برج نقاره خانه

متاسفانه روبه تخریب هستش و حتی مسیر رسیدن به این بنا هم وضع خوبی نداره

مشاهده در گوگل مپس

وقتی مسیر دامنه‌ی کوه تبرک را به سمت بالا ادامه دادم، در فاصله‌ی کمی از گنبد اینانج، به سازه‌ای رسیدم که مثل یک فانوس سنگی قدیمی بر فراز صخره‌ها ایستاده است: برج نقاره‌خانه. من مقابل این برج هشت‌ضلعی ایستادم که ریشه‌هایش به دوران سلجوقیان برمی‌گردد. حسی که در آن ارتفاع به آدم دست می‌دهد، حسِ تسلط بر کلِ جلگه‌ی ری است؛ جایی که انگار برای دیده‌بانی و خبررسانی ساخته شده است. من با دقت به بدنه سنگی برج نگاه کردم؛ برخلاف بسیاری از برج‌های آرامگاهی که با آجر تزیین شده‌اند، اینجا سنگ‌های لاشه و ساروج حرف اول را می‌زنند. وقتی به ساختارِ توخالی و بلندِ برج خیره می‌شوی، متوجه می‌شی که چرا نامش را نقاره‌خانه گذاشته‌اند؛ محلی‌ها معتقدند اینجا مکانی برای کوبیدن بر طبل و نقاره در زمان‌های خاص بوده است، هرچند برخی باستان‌شناسان آن را برجی آرامگاهی برای یکی از بزرگان سلجوقی می‌دانند. من لابلایِ دیوارهایش قدم زدم و متوجه شدم که چطور فرسایشِ باد و باران، لبه‌هایِ سنگیِ آن را صیقل داده است. منظره‌ای که از بالای تپه و از کنار این برج به شهر ری و تهران داری، یکی از عریض‌ترین پانوراماهای منطقه است. من دیدم که چطور در افق، گنبدِ طلاییِ حرم و دودکش‌های صنعتیِ ری در کنار هم قرار گرفته‌اند. محوطه کاملاً بکر و خلوت است و اگر مثل من دنبالِ جایی برایِ فرار از شلوغیِ مرکزِ شهر باشی، اینجا یک پناهگاهِ عالی است. برای رسیدن به پایِ برج باید یک مسیرِ سربالاییِ خاکی را طی کنی که حدود ۱۰ تا ۱۵ دقیقه زمان می‌برد. آنتن‌دهی در بالای تپه بسیار قوی بود و بادِ شدیدی که می‌وزید، اتمسفرِ تاریخیِ فضا را دوچندان می‌کرد. من موقع بالا رفتن متوجه شدم که مسیر سنگیِ منتهی به برج در برخی جاها به دلیلِ شن‌هایِ روان کمی لغزنده است؛ اگر کفشِ کوهنوردی یا حداقل یک کتانیِ با لژِ مناسب نداشته باشی، پایین آمدن از این شیب کمی چالش‌برانگیز می‌شود. یک تجربه‌ی بصریِ جالب که من داشتم؛ اگر دقیقاً پشت به برج بایستی و رو به دشت نگاه کنی، تلاقیِ سایه‌ی بلندِ برج با جاده‌هایِ پایین‌دست در ساعت‌هایِ پایانیِ روز، تقارنِ عجیبی ایجاد می‌کند که برای عکاسیِ مستند عالی است. حتماً بطری آب همراهت باشد، چون در این مسیر هیچ فروشگاه یا دکه‌ای پیدا نمی‌کنی و پیاده‌روی در آفتابِ ری حسابی تشنه‌ات می‌کند.

مشاهده در گوگل مپس

برجی کهن در جنوب شهر ری. این برج بر فراز کوهی قرار دارد که با پله‌های زیاد قابل دسترسی است. از آخرین جایی که ماشین‌ پارک می‌شود حدود ده دقیقه بالا رفتن از پله دارد. داخل برج چیز خاصی نیست و سقف آن‌ ریخته است. در زیر برج هم حفره‌ای هست که مملو از زباله بود. در مجموع دیدنش جالب است مخصوصا که‌ منظره دشت‌های جنوب شهر ری از بالای کوه دیدنی است. دسترسی آزاد است و مانعی‌ و حصاری برای دسترسی وجود ندارد بنابراین هر روز و هر ساعتی می‌توان از برج دیدن کرد.

مشاهده در گوگل مپس

برج هشت ضلعی نقاره خانه بر دامنه جنوبی کوه طبرک از کوههای بی بی شهربانو و در شمال جاده امین آباد قرار گرفته. ورودی و پارکینگ آن در شمال محله هفت دستگاه قرار دارد و دارای پله و حفاظ تا پای برج است. برج منسوب به سلجوقیان است. در مسیر برج گنبد امیر اینانج یا فخرالدوله در ارتفاعی پایینتر قرار گرفته. از فراز برج چشم انداز زیبای دشت ورامین در جنوب به چشم می خورد و با اندکی دقت می توان آتشکده بهرام ری را میان دشت دید

مشاهده در گوگل مپس