شاهزاده حسین

شازده حسین قزوین ؛ آرامگاه فرزند ۲ ساله امام هشتم (ع) معماری فعلی بنا ، طرح و پایه اش صفوی بوده و در دوره باقرخان سعدالسلطنه بارو ها و کاشی ها به آن اضافه شده است. آیینه کاری های ایوان شمالی نظیر در نوع خود بی‌نظیر هستند و به گفته ناصرالدین شاه که سفری به قزوین داشت ، اگر دیوار ها را زر اندود می‌کردند ، ارزان‌تر درمی‌آمد! به گفته برخی از پژوهشگران ، آرامگاه شاه اسماعیل دوم نیز در صحن یا سرداب همین مکان شریف قرار گرفته است.

معماری قشنگی داره به خصوص سردرش که بسیار زیبا و باابهته. نزدیکش هم آرامگاه شهدا هست که شهید بابایی هم اونجا دفن شده. در کل جای جالبی هست و اومدید قزوین حتما برید. شازده حسین هم پسر امام رضا بوده که در خردسالی فوت می‌کنه.

خیلی جای تر و تمیزیه.. متن بیوگرافی رو هم از دیوار عکس گرفتم میزارم ببینین.. خیلی خوب بود.. جا برای صبحانه داره تا شب ساعت ۹ فک کنم.. زیارتگاهه.. سرویس بسیار مرتب و تمیز

شاهزاده حسین، فرزند دو ساله‌ی امام رضا (ع)، چهارمین قطب مذهبی کشور و عزیزترین زیارتگاه نزد مردم قزوین است. این بنا که در خیابان «سلامگاه» قرار دارد، آمیزه‌ای از شکوه صفوی و ظرافت قاجاری است. داستانِ سفر پنهانی: روایت‌های محلی و تاریخی می‌گویند وقتی امام رضا (ع) در سال ۲۰۱ هجری به سمت مرو در حرکت بودند، به‌طور مخفیانه وارد قزوین شده و در خانه‌ی یکی از یاران مورد اعتمادشان به نام «داود بن سلیمان غازی» (که مزارش در مسجد سوخته‌چنار است) اقامت کردند. در همین اقامت کوتاه، فرزند خردسالشان که همراه کاروان بود، بر اثر بیماری درگذشت و در گورستان جنوبی شهر (کهنبر) به خاک سپرده شد. داستانِ غرق شدن (باور عامیانه): در میان برخی پیرزنان و قدیمی‌های شهر، داستانی عامیانه نقل می‌شود که شاهزاده حسین کودک بوده و هنگام بازی یا رفتن به حمام، در حوضی می‌افتد و خفه می‌شود. البته این روایت با متون مستند تاریخی همخوانی ندارد اما نشان‌دهنده گره خوردن احساسات مردم با مظلومیت این طفل خردسال است. داستانِ شفابخشی: مردم قزوین اعتقاد عجیبی به خاک و آب این بقعه دارند. خادمان قدیمی نقل می‌کنند که حتی غبارِ روی پیشخوانِ کفشداری یا آبِ سقاخانه‌ی هشت‌ضلعی صحن، برای معتقدان شفابخش است. بسیاری از قزوینی‌ها هنوز هم پیش از تدفین مردگان خود، پیکر آن‌ها را برای «آخرین خداحافظی» و تبرک، دور ضریح شاهزاده حسین طواف می‌دهند. شکوه معماری و هنری: سردرِ شش‌مناره: ورودی شمالی با آن شش مناره‌ی کوچک و کاشی‌کاری‌های هفت‌رنگ، یکی از زیباترین نمونه‌های معماری قاجاری است که توسط «سعدالسلطنه» (حاکم وقت قزوین) ساخته شده است. ضریحِ نفیس چوبی: قدیمی‌ترین و ارزشمندترین اثر این مجموعه، صندوق چوبی منبت‌کاری شده‌ای است که در سال ۸۰۶ هجری ساخته شده و از شاهکارهای بی‌نظیر گره‌چینی محسوب می‌شود. آینه‌کاری‌های جقه‌بته: فضای داخل بقعه با آینه‌کاری‌های ظریف به شکل «جقه‌بته» (نماد اصیل ایرانی) تزیین شده که در تلالو نور شمع‌ها و چراغ‌ها، فضایی ملکوتی ایجاد می‌کند. مزار نام‌آوران: در صحن این امامزاده، بزرگانی چون شهید عباس بابایی (خلبان نامدار) و یادمان شهید محمدعلی رجایی قرار دارد. همچنین در گذشته، اجساد شاهان صفوی مثل شاه طهماسب اول و شاه اسماعیل دوم پیش از انتقال به عتبات، مدتی در حجره‌های این صحن به امانت نگاه داشته می‌شدند.

امامزاده شاهزاده حسین فرزند علی بن موسی الرضا است. که مقبره‌اش در شهر قزوین واقع شده‌است. قعه شاهزاده حسین با دو ورودی از سمت شمال و جنوب در میان صحن بزرگی قرار گرفته‌است. در اطراف صحن ایوان‌هایی وجود دارد که با کاشیکاری در طرحهای مختلف تزیین شده‌است. ورودی بقعهٔ شاهزاده حسین دارای مقرنس کاری و تزیینات مختلف است، که در دورهٔ قاجاریه با افزودن تالاری به آن شکل تازه‌ای یافته‌است. در بخش غربی و شرقی بقعه، دو رواق ساخته شده که به نامهای بالا سر و پایان پا معروف و دارای گچبری و کاشیکاری است. فضای داخل بقعه شاهزاده حسین، با کاشی خشتی هفت رنگ، بدنهٔ آن با آیینه کاری و زیر گنبد با کتیبه‌هایی به خط ثلث در زمینهٔ لاجوردی تزیین شده‌است. قدیمی‌ترین و زیباترین اثر مجموعه شاهزاده حسین، در چوبی منبت کاری شدهٔ آن است که در سال ۹۶۷ هجری به مجموعه اضافه شده‌است. طبق کتیبه‌ای از کاشی معرق، این مجموعه در سال ۱۰۴۰ هجری به دستور زینب بیگم، دختر شاه طهماسب صفوی، بازسازی و صندوق چوبی نفیسی بر مزار آن نصب شده‌است.

به به امامزاده شازده حسین یکی از بهترین جا ها و دلی ترین جا هاست مردمش ساده و باصفان و نمای امامزاده آینه کاری شاهیه با نگاره های منصوب به ناصرالدین شاه قاجار . خلاصه خیلی باحاله هر وقت بین راه خسته میشید حتما یه سر پیشش برید .کنیه اش فامیلای امام رضا(ع) است.

فوق العاده زیبا و تمیز و کاملا مکانی مذهبی و اعتقادی اسلامی بود. پیشنهاد می کنم واسه یک مرتبه هم شده به این مکان زیارتی سفر کنید جایی زیبا با مردمانی خون گرم هستند. سفر علی بن موسی الرضا به قزوین، در جریان سفرش به خراسان و به‌طور مخفیانه صورت می‌گیرد. علی بن موسی الرضا در منزل «داوود بن عیسی غازی» اقامت می‌کند و فرزند دو ساله‌اش که در جریان این سفر همراهش بوده‌است در قزوین به علت بیماری فوت می‌کند و در همان‌جا به خاک سپرده می‌شود؛ و اکنون آستان شاهزاده حسین متعلق به فرزند علی بن موسی الرضا است. در دورهٔ حکومت صفویه برای این امامزاده که بعدها به شاهزاده حسین معروف شد، ساختمان‌های متعددی بنا گردید و زیارتگاه مردم قزوین شد. مجموعه بناهای شاهزاده حسین عبارتند از: دروازه ورودی، ساختمان گنبد دار، رواق، میانسرا، ایوان، بقعه و اتاقهایی در اطراف صحن مرکزی یا میانسرا. ورودی مجموعهٔ شاهزاده حسین، از سمت شمال، شبیه دروازه‌های ورودی شهرهای عهد صفویه و قاجاریه‌است. این ورودی دارای طاق نما و شش مناره‌است که هر یک با کاشیکاریها بسیار زیبا تزیین شده‌است.

"امامزاده حسین معروف به "شاهزاده حسین" يكي از زيارتگاههاي شهر همدان در جوار میدان بزرگ اين شهر معروف به "میدان امام" واقع است. به گزارش خبرنگار خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا) منطقه همدان، ورود به اين امامزاده از حیاطی تقریبا وسیع و مشجّر است كه درخت توت کهنسالی در میانه حیاط خاطرات بسیاری از گذشته شهر و زیارتگاه دارد . درخت توت حیاط شاهزاده حسین همدان و چنار کهنسال باغوار تویسرکان دو اصله از درختان کهنسال استان و کشور به شمار می روند. این دو درخت به تنهایی یکی از دیدنیهای طبیعی استان هدان هستند. در جبهه ­های غربی و شمالی حیاط حجره و اطاقهایی است که در حال حاضر به عنوان دارالقرآن دفتر آستانه و کتابخانه، مورد استفاده هستند. در یکی از حجره های شمالی قبر دو تن از شاعران بزرگ سده اخیر به نامهای «علی محمد آزاد همدانی» و «غمام همدانی» قرار دارند. در ورود به حرم و داخل بقعه نخست ایوانی است بلند و زیبا با کاشی های رنگین که بدنه و طاق را پوشش داده است. در میانه کاشی کاریها آیات قرآن به خط زیبای نستعلیق در ردیفهای منظم به چشم می خورند. به گزارش ايسنا، بالای سر در ایوان با کاشیهای رنگی به خط نستعلیق نوشته شده است: «آستانه مقدس حضرت حسین بن علی النقی شاهزاده حسین». در آن رواق آینه کاری شده مجلل و بزرگی قرار دارد که پس از عبور از آن به شبستان حرم وارد می شویم. دیواره های رواق آینه کاری است که با آیات قرآن مجید با خط نستعلیق زینت بخش آینه کاریهاست. حرم یا شبستان فضایی بزرگ، هشت ضلعی، به طول هر ضلع 5/3 متر است كه به حرم حالتی دلنواز و خوشایند بخشیده است. طاق نماهایی به عمق 5/1 متر در هر ضلع وجود دارد که به وسعت فضا می افزاید. ضریح فلزی بزرگ نقره کوب در میانه حرم به شکل مکعب است كه در درون آن سنگ قبری گذاشته شده که روی آن پارچه ای از نوع ترمه افتاده است. تمامی دیواره های شبستان آینه کاریست نمای چیده شده قطعات ریز آینه بسیار زیبا و جالب توجه است. کف شبستان تا شروع آینه کاری ها با سنگ مرمر کرم پوشیده شده اند. در ارتفاع تقریباً 3 متری در گوشه هر یک از اضلاع هشت گانه گوشواره ای مقرنس کاری شده است که در حقیقت پایه طاق مدور پوششی یا سقفی بنا می باشد. گنبد پوششی بنا از نوع گنبدهای دوپوش است. ساختمان بنای امامزاده را از بناهای دوره صفویه دانسته اند. البته در دوره قاجار نیز برخی تغییرات در آن صورت گرفته است. معمّرین قدمت نخستین بنای این زیارتگاه را پیش از دوره ایلخانیان دانسته اند و تاریخ نگاران نیز به این معتقد هستند و آن را در دوره هلاکوخان (654-663 ه ق) می دانند. البته سند و مدرکی متقن در جایی نیامده است. امامزاده دری قدیمی و کوچک از سمت جنوبی مقابل بقعه دارد که از بازارچه پهلویی به خیابان ارتباط پیدا می کند . در بالای سر آن لوحی سنگی کوچک نصب شده که به روی آن آیه ی مبارکه :"سلام علیکم طبتم فادخلوها خالدین " حک شده است و در زیر آن نوشته آمده است: "الهی تا در رحمت گشاده ز آسمان باشد گشوده این در عالی در این عالی مکان باشد چه شد بانی تعمیر آقا تقی صراف تبریزی جزای این عمل وی را بهشت جاودان باشد" اين امامزاده دارای سردابه یا دخمه زیرین نیز هست و قبر اصلی در زیر کف حرم است و سنگ داخل ضریح حالت نمادین دارد. در شرحی که آقای مرحوم عندلیب زاده نوشته و در حرم نصب است. فرد مدفون شده از نوادگان "اطروش" از نواده های ابوالقاسم بطحایی کوچیده از علویان طبرستان به همدان است در معرفی "گنبد علویان" در پیرامون علویان همدان که از تبار "علوی" هستند، صحبت شده است.

این بنا در ظلع غربی میدان شهدا در خیابان سالامگاه واقع شده واز لحاظ سبک معماری ،ویژگی‌های هنری دارای ارزش خاصی در بین بناهای تاریخی مذهبی شهر می‌باشد. بقعه متعلق به فرزند حضرت امام رضا به نام حسین است که در قزوین وفات یافته ودر این مکان مدفون گردیده است. زیر بنای آن قدیمی است واحتمالا به قرون هشتم ونهم مربوط می‌شود و بعد در عصر صفویه مورد تجدید ساخت قرار گرفته وبصورت چهار ایوانی ساخته شده است

اومدید قزوین حتما اینجا را برید.

یک مکان فوق العاده مذهبی و البته زیبا که معماری آن متاثر از دوره صفویان بوده و نوع نگارش بافت های معماری این دوره در این مکان زیبا و مذهبی جلوه گر است. A good place with Holly things

نسخه جمع و جور شاهچراغ شیراز از منظر سبک معماری

ایشان پسر امام رضا علیه السلام هستند. بسیار بسیار با صفا و پر معنویت. شب مجبور شدیم قزوین بمونیم. چادر زدیم کنار امامزاده. در پناه آقا شب آرامی داشتیم. سرویس بهداشتی تا صبح بازه.

سفر علی بن موسی الرضا به قزوین، در جریان سفرش بهخراسان و به‌طور مخفیانه صورت می‌گیرد. علی بن موسی الرضا در منزل «داوود بن عیسی غازی» اقامت می‌کند و فرزند دو ساله‌اش که در جریان این سفر همراهش بوده‌است در قزوین به علت بیماری فوت می‌کند و در همان‌جا به خاک سپرده می‌شود؛ و اکنون آستان شاهزاده حسین متعلق به فرزند علی بن موسی الرضا است. در دورهٔ حکومت صفویه برای این امامزاده که بعدها به شاهزاده حسین معروف شد، ساختمان‌های متعددی بنا گردید و زیارتگاه مردم قزوین شد. مجموعه بناهای شاهزاده حسین عبارتند از: دروازه ورودی، ساختمان گنبد دار، رواق، میانسرا، ایوان، بقعه و اتاقهایی در اطراف صحن مرکزی یا میانسرا. ورودی مجموعهٔ شاهزاده حسین، از سمت شمال، شبیه دروازه‌های ورودی شهرهای عهد صفویه و قاجاریه‌است. این ورودی دارای طاق نما و شش مناره‌است که هر یک با کاشیکاریها بسیار زیبا تزیین شده‌است.

گاهی اوقات انسان نیاز دارد با خدای خود خلوت کند و در آرامشی معنوی و حس و حالی عرفانی، انرژی خود را دوباره به دست بیاورد. یکی از بهترین جاهایی که می توان به آن مراجعه کرد، امامزاده های کوچک و بزرگی هستند که با حال و هوای نورانی و معنوی خود می توانند ذهن و حس شما را خوب کنند. در این میان آستان مقدس امامزاده شاهزاده حسین قزوین، یکی از محبوب ترین و زیباترین امامزاده های ایران است که فضای فوق العاده ای دارد و با کاشی کاری ها و آینه کاری های تماشایی‌اش دل هر بیننده ای را می برد. امامزاده شاهزاده حسین مدفن فرزند امام رضاست و قدمت بنای فعلی آن به دوره صفوی باز می گردد. این بقعه به دلیل اهمیت تاریخی، معماری و تزیینات خود در تاریخ 20 بهمن 1318 با شماره 339 به عنوان یکی از آثار ملی کشورمان به ثبت رسیده است و یکی از قدیمی ترین مزارهای ایران و مشهورترین و با شکوه ترین مکان زیارتی شهر قزوین به حساب می آید. همان طور که گفتیم شاهزاده حسین در جریان سفر امام رضا (ع) به قزوین درگذشت و در گورستان این شهر دفن شد؛ اما چطور مردم از وجود ایشان در این مکان مطلع شدند و آستان امامزاده را بنا کردند؟ در همین زمینه،‌ شیخ عبدالجلیل رازی در کتاب «النقض» در حدود سال 560 ه.ق (491 ه.ش) می نویسد:‌ و اهل قزوین از سنی و شیعه به زیارت ابوعبدالله حسین بن الرضا روند. این نشان می دهد که امامزاده حسین در اواخر قرن پنجم و اوایل قرن ششم هجری قمری،‌ بین مردم شناخته شده بود و در قرن ششم اهالی برای زیارت به اینجا می رفتند. گفته شده است که در این زمان، بنایی شکوهمند بر روی مدفن آرامگاه وجود داشت؛ اما در زمان حمله مغول و جنگ های بعد آن و همچنین درگیری هایی که در ابتدای دوران صفوی در ایران در جریان بود سازه آرامگاه به شدت آسیب دید. از این دوران تنها ضریح چوبی نفیسی باقی ماند که یکی از شاهکارهای بی نظیر منبت کاری و گره چینی به حساب می آید. البته برخی گمانه زنی ها در مورد اینکه این بنا در زمان سلطان الجایتو شاه خدابنده، مقتدرترین پادشاه ایلخانی، و پسرش سلطان ابوسعید بهادرخان (دوره ایلخانیان) تعمیر شده باشد نیز وجود دارد؛ اما سند معتبری که بتوان با استفاده از آن این ادعا را ثابت کرد در دست نیست. پس از اینکه شاه تهماسب، قزوین را به عنوان پایتخت صفویان انتخاب کرد؛ توجه ویژه ای به امامزاده شاهزاده حسین نشان و دستور بازسازی آن را داد. این علاقه به امامزاده حسین (ع) در دختر وی نیز وجود داشت و بر طبق کتیبه ای از جنس کاشی معرق که در امامزاده وجود دارد، سر در مجموعه در سال 1040 ه.ق (1009 ه.ش) به دستور زینب بیگم، دختر شاه تهماسب، ساخته و صندوق چوبی نفیس و زیبایی نیز بر مزار ایشان نصب شد. در دوران صفویه بود که ساختمان های متعددی پیرامون امامزاده بنا و اینجا به یکی از اصلی ترین زیارتگاه های مردم شهر قزوین تبدیل شد. در زمان قاجار نیز تغییراتی در سازه آرامگاه به وجود آمد. گنبد این امامزاده در زمان فتحعلی شاه قاجار و به دستور او تعمیر و تزیین شد و زمانی که ناصرالدین شاه در سفری از قزوین گذر می کرد، فرمان ساماندهی محوطه امامزاده را صادر کرد. بر اساس این دستور، علی اصغر امین السلطان، صدر اعظم در سال 1307 این کار را به باقر السعد السلطنه -حاکم وقت قزوین- واگذار کرد. او صحن قبلی را تخریب و صحن جدیدی ساخت و ایوانی با تزیینات کاشی کاری بسیار زیبا، دیواره صحن، تزیینات کاشی کاری گنبد و آيينه‌کارى فضاهاى داخلى را به مجموعه سازه های این زیارتگاه اضافه کرد.

امامزاده حسین یا در گویش قزوینی‌ها، شازدَه حُسین، یکی از بقاع متبرکه‌ی قزوینه که حتی اگر خیلی فرد مذهبی‌ای نباشی، دیدنش به یک بار می‌ارزه.

بسیار زیبا و دلنشین است،فضائی آکنده از معنویت ،اگر مشرف شدید حتما بر مزار عالم بزرگ آقا سید موسی زرآبادی و همچنین شهید بابایی هم حاضر شوید

امامزاده شاهزاده حسین در قزوین، به‌عنوان یکی از قدیمی‌ترین و باشکوه‌ترین مکان‌های زیارتی این شهر شناخته می‌شود. بر اساس منابع تاریخی، این امامزاده به حسین، فرزند دوسالهٔ امام رضا (ع)، منسوب است که در قزوین درگذشته و در همان‌جا به خاک سپرده شده است با این حال، برخی از پژوهشگران در صحت این انتساب تردید دارند. آن‌ها اشاره می‌کنند که در منابع تاریخی، سفری از امام رضا (ع) به قزوین ذکر نشده است و تنها سفر ایشان به ایران به دعوت مأمون بوده که مسیر آن از قزوین عبور نمی‌کرده است. بنابراین، حضور امام رضا (ع) و فرزندشان در قزوین با تردید مواجه است. به‌طور کلی، اختلاف‌نظرهایی در مورد نسب و هویت شاهزاده حسین وجود دارد. برخی او را فرزند امام رضا (ع)، برخی دیگر فرزند امام موسی کاظم (ع)، و گروهی نیز از نوادگان جعفر طیار می‌دانند. با این وجود، مردم قزوین به این امامزاده ارادت ویژه‌ای دارند و آن را فرزند بلافصل امام رضا (ع) می‌دانند. در نتیجه، با توجه به نبود شواهد تاریخی قطعی، انتساب امامزاده شاهزاده حسین به فرزند امام رضا (ع) محل تردید است و به‌عنوان یکی از موضوعات مورد بحث در تاریخ‌نگاری اسلامی باقی مانده است

فضای معنوی عالی داشت. من خوشم اومد.

از نظر معنوی و زیارت جای خوب و با صفایی هست واقعا، اما متاسفانه رسیدگی خوبی به این امامزاده نمیشه فضای صحن باید خیلی بزرگتر باشه و گسترش پیدا کنه، امیدوارم سازمان اوقاف انجام بده این کار رو.