شاهزاده حسین

شازده حسین قزوین ؛ آرامگاه فرزند ۲ ساله امام هشتم (ع) معماری فعلی بنا ، طرح و پایه اش صفوی بوده و در دوره باقرخان سعدالسلطنه بارو ها و کاشی ها به آن اضافه شده است. آیینه کاری های ایوان شمالی نظیر در نوع خود بی‌نظیر هستند و به گفته ناصرالدین شاه که سفری به قزوین داشت ، اگر دیوار ها را زر اندود می‌کردند ، ارزان‌تر درمی‌آمد! به گفته برخی از پژوهشگران ، آرامگاه شاه اسماعیل دوم نیز در صحن یا سرداب همین مکان شریف قرار گرفته است.

مشاهده در گوگل مپس

معماری قشنگی داره به خصوص سردرش که بسیار زیبا و باابهته. نزدیکش هم آرامگاه شهدا هست که شهید بابایی هم اونجا دفن شده. در کل جای جالبی هست و اومدید قزوین حتما برید. شازده حسین هم پسر امام رضا بوده که در خردسالی فوت می‌کنه.

مشاهده در گوگل مپس

خیلی جای تر و تمیزیه.. متن بیوگرافی رو هم از دیوار عکس گرفتم میزارم ببینین.. خیلی خوب بود.. جا برای صبحانه داره تا شب ساعت ۹ فک کنم.. زیارتگاهه.. سرویس بسیار مرتب و تمیز

مشاهده در گوگل مپس

شاهزاده حسین، فرزند دو ساله‌ی امام رضا (ع)، چهارمین قطب مذهبی کشور و عزیزترین زیارتگاه نزد مردم قزوین است. این بنا که در خیابان «سلامگاه» قرار دارد، آمیزه‌ای از شکوه صفوی و ظرافت قاجاری است. داستانِ سفر پنهانی: روایت‌های محلی و تاریخی می‌گویند وقتی امام رضا (ع) در سال ۲۰۱ هجری به سمت مرو در حرکت بودند، به‌طور مخفیانه وارد قزوین شده و در خانه‌ی یکی از یاران مورد اعتمادشان به نام «داود بن سلیمان غازی» (که مزارش در مسجد سوخته‌چنار است) اقامت کردند. در همین اقامت کوتاه، فرزند خردسالشان که همراه کاروان بود، بر اثر بیماری درگذشت و در گورستان جنوبی شهر (کهنبر) به خاک سپرده شد. داستانِ غرق شدن (باور عامیانه): در میان برخی پیرزنان و قدیمی‌های شهر، داستانی عامیانه نقل می‌شود که شاهزاده حسین کودک بوده و هنگام بازی یا رفتن به حمام، در حوضی می‌افتد و خفه می‌شود. البته این روایت با متون مستند تاریخی همخوانی ندارد اما نشان‌دهنده گره خوردن احساسات مردم با مظلومیت این طفل خردسال است. داستانِ شفابخشی: مردم قزوین اعتقاد عجیبی به خاک و آب این بقعه دارند. خادمان قدیمی نقل می‌کنند که حتی غبارِ روی پیشخوانِ کفشداری یا آبِ سقاخانه‌ی هشت‌ضلعی صحن، برای معتقدان شفابخش است. بسیاری از قزوینی‌ها هنوز هم پیش از تدفین مردگان خود، پیکر آن‌ها را برای «آخرین خداحافظی» و تبرک، دور ضریح شاهزاده حسین طواف می‌دهند. شکوه معماری و هنری: سردرِ شش‌مناره: ورودی شمالی با آن شش مناره‌ی کوچک و کاشی‌کاری‌های هفت‌رنگ، یکی از زیباترین نمونه‌های معماری قاجاری است که توسط «سعدالسلطنه» (حاکم وقت قزوین) ساخته شده است. ضریحِ نفیس چوبی: قدیمی‌ترین و ارزشمندترین اثر این مجموعه، صندوق چوبی منبت‌کاری شده‌ای است که در سال ۸۰۶ هجری ساخته شده و از شاهکارهای بی‌نظیر گره‌چینی محسوب می‌شود. آینه‌کاری‌های جقه‌بته: فضای داخل بقعه با آینه‌کاری‌های ظریف به شکل «جقه‌بته» (نماد اصیل ایرانی) تزیین شده که در تلالو نور شمع‌ها و چراغ‌ها، فضایی ملکوتی ایجاد می‌کند. مزار نام‌آوران: در صحن این امامزاده، بزرگانی چون شهید عباس بابایی (خلبان نامدار) و یادمان شهید محمدعلی رجایی قرار دارد. همچنین در گذشته، اجساد شاهان صفوی مثل شاه طهماسب اول و شاه اسماعیل دوم پیش از انتقال به عتبات، مدتی در حجره‌های این صحن به امانت نگاه داشته می‌شدند.

مشاهده در گوگل مپس