کارخانه آرگو

اگر به اقامت در هاستل و معاشرت با ادمهای جدید علاقه دارین، فضای جذابی داره، تمیز و مرتب بود و برخورد پرسنل گرم و صمیمی مشابه همه هاستل ها فضای طبخ، صبحونه روی رزرو، فضاهای جمعی برای کار و بازی و معاشرت، یه کافه و فضای نشستن توی حیاط داره سرویس ها هم بیرون اتاق هست ولی تمیزه

کارخانه ارگو با معماری و فضای کلاسیک و مدرن که تونسته واقعا جایی فوقالعاده برای بازدید کنندگان باشد. هم اینجا گالری (نمایشگاه) و ایونت برگزار می شود و همینطور سام کافه و فروشگاه مغازه در اینجا قرار دارد

کارخانه آرگو که قبل از انقلاب در تولید آبجو فعالیت میکرد بعد از خرید و بازسازی آن در دهه ۹۰ تبدیل به گالری و کافه شد. البته فضاهایی در اینجا هستش که استفاده عمومی نمیشه. کافه آن نیز یکی از شعب سام کافه هستش که کیفیت قهوه خوبی دارن و ۲ تا آیتم از منوی قدیم کافه آرگو (آبجو بدون الکل) رو دارن.

آرگو قبلاً یک کارخانه آبجو سازی بوده که توسط بنیاد پژمان و معمار مطرح ایرانی آقای احمدرضا شریکر بازسازی شده و تبدیل به یک موزه شده. ‌ با گردش در فضاها هم تجربه یک فضای به روز و جدید رو دارید و هم اینکه ردی از گذشته در اون ها دیده میشه که این حس و حال موزه رو بسیار جذاب کرده. سیرکولاسیون و گردش در موزه به خوبی انجام میشه و شما میتونید با یک بار حرکت بدون برگشت به فضایی از کل موزه بازدید کنید. آثاری که به نمایش میدن در سطح خوب و بالایی هستند. ‌بنظرم حتما از گالری هاشون بازدید کنید حتما تجربه خوب و لذت بخشی از موزه گردی برای شما میشه.

برای نمایشگاه آثار فوق‌العاده آلفرد یعقوب‌زاده به آرگو سر زدم. کیفیت هنری و تاریخی عکس‌ها غیرقابل تردید هست اما نحوه چینش این آثار در فضای آرگو به بدترین شکل ممکن بود: - بعضی از آثار در تاریکی قرار داشتند. اصلا نسبتی بین نورهای گالری و آثار وجود نداشت. - برای دیدن بعضی از عکس‌ها باید روی زمین می‌نشستی و به جلو خم می‌شدی - خرید بلیط ورودی و هزینه کردن برای چنین نمایشگاهی واقعا مسخره‌ست چرا که اولا نصف بنا درحال آماده‌سازی برای نمایشگاه بعدی بود و اجازه سر زدن ندادند و از طرفی آثار در اوج بی‌سلیقگی در نمایشگاه قرار گرفته‌اند.

کارخانه قدیمی آبجوسازی آرگو که توی اون سال ها حفظ شده و خراب نشده دیدنش خالی از لطف نیست و جالبه، الان گاهی نمایشگاه های خوبی هم داخلش برگزار میشه و از قسمت کافه هم میشه استفاده کرد و آبجوهای آرگو رو هنوز هم استفاده کنین.

مکان به نسبت متفاوتی در مرکز شهر است. طراحی و فضا از نظر من فوق العاده زیبا است. چند طبقه دارد و زمانی که ما رفتیم فقط قسمتی از آن گالری داشت. به نسبت فضا و گالری کوچکی که بود، شلوغ بود. یک کافی شاپ هم داخل ساختمان است که آن هم خلوت نبود ولی طراحی خاصی داشت.

این بنای ۹۰ ساله روزگاری در  دهه ۳۰ و ۴۰ کارخانه آبجوسازی بوده که اکنون سال‌هاست متروکه شده‌ است. اینکه چه طور این بنا در روزهای انقلاب از تخریب در امان مانده مربوط به داستان تیمساری می‌شود که در همسایگی این کارخانه زندگی می‌کرده و از آلودگی آن شکایت داشته و موفق می‌شود در سال‌های پیش از انقلاب دستور تعطیلی این کارخانه را بگیرد. متولی بنای آرگو پس از انقلاب که یکی از نهادهای حکومتی بود، در سال ۹۵ این بنا را به مزایده گذاشت که در این مزایده بنیاد پژمان که بنیاد فرهنگی - هنری است، این بنا را خرید. این بنا در بهمن سال ۹۵ برای اولین بار افتتاح شد و تا کنون چند نمایشگاه در آن برگزار شده‌ است. یک کافه نیز درون این بنا قرار دارد.

خیلی فضای عجیب و جالبی داشت .. من سرویس آبجو اش رو امتحان کردم که عالی بود و از نمایشگاهی که بود هم دیدن کردم واقعا تبدیل این کارخونه به این محل کنونی و فضاسازی اش ایده بسیار عالی بوده .

کیفیت خوب و مکان زیبایی داشتن. اما دوتا ایراد اساسی که در انتها اشاره می‌کنم باعث میشه که دیگه رفتن به این کافه رو تجربه نکنم. از نظر زیبایی و طعم آب‌جو واقعن تجربه‌ی خوبی بود. کافه واقعن زیبا بود و یه حس خیلی خوبی رو منتقل می‌کرد. دیزاین واقعن قشنگ بود. از موزه دیدن نکردم چون بر خلاف برنامه‌ای که نوشته بودن، بسته بود. مشکل اول اینه که بین کافه‌ها باب شده برای افزایش ترافیک، از بلاگرها استفاده کنن. بلاگر هرکاری دلش بخواد می‌کنه و با ابتذال از یک مکان زیبا و مثلن آرتیستیک بازدید می‌کنه. و خب احتمالن باعث افزایش ترافیک هم میشه. اما من در جایگاه یک عکاس مستند|خیابانی وقتی وارد شدم و چندتا عکس معمولی گرفتم و دقت کردم اثر مشکل‌سازی برای کافه ثبت نکنم، با تذکر هرچند محترمانه رو به رو شدم. که عکاسی با دوربین حرفه‌ای از فضای کافه ممنوع هستش. درواقع تلاش من در قالب آرت نابود میشه و به بلاگر سخیف بها داده می‌شه. هرچند سپس در اینستاگرام ازشون برای استفاده اجازه گرفتم که گفتن عکاسی با دوربین، در کافه ایرادی نداره. اینجا سوال دیگه‌ای بوجود میاد. این‌ قانون نانوشته و مسخره که بین دوربین عکاسی و موبایل تمیز می‌دن و یکیش مجازه یکیش خیر رو درک نمی‌کنم! در نهایت در نوشیدنی توت‌فرنگی-بادم‌زمینی متاسفانه مو دیده شد. کاش اندازه توهمی که از مارکتینگ و برندینگ دارن، روی کیفیت و بهداشت تمرکز می‌کردند.

استفاده مناسب از یک ساختمان بلااستفاده قدیمی، از نکات ضعف مجموعه این هستش که برای دیدن گالری هنری باید ورودیه بدی چون اسمش موزه هستش ولی هیچ چیز و هیچ جایی به غیر از گالری رو نمیتونی بری ببینی، یک کافه و مغازه هم داره که معلوم نیست چی میفروشه. به هر حال تجربه ی جالبی هستش

از نمایشگاه فردا سوال است بازدید کردیم.‌ در نوع خودش بسیار جالب بود. دست اندرکاران مجموعه هم بسیار با شخصیت بودن و محترمانه به پرسش ها پاسخ می‌دادن.

یه معماری مدرن در دل معماری کهن. فوق العاده بود

حس بی‌نظیر و دوست‌داشتنی از حضور در یک کارخانه قدیمی با فضاهای بسیار جذاب و خلاقانه

گروه pejman foundation برای ورود مبلغ رو از من بسیار بیشتر کشیدن و گفتن تا آخر وقت بهتون پرداخت میشه چون اشتباه کردن اما بعد از چندین روز مبلغی که به اشتباه یا شاید هم از قصد کشیدن رو پرداخت نکردن و پاسخگو هم نبودن واقعا متاسفم که یک گروه هنری این کار رو انجام میده و باعث میشه از یک مکان تاریخی زیبا حس بد بگیری

اینجا خیلی خیلی زیباست و حس و حال عالی داشت واسه من

کارخانه ای ارگو بهترین موزه ایست که تابه حال دیده بودم

موزه کارخانه آرگو که در دهه‌های ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ از کارخانه‌های فعال تولید نوشیدنی در ایران بود و از اولین کارخانه‌های صنعتی در ایران است.

یه بار چند سال پیش رفتم یه نمایشگاهی اونجا. امروز دوباره سر زدم. یه نمایشگاهی بود با بلیط ۲۵۰ هزار تومن. البته کسی هم نبود با اینکه جمعه بود. من عرف کشورهای مختلف رو نمی‌دونم و می‌دونم باید از هنرمندها حمایت کرد. ولی واقعا این قیمت با وضعیت اقتصادی مردم ایران تناسب داره؟

تمام صندلی‌ها ناراحتن :))))) اسمش کارخونه آبجوسازی بوده یه زمانی، و این معماری و فضا براش قابل درکه، ولی وقتی داره قهوه سرو میشه توش، کاش به راحت بودن مشتریا بیشتر فکر میکردید