ساندویچ طلایی

بهترین ساندویچ مغز بین ساندویچی هایی که تا حالا رفتم. واقعا خوشمزه و تازه بود. فضا هم خیلی با استیله، مشابه با چیزی که از ساندویچیای قدیم تو ذهنم بود. کلی المان خاطره انگیزم تو دکورش هست. اگه نون بولکی میخواید، حتما باید بگید بهشون. کوکتل هم خوردم ولی تحت تاثیر مغز، خودشو نشون نداد :))) جای نشستن هم نداره و بیرون بره فقط.

یه ساندویچی ارمنی قدیمی تهران که کاملا نوستالوژیک هست. ساندویچ‌ها کیفیت بالا و طعم قدیمی و خوبی دارن. حتما اگه قصد تجربه یه ساندویچی قدیمی و حس و حال قدیمی دارید توصیه میشه. همه مودب و خوب هستن ولی توقع خیلی زیادی هم از کسایی که اونجا کار می‌کنن نداشته باشید. قیمت‌ها به نظرم کمی بالاست. به نظرم مثلا ۲۲ تومن (فروردین ۹۸) برای یه ساندویچ معمولی کوکتل زیاده. خردل تند رو حتما با احتیاط امتحان کنید. کسایی که غذاخور هستن می دونن که تندی خردل با فلفل کاملا فرق می‌کنه. نظر نهایی: حتما یه بار امتحان کنید ولی برای بارهای بیشتر تصمیم رو خودتون بعد از یه بار خوردن بگیرید. شاید این شانس رو داشته باشه ولی برای من نه.

کارت‌خوان ندارند و نمی‌خواهند داشته باشند. محیط کارشان تمیز است. برای ۳ نفر جای نشستن دارند. کیفیت غذایشان بد نیست. البته من ژامبون را فقط امتحان کردم. خردلشان واقعا تند است، تندی‌اش از بینی بیرون می‌جهد! :)))

ساندویچ هاش خوشمزه و با کیفیته ولی همبرگر ساخت خودشون نیست.

موسیو طلایی با اون اخلاق خوبش برای همیشه مغازه را بسته و رفته و اینجا دارند ساختمان می سازند

یکی از مشهورترین ساندویچی‌های نوستالژیک تهران که توسط دوستان ارمنی مدیریت می‌شه. هنوز کیفیت غذاشون مثل قبل خوبه. به نظر من ساندویچ مخلوط مغز و زبان و ساندویچ ژامبون نوروزی بهترین ساندویچ‌شون هست. زمستون‌ها سوپ جو خیلی خوشمزه دارن. یه سس خردل معروف هم دارن که روش نوشتن خطر و عکس اسکلت گذاشتن 💀 این اخطار رو جدی بگیرید، خیلی خیلی تند ولی خوشمزه‌س. تنها ایراد اینجا اینه که کارتخوان ندارن. البته تا آخرین باری که من رفتم نداشتن، امیدوارم کارتخوان هم گرفته باشن و زیادی سنتی برخورد نکنن! 😁

یه ساندویچی نوستالژی که متاسفانه جدیدا فقط بیرون‌بر شده و مشخصه به خاطر پلمپ نشدن هست. کیفیت خوبی داره و تمیزه اما نباید انتظار طعم سس خاص یا نون خاصی داشته باشید. برای سوسیس و کالباس هم اکثرا از برند آندره استفاده میکنن و شبیه ساندویچ‌هایی هست که در خونه درست میشه. اگر نزدیک میرزای شیرازی باشید ارزش یک بار تست کردن‌رو داره.

ساندویچ طلایی از سال ۱۳۴۲ در همین مکان فعال بوده وبا توجه به قدیمی بودن ساختمان ، در حال ایمن سازی وبازسازی میباشد که پس از اتمام بازسازی، مجددأ با همان مدیریت موسیو به فعالیت خود ادامه می‌دهد، زمان تخمینی شروع مجدد فعالیت اوایل آذر ماه میباشد

لازم نیست حضوری برید، معمولی ترین نون و گوجه و خیارشور رو در منزل تهیه کنید و صرفا محصولات خوب آندره رو استفاده کنید سس خیلی تندی که تو عکس ها میبینید مزه خوبی نداره، مزش مثل دارو صنعتی هستش و مثل الکل از رو زبون میپره. من مغز و زبون نخوردم و میگن خیلی خوشمزه درست میکنه، طرفدارهای مغز و زبون امتحان کنن. من کالباس نوروزی خوردم و کوکتل، صرفا کیفیت آندره خوبه و دستپخت تاثیری نداره به نظرم. قیمت ها هم با حجم ساندویچ نسبت خوبی نداشت، اما بهداشت و تمییزی خوبی دیده میشد. پول نقد داشته باشید. البته کارتخوان دارند ولی میپسندن که نقد باهاشون حساب کنین.

ساندویچ زبان خوشمزه بود. ولی نگم براتون از سرویس و رفتار محترم پرسنل یاد جنگ جهانی دوم افتادم . تقاضای خردل کردم طوری رفتار کرد فروشنده که انگار خردل طلاست. کاشکی حداقل از سال تاسیس ۱۳۴۲ حداقل سالی یک کلمه از قواعد مشتری مداری را یاد می‌گرفتن افسوس

طلایی فقط جایی برای ساندویچ خوردن نیست، پر از خاطره و نوستالژی و حس خوب تعلق هست. این ساندویچی عمری بیشتر از ۶۵ سال داره. نمی دونم خوشمزگی ساندویچ هاش یک موضوع ذهنی برای من هست یا واقعا یک ساندویچ کالباس می تونه اینقدر خوشمزه باشه. آقای مو سفید و مسنی که از وقتی خودم شناختم تو این رستوران بوده به همراه یک خانم و آقای دیگه ارمنی هستند و بسیار محترم. جذابیت این رستوران علاوه بر فضا و غذا، مشتریانش هم هستند. فضای رنگارنگ و چند فرهنگی ش به من یکی که خیلی میچسبه. از سس خردلش هم نگم که هر دفعه به گریه و سرفه میندازتم اما بی اندازه شاد میشم باهاش

بهترین کوکتل دنیا جای نشستن ندارند بروید دو تا کوچه پایین‌تر توی پارک نوش جان کنید، البته اگر زیادی گربه ها رو دوست دارید، یک دونه هم برای اونها بخرید تا بتونید غذای خودتون رو با آرامش نوش جان کنید.

ساندویچ فروشی بسیار قدیمی با مواد اولیه بسیار عالی. کیفیت غذا خیلی خوب بود و سس خردل بسیار تندی هم داشتند که یک مقدار به تلخی میزد. نداشتن دستگاه کارت خوان بسیار عجیب بود. در کل فضای جالبی داشت. ترجیح میدم باز هم برای خوردن غذای فوری سری به این ساندویچی قدیمی بزنم

کیفیت سوسیس خوب بود ولی اصلا چیز خاص و عجیب غریبی نبود سس هم سس مایونز معمولی داشت خوراک سلیقه‌س کلا ولی با توجه به قیمت و حجم و مزه پیشنهاد نمیکنم. یکمم بی اعصابن دوستانی که سفارش میگیرن

معمولا تعریف‌ها از اینجور محیط‌های نوستالژیک انتظارات رو خیلی بالا می‌بره. باید بگم برای خوردن یک ساندویچ معمولی اونهم سرپا و در یک محیط تنگ آماده باشید. پرسنل مودب اما جدی هستن. پیشخوان بلند و چندتا چهارپایه پلاستیکی و توده ی نوشابه های چیده شده روی هم خیلی فضای مناسبی برای نشستن و با آرامش غذا خوردن نیست. سس تند خردل که نوشته روی اون تاکید به تندی می‌کنه و انواع ژامبون و سوسیس هایی که جای دیگه کمتر می بینید از ویژگی‌های این ساندویچی قدیمی ارمنی

بزارید اول از خوبیهاش شروع کنم. قدمت هم یه نوع خوبی میتونه حساب شه، نمیدونم از چه سالی شروع به کار کرده ولی من از بچگی یادمه میومدم اینجا، از ویترین و شیشه های نوشیدنیهای قدیمیشم همه چیز پیداست که بله عقبه ای دارد اینجا. منوی خوشمزه ای داره، بیشتر از همه هم طلاییش معروفه(همون کوکتل خودمون میشه) که در کل دوستان شکمو قرار نیست با یه دونش سیر شن، نگید نگفتب!!! معروف تر از غذاهاش اون سس خردل با اصل و نصبشه که خدا اون روزو نیاری اشتباها مثل سس معمولی باهاش برخورد کنی و زیاد بزنی. دوسه تا عیب هم داره اینجا، یکی اینکه در عین حال که آقا و خانم پشت کانتر و صندوق انسانهای محترمی هستند، بد اخلاق هم هستند. متاسفانه کارت خوان هم باهاش قهرن و ساعت ده به بعد هم که بری جا تره و بچه نیست.

کارتخوان ندارند و برای خرید ساندویچ باید بری اون‌ور خیابون از عابربانک پول بگیری. بیشتر به خاطر حس نوستالژیکش میان اینجا تا خود غذا. اون سس خردل معروف هم هنوز هست

یک ساندویچ فروشی معمولی با قیمتهای بالا و البته بدون کارتخوان و حتما باید پول نقد همراهتون باشه . بیشتر از کیفیت به تبلیغات وابسته هست و از طریق تبلیغات مسترتستر اسم و رسمی به هم زده . پیشنهاد نمیشه

یک‌ ساندویچی به سبک قدیمی اما سانویچ ها در نون باگت سرو میشه ، اگر می خواهید که یک‌ ساندویچ سرپایی خوشمزه و تمیز میل کنید پیشنهاد می کنم. ساندویچ زبانش و ساندویچ کوکتلش خیلی خوبه . سس خردل روسی تند هم میدن که با زبان خیلی می چسبه که چون خیلی تنده خیلی خیلی کم بزنید در حد یک‌ نقطه .فقط یه چیز بدی که داره اینه که کارت خون نداره

طعم و دیزاینی از ساندویچ‌های دهه ۶۰ و ۷۰، مثل بسیاری از ساندویچی‌هتی ارمنی تمیز و مودب‌اند و به گفته خودشان نیم قرن تجربه دارند. منوشون محدود به سوسیس و کالباس و همبرگر. تندترین سس خردل دنیا رو دارند