برج نقاره خانه

متاسفانه روبه تخریب هستش و حتی مسیر رسیدن به این بنا هم وضع خوبی نداره

وقتی مسیر دامنه‌ی کوه تبرک را به سمت بالا ادامه دادم، در فاصله‌ی کمی از گنبد اینانج، به سازه‌ای رسیدم که مثل یک فانوس سنگی قدیمی بر فراز صخره‌ها ایستاده است: برج نقاره‌خانه. من مقابل این برج هشت‌ضلعی ایستادم که ریشه‌هایش به دوران سلجوقیان برمی‌گردد. حسی که در آن ارتفاع به آدم دست می‌دهد، حسِ تسلط بر کلِ جلگه‌ی ری است؛ جایی که انگار برای دیده‌بانی و خبررسانی ساخته شده است. من با دقت به بدنه سنگی برج نگاه کردم؛ برخلاف بسیاری از برج‌های آرامگاهی که با آجر تزیین شده‌اند، اینجا سنگ‌های لاشه و ساروج حرف اول را می‌زنند. وقتی به ساختارِ توخالی و بلندِ برج خیره می‌شوی، متوجه می‌شی که چرا نامش را نقاره‌خانه گذاشته‌اند؛ محلی‌ها معتقدند اینجا مکانی برای کوبیدن بر طبل و نقاره در زمان‌های خاص بوده است، هرچند برخی باستان‌شناسان آن را برجی آرامگاهی برای یکی از بزرگان سلجوقی می‌دانند. من لابلایِ دیوارهایش قدم زدم و متوجه شدم که چطور فرسایشِ باد و باران، لبه‌هایِ سنگیِ آن را صیقل داده است. منظره‌ای که از بالای تپه و از کنار این برج به شهر ری و تهران داری، یکی از عریض‌ترین پانوراماهای منطقه است. من دیدم که چطور در افق، گنبدِ طلاییِ حرم و دودکش‌های صنعتیِ ری در کنار هم قرار گرفته‌اند. محوطه کاملاً بکر و خلوت است و اگر مثل من دنبالِ جایی برایِ فرار از شلوغیِ مرکزِ شهر باشی، اینجا یک پناهگاهِ عالی است. برای رسیدن به پایِ برج باید یک مسیرِ سربالاییِ خاکی را طی کنی که حدود ۱۰ تا ۱۵ دقیقه زمان می‌برد. آنتن‌دهی در بالای تپه بسیار قوی بود و بادِ شدیدی که می‌وزید، اتمسفرِ تاریخیِ فضا را دوچندان می‌کرد. من موقع بالا رفتن متوجه شدم که مسیر سنگیِ منتهی به برج در برخی جاها به دلیلِ شن‌هایِ روان کمی لغزنده است؛ اگر کفشِ کوهنوردی یا حداقل یک کتانیِ با لژِ مناسب نداشته باشی، پایین آمدن از این شیب کمی چالش‌برانگیز می‌شود. یک تجربه‌ی بصریِ جالب که من داشتم؛ اگر دقیقاً پشت به برج بایستی و رو به دشت نگاه کنی، تلاقیِ سایه‌ی بلندِ برج با جاده‌هایِ پایین‌دست در ساعت‌هایِ پایانیِ روز، تقارنِ عجیبی ایجاد می‌کند که برای عکاسیِ مستند عالی است. حتماً بطری آب همراهت باشد، چون در این مسیر هیچ فروشگاه یا دکه‌ای پیدا نمی‌کنی و پیاده‌روی در آفتابِ ری حسابی تشنه‌ات می‌کند.

برجی کهن در جنوب شهر ری. این برج بر فراز کوهی قرار دارد که با پله‌های زیاد قابل دسترسی است. از آخرین جایی که ماشین‌ پارک می‌شود حدود ده دقیقه بالا رفتن از پله دارد. داخل برج چیز خاصی نیست و سقف آن‌ ریخته است. در زیر برج هم حفره‌ای هست که مملو از زباله بود. در مجموع دیدنش جالب است مخصوصا که‌ منظره دشت‌های جنوب شهر ری از بالای کوه دیدنی است. دسترسی آزاد است و مانعی‌ و حصاری برای دسترسی وجود ندارد بنابراین هر روز و هر ساعتی می‌توان از برج دیدن کرد.

برج هشت ضلعی نقاره خانه بر دامنه جنوبی کوه طبرک از کوههای بی بی شهربانو و در شمال جاده امین آباد قرار گرفته. ورودی و پارکینگ آن در شمال محله هفت دستگاه قرار دارد و دارای پله و حفاظ تا پای برج است. برج منسوب به سلجوقیان است. در مسیر برج گنبد امیر اینانج یا فخرالدوله در ارتفاعی پایینتر قرار گرفته. از فراز برج چشم انداز زیبای دشت ورامین در جنوب به چشم می خورد و با اندکی دقت می توان آتشکده بهرام ری را میان دشت دید

برج نقاره‌خانه یکی از بناهای تاریخی جالب و کمتر دیده‌شده‌ست که حال‌وهوای قدیمی و خاصی داره. معماری ساده اما متفاوتش توجه رو جلب می‌کنه و برای علاقه‌مندان به تاریخ و بناهای قدیمی دیدنش جذابه. فضای اطراف آرومه و بازدیدش زمان زیادی نمی‌گیره، اما می‌تونه به‌عنوان یک توقف کوتاه تاریخی تجربه‌ی خوبی باشه. اگر به کشف جاهای کمترشناخته‌شده‌ی شهر علاقه دارید، دیدن برج نقاره‌خانه ارزششو داره.

با اینکه کمی تخریب شده ولی واقعا زیباست و میشه عمق معماری زیبا و دقیق رو دید.

ماشین تا کمی پایین تر از پله ها میاد. حدود ۵ دقیقه پیاده روی و بالارفتن از پله ها.. بازدید رایگان است. خوشبختانه در حال تعمیر است ۶ آبان ۱۴۰۱

به گفته برخی منابع این برج آجری که ارتفاع آن به سه متر می‌رسد، در حدود ۱۰۰۰ سال پیش به دست شخصی به نام «بزرگ امید» جهت استفاده شخصی ساخته شد

برج تاریخی بالای کوه برای رفتن به اونجا باید از پله های بلند بالا برید از برج هیچ حفاظت نمیشه پر از اشغال و یادگاری روی دیوار هاست اما منظره خوبی داره و خلوت است

متاسفانه هیچ توضیحات یا اطلاعاتی در مورد این بنا گفته نشده و کاربرد آن مشخص نیست

اثری از برج آنچنان باقی نمانده.اگر نیت فقط دیدن اثری تاریخی شگرفی هست شاید چندان این محل برآورده کننده این مطلب نباشد.ولی اگر قصد یک کوهنوردی و پله نوردی سبک باشد که هم ورزشی انجام گرفته و هم چشم اندازی دیده بشه و در کنارش یه اثر تاریخی هم مشاهده شده باشه قویا توصیه میشه ولی به یک شرط که به شدت باید مراقب پله های تعبیه شده که کم کم دارند خودشون هم اثر باستانی میشند بود چرا که معیوبند و ظاهر امر نشون میده آهن آلاتشون به سرقت رفته و حالت تکه تکه و خطرناکی گرفته اند.نبود رسیدگی و نظارت هم به مانند اغلب جاهای تاریخی و میراث فرهنگی در اینجا هم مشهوده. محل پارک ماشین هم به تعداد محدودی در ابتدای مسیر وجود داره. آپدیت فروردین ۴۰۳: خوشبختانه پله های خطرناکش جمع شده و تبدیل به پله های سنگی شده که خیلی بهتر و ایمن‌ترن. کماکان مراقبت چندانی ازش نمیشه و متاسفانه داخل بنا پر از آشغال و یادگاریه.

دسترسی و جای پارک خوب بود ولی امکانات زیادی نداره پله های زیادی داره تا به برج برسه که مناسب همه نیست درکل خوبه ولی باید بهش برسن خود برج بنظر میرسه درحال تخریبه پر از آثار یادگاری و سوختگی

مسیر دسترسی راحتی داره . بعد از پارک کردن ماشین تا رسیدن به گنبد پله های ریگی وجود دارد که به راحتی میتوان رسید .پس از دیدن گنبد دوباره پله سنگی وجود دارد تا خود برج . هیچ تابلو و راهنمایی آنجا وجود ندارد . در آنجا مغازه و سرویس بهداشتی وجود ندارد . نگهبانی و فروش بلیت نیز در آنجا نیست .

برج نقاره‌خانه در ناحیه شمالی امین آباد شهر ری و بر بالای کوه ری قرار دارد. به گفته برخی منابع این برج آجری که ارتفاع آن به سه متر می‌رسد، در حدود ۱۰۰۰ سال پیش به دست شخصی به نام «بزرگ امید» جهت استفاده شخصی ساخته شد. به گفته برخی پژوهشگران ممکن است این مکان مقبره یکی از شاهان سلجوقی باشد. برج نقاره‌خانه دارای ساختاری متشکل از لاشه سنگ و گچ است و نمای آن تزیینات آجرکاری به همراه قوس‌های جناغی تزیینی دارد. به احتمال زیاد، اسکلت برج با سنگ بنا شده و سپس روی آن را آجرچینی کرده بوده‌اند. اما در کتاب سیاست‌نامه خواجه نظام‌الملک چنین ذکر شده‌است که: «در شهر ری به روزگار فخرالدوله که صاحب بن عباد وزیر او بود، گبری بود توانگر که او را بزرجومیه گفتندی و بر کوه طبرک ستودانی کرد از جهه خویش و امروز بر جای است و اکنون آن را دیدهٔ سپاه سالاران خوانند و بر بالای گنبد فخرالدوله نهاده‌است و بسیار رنج و زر هزینه کرد بزرجومیه تا آن ستودان به دو پوشش بر سر آن کوه تمام کرد». بنابراین بر اساس این نوشته، اولاً بنا مربوط به دورهٔ آل‌بویه بوده، ثانیاً دارای گبند دو پوش بوده، و ثالثاً به پیروی از سنت استودان‌سازی ساسانیان ساخته‌است.

جالبه و دیدنی بهش رسیدگی نشده و خیلی محیطش کثیفه سوپرمارکت توی روستا هست پله هارو فعلا دارن بازسازی میکنن، ولی به راحتی میشه تا دم برج رفت همراه داشته باشین بهتره

برج در بالای تپه ای قرار داشت که با پله ناهماهنگ از جنس فلز و سنگ میتوانید به آن دسترسی پیدا کنید و این بنای تاریخی بدون تابلو و مشخصات بود .

برج نقاره خانه شهرری ، محیط تقریبا آرومی داره که میشه ازش لذت برد ولی نکته بدی که داره اینه که بهش نرسیدن و تقریبا خراب شده مسیرش و در سالهای آینده احتمالا همین برجی که هست هم نباشه

خیلی خوب و عالی بود. فقط هیچ امکاناتی نبود برای نقارخانه که مردم تهران ازش استفاده کنند. به مرور زمان از بین داره میره

برج نقاره‌خانه در منطقه شهر ری (جنوب شهر تهران) بر روی کوه نقاره خانه (یا همون کوه طبرک) قرار داره که با ارتفاع حدود 3 متر در حدود ۱۰۰۰ سال پیش توسط شخصی به نام «بزرگ امید» جهت استفاده شخصی ساخته شد. به گفته بعضی از پژوهشگران ممکنه این مکان مقبره یکی از شاهان سلجوقی باشه. پایینتر از اون هم گنبد فخرالدوله یا امیراینانج قرار داره که گویا تا زمان قاجار هم هنوز سرپا و سالم بوده ولی الان فقط یه ویرونه ازش باقی مونده ... اینجا ارزش بازدید رو داره ولی متاسفانه مثل اکثر قریب به اتفاق آثار باستانی و تاریخیمون، بهش توجهی نمیشه و پرت و رها هستش، بزای رسیدن به اون باید از یک سری پله بالا رفت که بعضی از این پله ها شکسته و من حتی یکبار که برای بازدید رفته بودم دیدم داخل هر 2 برج افرادی با سر و وضع درب و داغون دارن مواد مخدر مصرف میکنن و شاید بشه گفت زیاد امنیت نداره، کسی میخواد برای بازدید بره بخصوص خانومها به هیچ عنوان تنهایی نروند . به امید روزی که ارزش تاریخ و طبیعتمون رو بدونیم و بجای تخریب، به بقاشون کمک کنیم .

جایی هست قابل دسترس برای عموم،بدون هزینه ای برای بازدید و مشرف بر دشت ری و در جوار بی بی شهربانو، بدون امکانات رفاهی برای بازدید، اما برای یکبار بازدید خوب هست.