HESAM ASHOORI
۵ ماه قبل
گنبد زنگوله، یکی از بناهای آرامگاهی و مذهبی شاخص در جنوب شهر دامغان است که از نظر سبک معماری، حلقهی اتصال میان معماریِ سلجوقی و ایلخانی محسوب میشود. این بنا که با خشت و گل ساخته شده، برخلاف بسیاری از گنبدهای آجری، وقار و سادگیِ خاصِ معماریِ کویری را به نمایش میگذارد. ویژگیهای این اثر تاریخی را از چهار منظر بررسی میکنیم: ۱. معماری و ساختار؛ از چهارگوش به مدور گنبد زنگوله بنایی است با نقشهی چهارگوش (مربعی) که در لایههای بالاتر به هشتضلعی و در نهایت به یک گنبد مدور تبدیل میشد. گوشهسازیها: معماران برای تبدیل پایهی مربعی به دایرهی گنبد، از تکنیک «فیلپوش» یا «پتکانه» استفاده کردهاند که در زوایای داخلی بنا به وضوح دیده میشود. مصالح: استفادهی غالب از خشت خام و گل در بدنهی اصلی و تزیینات آجری در نقاط استراتژیک، نشاندهنده انطباق کامل بنا با اقلیم گرم و خشک دامغان است. ۲. تزیینات؛ هندسهیِ آجری اگرچه بخش زیادی از تزیینات بیرونی بنا بر اثر فرسایش از بین رفته، اما در نمای داخلی هنوز میتوان آثار ارزشمندی را یافت: کتیبهها: در قسمتهای زیرین گنبد، بقایایی از کتیبههای گچی به خط ثلث یا کوفی دیده میشود که احتمالاً شامل آیات قرآن یا نام بانی بنا بوده است. طاقنماها: در هر یک از چهار ضلع بنا، طاقنماهای بلند و جناغی تعبیه شده که به فضا عمق و ابهت میبخشد. ۳. معما و کاربری؛ مزارِ پنهان دربارهی اینکه چه کسی در این بنا مدفون است، روایتهای مختلفی وجود دارد. برخی آن را مزار شاهرخ تیموری (یا یکی از امیران او) میدانند و برخی دیگر آن را به یکی از بزرگان محلی دوران ایلخانی نسبت میدهند. نبودِ سنگ قبرِ مشخص یا کتیبهای کامل، هویتِ دقیقِ «زنگوله» را در هالهای از ابهام قرار داده است؛ ابهامی که بر جذابیتِ تاریخیِ این بنا میافزاید. ۴. وضعیت کنونی؛ میراثی پابرجا در میانِ باغها امروزه گنبد زنگوله در میان محوطهای سرسبز قرار گرفته است. اگرچه سقف اصلی (پوشش دوم گنبد) فرو ریخته، اما ساقهی گنبد و دیوارههای اصلی همچنان استوار ماندهاند. این بنا سندی است بر این واقعیت که معماران دامغانی چگونه با سادهترین مصالح (خاک)، سازههایی ساختهاند که قرنها در برابر لرزهها و بادهایِ کویر ایستادگی کرده است. گنبد زنگوله، مانندِ رازیِ خشتی در آستانهیِ کویر ایستاده است و شکوهِ فراموششدهیِ دورانِ ایلخانی در دامغان را یادآوری میکند.