بازدید کردیم و وقت گذراندیم زیر پل ها هم مردم دسته دسته در حال آوازخوانی هستند در واقع هر پل یک تفرجگاه هم هست هم روز هم شب زیباست و پر از سوژه عکاسی پیاده روی در بلوارها ، پارک ها و بازدید پل ها در شب ها واقعا لذت بخش است متاسفانه دیگر زاینده رود اکثر اوقات خشک است مگر اینکه ایام نوروز آبی باشد حیف از این همه شکوه و زیبایی که به آن رسیدگی نمی شود بخصوص باید دائم به وضعیت پل ها رسیدگی و اقدام به مرمت ، بازسازی و نوسازی کنند به امید روزهای بهتر برای اصفهان و زاینده رود و این پل ها

پل ها نماد شهر اصفهان هستن وهمه چیزروبه هم وصل کردن ،پل چوبی هم یکی ازهمین پل هاست که بین تاریخ وگذشته شهر وحال وامروز ودنیای مدرن پل زده،نمایی زیبا اززاینده رود وپارک های اطرافش ازویژگی های این مکانه که قشنگی های مخصوص به خودش روداره

خوش شانس بودیم که زاینده رود پر آب بود......

این پل راه اختصاصی برای رفت‌وآمد کاخ هفت‌دست و کوشک آیینه‌خانه بوده و روی این پل جوی آبی روان بوده به این مناسبت آن را پل جوبی می‌نامیدند. پلی است با عرض کم و طول ۱۴۷ متر در شهر اصفهان میان دو پل الله‌وردی خان و پل خواجو قرار دارد. این پل به دستور شاه عباس دوم در سال ۱۰۶۵ قمری بنا گردید. پل جوبی در سال ۱۳۱۹ خورشیدی به همت حاج سید عبدالرحیم محمودیه، تاجر و خیر اصفهانی کاملاً تعمیر گردید.